Stemmen in de Smurf

Vandaag gestemd. Natuurlijk heb ik gestemd. Ik stem altijd. Kan me niet voorstellen dat je niet gaat stemmen.

Zoals altijd mocht ik mijn stem uitbrengen in het stembureau dat in Peuterspeelzaal De Smurf is gevestigd. Een oud schoolgebouwtje nabij een woonwagenkamp. Ik stapte het pleintje op en hoorde een gezellige meezinger klinken uit een woonwagen, die vastgeklonken stond in de Groninger klei. Democratie is een zaak van het volk, niet waar? In het stembureau was geen kiezer te bekennen. Wel de drie leden. Ik leverde mijn stempas in en gaf de voorzitter mijn identiteitsbewijs. Hij nam alle tijd om te controleren of ik het echt was, knikte en hij gaf het lid ter linkerzijde opdracht een vinkje achter mijn naam te zetten. Ook de volmacht die ik bij me had, was in orde. Met twee stembiljetten mocht ik het stemhokje in. Geen gordijntje, maar ja, er was toch niemand die kon kijken. Het potlood was van Bruynzeel, een lekker geslepen punt. Ik deed met het puntje van mijn tong in de mondhoek, erg mijn best om het rondje goed in te kleuren. Ineens schrok ik. Had ik nu wel het goede vakje rood gemaakt? Tuurlijk. Ik borg het potlood keurig op, vouwde de stempapieren netjes op en liep naar de stembus.

Wat een armoede!

Ik moest mijn stem deponeren in een KLIKKO! Een afvalbak op twee wieltjes met een gleuf erin. Waar zijn die mooie oude ronde metalen groene stembussen gebleven? Als je toch ouderwets terug naar het stempotlood gaat, demoderniseer dan ook de stembus. Ik sprak mijn verbijstering uit in de richting van de stembureauvoorzitter. Het lid ter linkerzijde lachte en zei dat het hem nog niet opgevallen was. De voorzitter bleef in zijn statige rol. Hij reageerde niet.

Toen ik in de gang stond op weg naar buiten, hoorde ik gelach in het stemlokaal.

Op het plein knalde een nieuwe Hollandse evergreen uit de woonwagen.