Het is tijd voor een bekentenis. Ik ben een verslaafde, een junk. Na vijf jaar droog te hebben gestaan, voel ik de onbedwingbare drang om toch de fout in te gaan. Nee, ik ben geen nicotineverslaafde, als ik het roken niet meer kan betalen en het niet meer kan stelen uit de plaatselijke supermarkt, zou ik er zo mee kunnen stoppen. Het is allemaal begonnen in 1997. Mijn oudste zoon kwam thuis met het verhaal dat hij het ook eens wilde proberen. Gewoon omdat zijn vriendjes het ook deden. Ik was verbaasd en ook angstig. Als ik “nee” zou zeggen zou hij het doen, zonder dat ik er toezicht op had. Ik zou niet weten wat het met hem zou doen. De gevolgen zou ik misschien niet herkennen. Dit zou dan weer ten kosten kunnen gaan van ons gezin, zijn school en zijn sociale leventje.

Wie waren die vriendjes die dat deden en wat vonden die ouders ervan. Ik wilde betrokken blijven met mijn kind en alleen daarom wilde ik niet dat het buitens huis zou gebeuren. Hij bleef ook volhouden. “Mam, als het hier niet mag, dan doe ik het ergens anders, misschien wel in een of ander café.” Die gedachte vond ik onverdraaglijk en na een lang en diepgaand gesprek, besloot ik om het eerst zelf uit te proberen.

Ik schafte de benodigde spullen aan en begaf me schoorvoetend in dat wereldje. Het was een soort van café. Allerlei mensen zaten daar, zij deden het ook. Ik voelde me ongemakkelijk en bleef een tijdje alleen zitten om de boel eens goed te observeren. Opeens sprak een man me aan en stelde zich voor. Justin was zijn naam. Sinds zijn scheiding was hij hier vaak te vinden en deed hij net als de rest vrolijk mee. Ik had voor die tijd al besloten dat ik niet mijn werkelijke naam zou zeggen en niets over mijn privéleven zou verklappen. Je wist namelijk maar nooit of het wel veilig was.
Bijna zonder dat ik het in de gaten had, deed ik net als de rest mee. Ik vond het heerlijk, het leidde me af en het gaf me een bepaalde boost.

Mijn zoon vroeg de volgende morgen, hoe ik het had ervaren. Ik kon niet anders zeggen dan dat het een hele aparte ervaring was. Het leek alsof ik iemand anders was, dat ik alles kon doen en zeggen wat ik wilde. “Zie je wel Mam, het is zooo kicken, ik beloof je dat ik het niet iedere dag zal doen en alleen na schooltijd.”

Diezelfde avond deed ik het weer, de hele nacht was ik er mee bezig. Dagen werden weken, weken werden maanden en zelfs jaren. Het ging zover dat ik niet meer naar verjaardagen wilde, mijn sociale leven tot onder het vriespunt kwam en mijn nachten waren niet meer gevuld met slaap. Als mijn vriendinnen op bezoek kwamen, keek ik naar het middel en vervolgens naar de deur waar mijn vriendinnen hopelijk binnen zeer korte tijd door zouden moeten gaan verdwijnen.
Mijn man vond me nog maar zelden in bed, met alle gevolgen van dien. Het gebruik had ook zijn werking op mijn financiën, soms kostte het me wel 600 gulden per maand. Mijn gezin leed er duidelijk onder.
Na bijna tien jaar verdween het middel plotseling van de markt, naarstig ging ik op zoek naar iets anders. Ik struinde het internet af, maar niets gaf me dat, wat ik nodig had. Heel af en toe was er een avond dat ik me bijna hetzelfde voelde als toen, maar dat was de volgende dag dan al weer verdwenen.
Op een morgen besloot ik om af te kicken, cold turkey! Het was eng, ik was er bijna lichamelijk ziek van, maar ik hield vol. Ik hield mezelf bezig met spelletjes, soms met schrijven en heel soms besloot ik zelfs mijn huis schoon te maken en mensen te ontvangen.

Jaren van onrust gleden eindelijk van me af. Ik was weer degene die het laatst op een verjaardag wegging, mijn vriendinnen kwamen weer op bezoek en ’s nachts lag ik weer in bed.

Nu naar vijf jaar clean te zijn geweest, voel ik die drang weer. Ik betrapte me er gisteren op, dat ik het internet weer aan het afstruinen was. Bewust of onbewust zoekende naar datgene wat me in het verleden vaak op de been hield, wat me het gevoel gaf dat ik nooit alleen was, dat ik iedereen kon zijn die ik wilde zijn. Takkewijf, mijn alter ego, wordt weer wakker en ze laat me niet met rust totdat ze weer op een of andere chat site haar boost heeft gekregen. Ik ben een chat junk!

Categorieën: Algemeen

8 reacties

Nachtzuster · 27 november 2012 op 12:49

😆
Ik herken het, heb ook intensief gechat. Daar heb ik zelfs na een meeting een paar vriendschappen aan overgehouden. In mijn tijd was de Ilsechat erg populair. En bij jou?

Libelle · 27 november 2012 op 13:04

O, wat heerlijk, als mensen eens iets meer van zichzelf blootgeven dan dat ze zo “ok” zijn!

pally · 27 november 2012 op 15:01

Hij is leuk, Bichy, en volgens mij zijn er ernstiger verslavingen. Dus hou het maar bij deze 😉

groet van pally

Harrie · 27 november 2012 op 21:16

Vanuit een geweldig perspectief belicht en geschreven. Chattige column en very dark.

Meralixe · 28 november 2012 op 14:19

Als verslaafdheid een innerlijke drang is die sterker is dan de eigen wil dan ben ik ook verslaafd aan…snoep bij het T.V. kijken.
Als de verslaafdheid me zo danig in de greep heeft dat “normaal” functioneren niet meer mogelijk is of dat het de gezondheid schade toebrengt dan zit ik met een probleem…
Ik ben bijzonder waakzaam en streng op mezelf. :hammer:

trawant · 28 november 2012 op 20:40

Vanaf de eerste all. zitten raden, het kon geen heroïne of cocaïne zijn, zo bitchy is niemand..op het laatst dacht ik aan autodrop of GTST.. maar chatten..nooit gechat..iets gemist..?

Leuke column overigens..,variatie op een bekend thema; iets erg suggeren en met iets triviaals op de proppen komen..maar compl. voor deze oefening!

Bitchy · 28 november 2012 op 21:08

Ik was te vinden op Focus-in. Mijn andere thuis 😉
Op Ilse heb ik heeeel in het begin wel eens gekeken. Dat was toch met die poppetjes? Ook ik heb er een paar goede vrienden aan over gehouden, geen van allen chatten nog 😀

Al met al…ik was blij dat ik niet meer hoefde in te bellen en kabel kreeg :wave:

Dank jullie wel voor jullie reacties!

Mien · 28 november 2012 op 21:11

Jij hebt absoluut geen tetrisspuit nodig.
O ja, en laat die [b][u][url=http://monikaingamerland.files.wordpress.com/2012/04/tetris4.jpg]cookies[/url][/u][/b] ook maar staan.

Mien Klikmuis

Geef een reactie

Avatar plaatshouder