Ik ben een einzelgänger, dat weet ik van mezelf. Mensen geen bezwaar, maar niet teveel en vooral niet te lang. Volk heb ik wel nodig om te komen tot verzinsels, zeg maar mijn schrijfsels. Iets heb ik nodig, al is het maar een blik, een woord of een situatie. Mijn fantasie doet dan de rest en slaat op de hol. Zelfs meerdere verhalen door elkaar, geen probleem. Na een weekje piekeren en zuchten, vloeien de woorden automatisch op papier. Soms voel ik me een machine en produceer voldoende voor een boek. Maar heel soms staan de radertjes in mijn hoofd stil.
In ruste, denk ik. Schrijven doe ik ook alleen, in stilte. Met de radio en TV tegelijk aan vind ik die stilte en rust. Met die herrie laten mijn hersenen de woorden via mijn vingers op het papier lopen. Afleiding kan me niet storen. Het hoofd zegt schrijven en dan schrijf ik. Alleen mensen kunnen me dan afleiden. Schrijven is een eenzaam beroep en een verkeerd woord van wie dan ook kan een geweldig stuk ruineren. Dood als een pier zijn de cellen dan in mijn toch al drukke hoofd. TV, radio of wat dan ook leid me niet af. Dat is toegestaan lawaai. Als iemand wat vraagt of zegt, ga je automatisch denken. En denken en schrijven gaat niet samen. Althans niet als iemand anders je laat denken. Als ik schrijf denk ik aan schrijven en zoek en selecteer de woorden die nodig zijn om de juiste toon, en vooral het juiste gevoel te vinden. Schrijven is bij mij eruit halen wat erin zit.
Daar hoort niemand bij te zijn.

Maar soms zijn er ook periodes dat ik niet schrijf. Writers block? Welnee, ik ken het woord maar niet de situatie. Schrijven is ook geen werk, al is het mijn werk, maar mijn hobby en roeping. Als het moet kan ik altijd schrijven, wanneer dan ook. De krant krijgt altijd het stukje op tijd, soms is het persen maar het lukt altijd. Soms staat de fantasie gewoon even stil. En geloof me, dat is heerlijk. Het continu malen is verdwenen en als ik buiten ben hoor ik ineens alle vogels en geluiden die er zijn zonder er tegelijk een situatie bij te verzinnen. En die ruimte heb ik nodig om opnieuw de batterij op te laden voor een nieuwe manische schrijfperiode. Zelfs de mooiste en subtielste ideetjes voor een literair hoogstandje schuif ik moeiteloos ter zijde.
Nu even niet.

Trouwens mensen winden me ook op. Seksueel gezien is daar niets mis mee, maar het eeuwige gezeur, wat helaas erg vaak doorklinkt in onze maatschappij, maakt me moe. Donder op, wil ik ze dan toeschreeuwen. Kijk wat je hebt en niet wat je moet hebben. Maar ik laat het. Ik trek me terug en voel de rust terugkeren. Met een select groepje mensen vind ik wat ik graag wil hebben. De rest is welkom, maar niet te lang en teveel. We leven, zo denk ik soms, alleen maar om een doel na te streven. Maar vergeten dat het leven zelf het enige doel is. Na het leven is er niets meer. Dus als er iets moet gebeuren, moet het tijdens het leven en is het zaak om ervan te genieten voordat je dood bent al tijdens het leven.

We missen zo vaak die kleine dingen omdat we er geen tijd voor hebben. En juist die kleine dingen zijn grote zaken die verwoord moeten worden. Misschien ligt daar bij mij wel juist die drang naar eenzaamheid. Als zaken te overzien zijn, kan ik het volgen. Hoe kleiner mijn wereld hoe meer ik ervan kan genieten. Ach, er zijn zoveel mensen die zeggen dat ik het verkeerd doe. Maar ik kies mijn doelen bewust en voorzichtig. En dat doel is leven en genieten van het leven. En genieten is ook schrijven. Letters verbinden tot woorden, om zo gevoelens weer te geven. Maar soms ook niet. Soms mag het hoofd even stil zijn om al die mooie dingen op te nemen om straks weer al die indrukken op papier door te geven. Voor het nageslacht of gewoon voor mezelf.


14 reacties

Wright · 29 mei 2005 op 09:53

[quote]Als zaken te overzien zijn, kan ik het volgen. Hoe kleiner mijn wereld hoe meer ik ervan kan genieten.[/quote]
Erg mooi geschreven, Fred.
Van dit soort einzelgängers zouden we er meer moeten hebben.

Ma3anne · 29 mei 2005 op 10:32

[quote]maar het eeuwige gezeur, wat helaas erg vaak doorklinkt in onze maatschappij, maakt me moe.[/quote]
… en dan is het heerlijk als je die rust en stilte bij jezelf kunt vinden en je van al het strijdgewoel los kunt maken.
Hoe herkenbaar. 🙂

champagne · 29 mei 2005 op 11:04

[quote]Dus als er iets moet gebeuren, moet het tijdens het leven en is het zaak om ervan te genieten voordat je dood bent al tijdens het leven. [/quote]
Mijn idee, Fred.

Mooie column!

