Ze speelt toneel. Al jaren. En goed ook, dat kan ik je verzekeren. Maar ze speelt ook toneel. En dat wist ik niet. Ze verborg haar verdriet zo goed dat ik zelfs geen vermoeden had dat ze gebukt ging onder een immense pijn die haar weleens kapot zou kunnen maken. Op zeker moment kwam het eruit. Ze hield het niet meer. Haar snikken deed zoveel pijn, dat ook ik het niet droog hield. We raakten in gesprek en langzaam maar zeker, met horten en stoten, vertelde ze haar verhaal. Dat is privé, dat wil ze graag zo houden en dus hou ik het voor me. Maar ik moet er over schrijven, al is het zodanig dat niemand weet wie ik bedoel. Zij zal het begrijpen.

Verdriet is soms zo persoonlijk en zo intens dat niemand kan peilen hoe diep het is. Je hebt een vermoeden, je hebt immers zelf het nodige meegemaakt, je beschikt over enige mensenkennis – maar toch is er geen peillood dat de diepte van haar smart kan meten. Dat hoeft ook niet. Aanwezig zijn, luisteren, echt luisteren, is voldoende. Dat geeft al troost. Niet de fout maken te zeggen ‘dat het wel overgaat’. Dat weet je niet. Bovendien, daar heeft ze helemaal geen behoefte aan. En al helemaal niet eisen dat de tijd van verdriet, van rouw, nu wel voorbij is. Wie bepaalt dat!? Voor verdriet, rouw, is geen klok, geen kalender. Voor de een is de wereld na een paar maanden weer zonnig, voor de ander blijven grauwe wolken jarenlang dreigend boven het hoofd hangen. Hou dus op met die idiote eis dat rouw maar zoveel maanden mag duren. Zorg liever dat je er bent, dat je hand, je armen, je schouders er zijn om troost te bieden, zelfs zonder een woord te spreken.

© Jan Bontje 2009

Categorieën: Algemeen

4 reacties

Avalanche · 21 november 2009 op 20:09

Ontroerend en erg waar. Voor sommigen gaat het verdriet nooit over.

pally · 21 november 2009 op 21:35

Heel mooi, eenvoudig, en tot de kern gaand stukje, Jan. Dat raakt. Gewone menselijkheid, troost. :wave:

groet van Pally

LouisP · 21 november 2009 op 21:52

J.
heel mooi, zacht..
L.

KawaSutra · 23 november 2009 op 00:57

Alleen maar luisteren, that’s it.

Geef een antwoord