Tachtig jaar later…
Wat is het laatste deel van een mensenleven toch raar. Iedereen verwacht dat je komt te overlijden en vindt dit ook vrij normaal. Is het normaal als iedereen zo rustig blijft, terwijl het voor jou totaal onbekend is wat er komen gaat? Zoals veel mensen, vooral van onder de rivieren, kan je deze vraag onderdrukken door je vast te houden aan wat heilige boekjes, maar diep van binnen heb je geen idee wat er gaat gebeuren binnen enkele maanden liggend op je sterfbed.

Niemand doet er iets aan. Niemand kan er ook iets aan doen. Ja, als je eindelijk je laatste adem hebt uitgeblazen, dan kopen ze een mooie kist voor je en stoppen ze je in de grond of in de openhaard. Daarna gaat het leven op aarde weer verder, alsof er niets gebeurd is.

Afgelopen weekend was er een reportage op het nieuws over crematoria. Wanneer je daar zo vredig in je kist ligt dood te zijn en je duidelijk op het donorformulier “alles blijft in mijn lichaam” hebt ingevuld komt er de man met de heggenschaar. Hij wacht tot iedereen het rituele doodshuis heeft verlaten en begint je knieën en heupen weg te knippen met zijn almachtige schaar. ‘Ik had nog zo gezegd, laat mijn ledenmaten met rust na mijn dood,’ zou je dan zeggen als je mond het nog zou doen. Tegen de dode zijn zin in worden heup en knieën verwijderd. De reden is heel simpel. Het maakt de verbranding makkelijker en niemand klaagt erover, want de enige die erover kan klagen is ergens in het hiernamaals. Een knie schijnt nogal aan te branden op de bakplaat, waardoor binnen een jaar de bakplaat vervangen dient te worden, mochten wij de knieën er zo met het lijk inwerpen. Heupjes zijn de oorzaken van grote steekvlammen in de oven. Veel te gevaarlijk, laten we het gewoon wegknippen.

Geen vriend van je die protesteert. Maandag weer aan het werk, denkt de ene. Wat eten we vanavond, denkt een andere vriend terwijl jij al in de oven ligt zonder knieën of heup. Het leven gaat door. Niemand heeft enig idee waar jij je op dat moment bevindt. Het heeft ook geen nut om te zoeken, want je bent simpelweg niet meer te vinden.

Het is de normaalste zaak van de wereld om iemand los te laten na zijn dood. Het zogenaamde verwerkingsproces. Iedereen die hier op aarde rondloopt doet het, maar toch is het vreemd. Ik kan nog zoveel leren in dit leven. Sterker nog, ik kan de meest geleerde persoon op aarde worden. Toch zullen er altijd mensen zijn die nog meer weten dan ik. Zo weet een vriendin van dezelfde leeftijd, die een aantal jaar geleden is overleden nu al meer over het nut van een mensenleven dan ik.

Categorieën: Actualiteiten

4 reacties

Bitchy · 11 november 2010 op 17:22

Gatver…. je knieen en heupen eruit, brrr… Ze blijven eraf!!!

Luguber maar ik vind het lekker geschreven… ik moest en zou weten hoe je eindigde 😉

Die laatste zin… zo waar!

datmensinkenia · 11 november 2010 op 17:51

Volgens mij heeft een mensenleven geen nut. Wij zijn hier door een ongeluk. Het enige wat we kunnen doen is lief voor elkaar zijn en hopen op een pijnloze dood. Als ik de grond, de zee of het vuur in ga, dan hoop ik dat ik dan terug kan kijken en zeggen: ik ben aardig geweest tegenover andere mensen.

Trouwens, zoals het nu gaat met mijn lijf, zullen de heupen en knieën er makkelijk uitglijden als het einde komt…

SIMBA · 11 november 2010 op 18:17

Ik neem aan dat het gaat om kunstheupen…… :eh:

Ma3anne · 12 november 2010 op 21:53

[quote]Wat is het laatste deel van een mensenleven toch raar. Iedereen verwacht dat je komt te overlijden en vindt dit ook vrij normaal. Is het normaal als iedereen zo rustig blijft, terwijl het voor jou totaal onbekend is wat er komen gaat?[/quote]

Ik trek veel op met mijn oude vadertje van 92, die geestelijk nog goed bij de tijd is. We hebben vaak gesprekken over zijn levensfase. Wat mij vooral bezighoudt, is, dat ik nog steeds mijn vader zie als een man met behoorlijk wat levenslust en humor en een wereld aan levenservaring, waarvan ik nog steeds veel leer.
Ik vind het bizar hoe anderen vaak reageren als ik alleen al zijn leeftijd noem. Inderdaad: het lijkt of iedereen het normaal vindt, dat hij minstens dement moet zijn, of beter maar kan sterven.

Ik kan het niet zo mooi verwoorden als jij in bovenstaande quote. Ook een 92jarige is een mens, met onzekerheden over zijn toekomst. Zoals elke levensfase dit kent. En daar wordt nogal eens aan voorbij gegaan.

Sorry dat ik enkel op je eerste alinea reageer, maar die is ook zo waar en mooi!

Geef een antwoord