Louise · 29 mei 2005 op 11:12

Een mooi verhaal over het verhaal achter het schrijven en ik herken het allemaal.
Vooral dat stuk dat je zo vol zit met al die verhalen dat er niets meer in en uit kan. Dat eerst alles wegmoet voordat je weer iets kunt.
Ik ga dan altijd lopen, heel vroeg, alleen.
Dat werkt altijd.

Bakema_NL · 29 mei 2005 op 11:34

[quote]Ik ben een einzelgänger, dat weet ik van mezelf. Mensen geen bezwaar, maar niet teveel en vooral niet te lang.

Met een select groepje mensen vind ik wat ik graag wil hebben. De rest is welkom, maar niet te lang en teveel.[/quote]

Wat dit betreft ben je geen einzelgänger……..ik lees hier namelijk over mezelf. Zowiezo vind ik dit hele stukje treffend met betrekking tot mijn eigen persoontje met het verschil dat ik meer, veel meer, een lezer ben dan schrijver. Door mezelf te verdiepen in verhalen, fantasie of niet, verkrijg ik die eenzaamheid waar ik toch wel prijs op stel, lezen is natuurlijk een eenzame bezigheid op zich. Aan de andere kant kan ik ook weer niet helemaal zonder mensen, maar meest van de tijd word ik niet bepaald vrolijk van hen en ik wantrouw ze allemaal…….op dat hele kleine selecte groepje na die, buiten ouders om, bestaat uit zo’n 5 personen, meer heb ik ook niet nodig.

Troy · 29 mei 2005 op 13:21

Heel erg herkenbaar, deze column. En je hebt het echt prachtig verwoord. Ik vrees zelf wel soms voor de welbekende writers block. Mijn columns ontstaan vooral uit heel veel knip en plakwerk en soms maakt dat het erg lastig, omdat het resultaat voor mij persoonlijk nooit helemaal perfect is. Ik vind het erg leuk om eens te lezen hoe dit proces van creativiteit bij een ander verloopt.[quote]Soms mag het hoofd even stil zijn om al die mooie dingen op te nemen om straks weer al die indrukken op papier door te geven.[/quote] Een geruststellende gedachte voor mij 🙂 Nogmaals, erg mooi geschreven.

Grt Troy

Li · 29 mei 2005 op 15:46

Ik zit alleen in mijn typehok en terwijl het geluid van mijn radio vecht met de cd-speler van mijn jongse zoon is het stil in mij.

Dat je mooi schijft, weet ik allang.
Maar zo mooi.

Kerkhof of kroeg? 😉

Liefs
Li

KawaSutra · 29 mei 2005 op 23:23

[quote]Ik ben een einzelgänger,[/quote]
De noodzaak tot schrijven heb ik altijd verdrongen. Nu ik mezelf toesta te schrijven neem ik ook de tijd te lezen wat een ander schrijft. Om dan ook nog herkenning en inspiratie te vinden in wat die ander schrijft, dat is een waar genoegen.

melady · 29 mei 2005 op 23:25

Stil & alleen…een tegenstrijdige titel.

[quote]Schrijven doe ik ook alleen, in stilte. Met de radio en TV tegelijk aan vind ik die stilte en rust. Met die herrie laten mijn hersenen de woorden via mijn vingers op het papier lopen.[/quote]

Een tegenstrijdige zin.

Voor mij zijn stilte en rust: stilte en rust.

TV, Radio…lawaai!
Ik kan alleen schrijven in stilte.

Niks mis met de intentie van je column, maar wel een beetje van de hak op de tak en daar is ook niks mis mee omdat een column altijd persoonlijk is.

Er was wat ruis op de achtergrond (TV)…misschien dat mijn commentaar wat warrig overkomt…. 😀

KingArthur · 30 mei 2005 op 09:15

Hier zou Merel nog wat van kunnen leren was mijn gedachte bij het lezen hiervan. Goed geschreven en ik kan me door mijn recentelijke ervaringen hier ook erg goed in vinden.

sally · 30 mei 2005 op 10:43

Mooi stukje Fred.

[quote]Na het leven is er niets meer. Dus als er iets moet gebeuren, moet het tijdens het leven en is het zaak om ervan te genieten voordat je dood bent al tijdens het leven[/quote]

Wie zegt dat dit zo is?
Het is net zo min te bewijzen als de theorie dat er wel wat is.

stil en alleen…
Héérlijk af en toe! Helemaal mee eens.

groet
Sally

Bakema_NL · 30 mei 2005 op 19:28

[quote]Wie zegt dat dit zo is?
Het is net zo min te bewijzen als de theorie dat er wel wat is.
[/quote]

Het gekke is dan wel dat het 1 een geloof heet en het ander niet.

pepe · 30 mei 2005 op 21:50

[quote] Ach, er zijn zoveel mensen die zeggen dat ik het verkeerd doe. Maar ik kies mijn doelen bewust en voorzichtig. [/quote]

Lekker laten praten en gewoon genieten van wat jij denkt dat goed is.
Ik wil het eigenlijk niet schrijven, maar het is zo her……r.

Heerlijk ook om dit te mogen lezen, je schreef het weer mooi.

Dees · 31 mei 2005 op 08:53

Wow. Ik had deze nog niet gelezen, maar het is een stukje stilte op papier, of in ieder geval een verstilde column. Juist daarom heel erg mooi. Genieten op de vroege ochtend…

Geef een antwoord