Laura heeft in de tuin drie sprinkhanen gevangen. Of krekels. Kleine beestjes met lange poten die wegspringen voor je er erg in hebt. Ze zitten in een plastic bekertje. Met cellofaan eroverheen tegen de hoogspringers. Stikken ze dan niet? vraag ik aan Laura. Bezorgd als ik ben voor het leed van kleine diertjes. Behalve als het om spinnen of muggen gaat. Nee, zegt mijn meisje van zeven, want ik heb er een gaatje in geprikt. Ze kijkt me aan alsof het vanzelf spreekt.

’s Avonds wil ik de beestjes vrijlaten. Nee, zegt Laura resoluut. Oma moet ze morgen nog zien. Denk je dat ze dan nog leven, vraag ik haar. Tuurlijk, ik heb er eten bij gedaan. En inderdaad. Op de bodem van het bekertje ligt een blaadje. Intact. Het is nog geen etenstijd in sprinkhaantjesland.

Na enig schouderophalen plaats ik het bekertje stevig in de parasolopening van de tuintafel. Er is slecht weer op komst. Binnen zetten, Laura’s voorstel, gaat mij net iets te ver. Die nacht gaat het flink waaien. En er valt een buitje. ’s Morgens staat het bekertje nog netjes rechtop. De kruiwagen staat bijna vol water. En niet alleen die staat blank. Het bekertje voelt ineens zo zwaar aan.

Het levensreddende luchtgaatje in het midden van het cellofaan heeft ook een keerzijde, zie ik nu. Daar had ik gisteren even niet aan gedacht.

Er drijft een blaadje in. Een Ark van Noach voor de gelukkige sprinkhaan die deze watersnood heeft overleefd. Ik laat hem vrij, moffel de twee stoffelijke overschotten weg en vertel Laura wat er is gebeurd – alleen houden in mijn variant van het verhaal alle drie de beestjes zich vast aan het blad. Ze is blij dat ik ze heb vrijgelaten. Ik zou niet willen dat ze verdronken, zegt ze geschrokken.

Categorieën: VC-Kees

Kees

Zelfstandig schrijver en fotograaf

19 reacties

Kees Schilder · 10 juli 2005 op 20:46

Hoi Kees.Leuk dat je weer terug bent met een column.Hardstikke gaaf!

Bakema_NL · 10 juli 2005 op 20:52

Hier op tafel staat een plastic bakje met een slak (inclusief huisje) er in…..en ja, compleet met deksel en luchtgaatje…..ik denk dat ik hem maar binnen laat vannacht. 😛

Mosje · 10 juli 2005 op 21:04

Mooi geschreven Kees. Verandering van schrijfstijl doet eten!

Li · 10 juli 2005 op 21:39

Hoera een Lauraverhaal!
Die heb ik dus echt gemist 😉

Als vanouds geschreven Kees.
Geen woord te weinig. Geen woord te veel.
Heerlijk om te lezen.

Li

klungel · 10 juli 2005 op 21:49

Ik ga deze maar niet voorlezen aan zijn kinders 🙂

archangel · 10 juli 2005 op 22:17

Mooie en lieve column!

bert · 11 juli 2005 op 00:52

[quote]Een Ark van Noach voor de gelukkige sprinkhaan die deze watersnood heeft overleefd.[/quote]
Ontzettend leuke beschrijving. Heerlijk als het om kinderen gaat.
Ik ga toch even terug in de tijd bekijken wat Kees columns uit het verleden mij nog meer te bieden hebben. 🙂

pepe · 11 juli 2005 op 09:14

Wat heerlijk weer een Laura-Kees column te mogen lezen.
Hoe kan zo iets kleins en gewoons, zo bijzonder zijn!

Ma3anne · 11 juli 2005 op 09:55

Subtiel en mooi geschreven. Als vanouds. Leuk je weer te lezen, Kees!

Troy · 11 juli 2005 op 11:42

Een mooi miniatuurtje, deze column. Deed me denken aan de tijd van kijkdozen en lieveheersbeestjes. Je eigen wereld kunnen creeeren en daar volledig in opgaan…

Grt Troy

champagne · 11 juli 2005 op 12:02

Ook bij mij roept deze column herinneringen op.
Leuk om te lezen! 🙂

WritersBlocq · 11 juli 2005 op 13:10

Hoi Kees,
Ik vind het ook een mooie column en zie nu alweer uit naar je volgende. Groetje, Pauline.

sally · 11 juli 2005 op 16:32

Grappig, lief verhaal.

super weer eens wat van jou te zien Kees!

groet
Sally

Mercurius · 11 juli 2005 op 19:36

hoi Kees,

welcome back!

Doet me denken aan mijn eigen kinderjaren…..

Je column is in kinderlijke eenvoud geschreven en daarom o zo mooi. Gewoon zoals het leven is. Wat kun jij dat toch goed. Ben jaloers.
😉

ciao Mercurius

KawaSutra · 11 juli 2005 op 19:56

Leuk en compact geschreven gezinstafereel. Is het zo dat dit eigenlijk een verteld verhaal is en dat je dan de gesproken tekst niet tussen aanhalingstekens hoeft te zetten? Het lijkt me wel te kunnen maar soms worden er schrijvers op gewezen dat wel te doen. 😕

Jammer Kees dat je hem niet als ‘VC Kees’ ingestuurd hebt. Jouw ‘Rood licht’ staat nog steeds te pronken op de voorpagina. Ik hoop dat dit de aanzet is voor een actiever bestaan ook als oud-VC-er. Daar doe je veel mensen een groot plezier mee, denk ik. 🙂

————————————————-

Inmiddels hersteld door de redactie neem ik aan.
Welkom weer “VC Kees”.

melady · 12 juli 2005 op 00:33

Kinderlijk leuk en daarom heerlijk om te lezen.

Het wandelende-takken-tijdperk komt eraan, vrees ik.
(Ben ervaringsdeskundige) 😀

Louise · 12 juli 2005 op 07:52

Ik vind het vooral een heel aandoenlijk verhaaltje 😉

WritersBlocq · 12 juli 2005 op 14:12

[quote]Ik hoop dat dit de aanzet is voor een actiever bestaan ook als oud-VC-er. Daar doe je veel mensen een groot plezier mee, denk ik.[/quote]
Dat weet ik wel zeker!

Kees · 12 juli 2005 op 20:26

De zin om columns te schrijven is nooit weggeweest. Probleem is alleen er tijd voor te vinden. Zo weinig tijd en zo veel te doen. Maar ik beloof beterschap. Een tweede column staat alvast in de wachtrij.
Bedankt voor de leuke reacties, gelukkig zei niemand ‘goh, we dachten eindelijk van je af te zijn.’

Geef een antwoord