Tijdens mijn verhuizing, vond ik een doos met voor mij, waardevolle spulletjes terug. Een middelbare schoolagenda 3x zo dik als oorspronkelijk, mijn eerste en meteen laatste dagboek en een vaantje van een Europacup wedstrijd van Ajax tegen FC Internaziola uit 1971. Ik was met mijn 9 jaar een echte Ajaxfan. Ik denk eerlijk gezegd uit wraak geboren. Mijn ouders en oudere broers waren Feyenoorders, maar mijn zwagers rasechte Ajacieden. Aangezien ik het toen al leuk vond tegen iedereen in te gaan en omdat mijn zwagers mij als kleine zusje, schandalig verwende, was het niet meer dan logisch dat ik voor Ajax was, toch?

Ik kende het Ajax uit die tijd uit mijn hoofd, wist wanneer er een hoekschop moest worden genomen en soms had ik zelfs buitenspel goed! Iedere zaterdag als de familie bij mijn ouders thuis waren, werd ik overhoord. Stuy in het doel, Cruyff, Neeskens, Haan, Hulshof, Keizer, zonder aarzelen noemde ik ze op. Ondertussen vulde ik mijn zakken met snoep en kreeg de ene aai over mijn bol na de andere van mijn twee zwagers. Hoe harder mijn ouders en broers scholden op me, hoe standvastiger ik werd. Helemaal toen één van mijn zwagers beloofde om met mij te trouwen!! Tjaaa, je bent Ajacied of je bent het niet en mijn zussen hielden niet van voetbal, dus was een scheiding een logisch gevolg.

Op een dag, kwam mijn zwager naar ons toe en liet me een kaartje zien, een wedstrijdkaartje, met de mededeling: “Wijfie je wordt nu al zo groot, jij mag mee naar de afscheidswedstrijd van Sjaak Swart”! Ik ging uit mijn koekie of panty, weet niet meer precies wat ik aan had, was in ieder geval door het dolle heen! Ik mocht mee naar een echte wedstrijd en niet zo maar een wedstrijd, de afscheidswedstrijd van Mr. Ajax himself!

Mijn ouders hebben in de weken naar de wedstrijd toe, alles gedaan wat in hun macht lag om mij er van te weerhouden. Op een gegeven moment bood mijn moeder me zelfs kleding aan uit een dure boetiek in plaats van wat ik toen al bestempelde als Cheap and Awful (C&A), maar niets kon me overhalen om niet met mijn 2 grote idolen naar de Meer af te reizen. Mijn vader zette hardere maatregelen in, als ik te laat thuis kwam voor het eten zei hij: “De volgende keer dat dit gebeurd, kan je die wedstrijd wel vergeten, dametje”. Dus vanaf dat moment kwam ik niet meer te laat, voor het eerst in mijn bestaan leek ik op het ideale kind, luisterde braaf, kwam op tijd, had geen grote mond meer, zelfs mijn broers konden me niet in de val lokken. Het leek wel een “Feyenoordoerwoud” waar ik, zonder wapens, ongeschonden door heen moest zien te komen.

Alles ging goed tot een week voor 19 mei, de datum! Ik was met mijn vriendinnetje in het pretpark Drievliet en ik hing aan de verkeerde kant van een apparaat wat de lucht in ging, nou ja verkeerde kant, ik moest op een stoeltje binnen in een ring zitten en ik hing aan de buitenkant aan de staart. Het apparaat ging de lucht in en weigerde nog naar beneden te gaan, waardoor ik me moest laten vallen. Ik tuimelde een meter of 6 naar beneden en brak op verschillende plaatsen mijn pols, een open botbreuk. De artsen in het ziekenhuis keken bezorgd en vertelden mijn ouders en mij dat ik waarschijnlijk een lamme arm er aan over zou houden, maar dat ze operatief nog het een en ander wilden proberen om dat te voorkomen. De tranen stonden in de ogen van mijn vader en moeder toen de arts klaar was met zijn relaas en vroeg of we nog vragen hadden. Mijn vraag bestond uit een mededeling, dat hij kon opereren wat hij wilde, als ik maar voor zaterdag het ziekenhuis weer uit was.

Dat laatste is niet gelukt, 3 weken heb ik in het ziekenhuis gelegen, geen Sjaak Swart, geen wedstrijd. Maar mijn zwagers waren wel afgereisd naar Amsterdam en hadden van Mr. Ajax een vaantje gekregen met de boodschap er op: “Voor Vera, de jongste Ajaxfan, groetjes Sjaak Swart”

Categorieën: Algemeen

11 reacties

Eddy Kielema · 8 december 2006 op 13:23

Fantastisch mooi verhaal dat mij als voetbalfan enorm aanspreekt! Op de 1 of andere manier heeft Ajax bij mij ook een magische klank, hoewel ik te jong was om die gouden tijd bewust mee te maken. Later heb ik dat kunnen inhalen met het winnen van de Champions League in ’95. De laatste zin van je column is ronduit ontroerend. Heel mooi!

pally · 8 december 2006 op 13:53

Als niet zo’n erg grote voetbalfan vind ik dit een heel leuk verteld verhaal.
Compliment, Pally

SIMBA · 8 december 2006 op 14:46

6 meter????? je had wel dood kunnen zijn.
Leuke column 🙂

Li · 8 december 2006 op 17:18

Heerlijk al die verhalen die loskomen als je oude schoolagenda’s vindt. Ik vond er eentje die is volgeplakt met de Monkees. Wat een jeugdzonde!

Ik houd niet van voetbal maar wel van columns zoals deze.

Li

Catladylia · 8 december 2006 op 18:24

Ook ik ben helemaal geen voetbalfan, maar dit vond ik een heel leuke column!

KawaSutra · 8 december 2006 op 21:19

Prachtig verhaal Bitchy, daar hoef je geen voetbalfan voor te zijn. 😛

DriekOplopers · 8 december 2006 op 22:14

Een mooi verhaal uit de tijd dat voetballers nog echte kerels waren met een hart van goud, en Vera nog geen Bitch!!! 😀

Met plezier gelezen.

Driek

arta · 9 december 2006 op 14:37

Erg leuk geschreven!
Het lijkt mij heerlijk als je al die dingen uit het verleden nog hebt, zodat je af en toe nog weg kunt dromen bij oude herinneringen!
🙂

Dees · 10 december 2006 op 16:15

Leuk! Zou wensen dat ik niet zo’n verwoede weggooier was…

pepe · 10 december 2006 op 21:20

Echt grappig hoe zulke agenda’s je weer even mee terug nemen in de tijd.

Je hebt het leuk geschreven, ook ik ben geen voetbalfan en als het dan al om voetbal draait is het hier in huis Feijenoord.
Leuk hoor in een stad waar het vol zit met ajax-fans 😉

Bitchy · 11 december 2006 op 06:52

Dank jullie wel!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder