Als de treinen zijn vertrokken en de stilte weer op het perron de overhand neemt, het piepen van de wielen niet meer op de rails te horen is, de omroeper zwijgt, geen bel meer klinkt, is er alleen het geroezemoes van de enkelen die nog op hun eigen trein wachten. De grootste meute is al weg. Ik zoek je tussen die enkelen die met een sigaret en een broodje bij de rookpaal staan, omdat k weet dat je nog rookt. Ik loop door en zoek je in het restaurant dat half bezet is met verveelde mensen die of wachten op iemand of wachten op de trein die hen naar hun bestemming brengt. Ik zoek verder, loop naar de kiosk van het station en zie je eindelijk staan, verveeld kijkend in een blaadje, en traag elke bladzijde omslaand. Ik wil je roepen, maar krijg geen geluid uit mijn keel. Mijn God wat ben je toch mooi. Ik zie je staan in je lichtcrème lange broek, met je rode hakjes eronder, je halflange jas over je slanke lichaam, je lange blonde haren gedrapeerd over je slanke en ranke schouders. Ik fluister je naam. Je hoort me niet, nee natuurlijk niet. Het lawaai van het station is sterker dan het geluid van het gefluister van mijn stem.

Langzaam loop ik op je af en raak dan voorzichtig je schouder aan, ik wil je niet laten schrikken. Je heft je hoofd op en kijkt links naar mij, ik zie een opgeluchte glimlach. ‘Hier ben ik dan”, zeg ik verontschuldigend”. ‘Hé, dus je hebt me gevonden”, zeg je.
Je draait je om en wij omhelzen elkaar, het damesblad kreukelt tussen ons in. Maar dat is niet zo belangrijk als het gevoel dat ik krijg wanneer ik jou in mijn armen houd. Mijn lief wat heb ik je gemist. Jij kust mij op de wang en legt met een nonchalant gebaar het blad op een stapel boeken, de man achter de toonbank zie ik geïrriteerd kijken maar jij trekt je er niets van aan.

“‘Zullen we eerst een bakkie drinken, en even lekker bijpraten”? ” Oké lijkt mij een strak idee en samen lopen we gearmd naar het restaurant. Op het perron aangekomen zie ik in de verte de trein die jou weer van mij wegtrekt. Ik wil je nog niet laten gaan dus doe snel de deur van het restaurant open, duw je snel naar binnen en trek je door de zaal mee, ver van de rails vandaan. “‘Mijn trein komt zo, ik dacht dat het later zou worden met al die vertragingen”, zucht ze en kijkt mij met een spijtige blik aan,

‘Sorry maar ik kon niet eerder, mijn trein had een uur vertraging, zodoende ben ik zo laat” klikt het vol verdriet uit mijn mond. Dan zien we haar trein van bestemming op het perron met piepende remmen stoppen. De ober loopt op ons af en nee knikkend staan we alweer op, en met de tranen in de ogen lopen wij naar de uitgang van het restaurant. “Nou lieffie ik ga weer, jammer dat het zo kort was, weer een uur voorbij voor niets”, verzucht zij. “Ja maar daar kon ik ook niets aan doen”, antwoord ik kribbiger dan dat ik bedoelde.
“Nou ja volgende keer maar weer de auto dan maar hé, lijkt me toch beter voor onze relatie. Dit werkt ook niet echt zo”. We omhelzen elkaar en zij stapt in, ik zie haar een plekje bij het raam zoeken. En alweer verdwijnt ze voor een paar weken uit mijn leven. En daarom haat ik die NS toch zo. Ik geef hen de schuld van het falen van onze relatie, omdat elke keer maar weer die vertragingen opduiken, en zo vertraagt en verdwijnt ook je relatie. Terwijl ik als kind altijd dacht dat de NS stond voor Nooit Scheiden.

Nu heb ik er een heel andere tekst voor gevonden Nimmer Sporen.

Categorieën: Algemeen

klapdoos

Gewoon een Amsterdamse vrouw die met een vrouw getrouwd is, ziek is, zodanig dat de neerwaartse spiraal steeds verder zakt. maar een kniesoor die daarop let. Ik lach graag, heb genoeg traantjes gelaten om mijn ziekte en nu is het tijd om via mijn nieuwe boek eens door te gaan met uit het leven te halen wat er te halen valt, zeker in een crisistijd is het de kunst om toch vrolijk te blijven. Mijn motto is dan ook: Een dag niet gelachen is zeker een dag niet geleefd.

4 reacties

Trukie · 10 mei 2007 op 17:48

Rijden ze een keer op tijd, is het weer niet goed :lach:
Prima uitsmijter. Ook daar kun je in lezen wat je wilt.
Een slimme reiziger is op de toekomst voorbereid
en gaat dus ruim op tijd.
Een column zoals een column moet zijn. Spiegelend.

Prlwytskovsky · 10 mei 2007 op 18:35

Misschien een idee om mee in die trein te stappen en kijken waar het lot jullie brengt?

pepe · 11 mei 2007 op 09:41

Bijzonder ontspoorde relatie? :lach:
Of heb ik het verkeerd begrepen?

Shitonya · 11 mei 2007 op 12:34

Tja, de ns is het probleem niet, want je ( ik persoon in het verhaal ) gaat zelf een lange afstands relatie aan.. dus dan weet je vantevoren wat je te wachten staat.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder