Het is kil. Ik doe het raam dicht. Bah, het is pas half elf. Zomergasten begint me te vervelen. Slaap heb ik nog niet. Zal ik naar de kroeg gaan?
Zo begon m’n vorige column, maar het systeem werkte niet. Dus ik moet het over doen.
Vind ik niet zo leuk. Want ik was eigenlijk wel heel goed bezig met m’n vorige verhaaltje. Dat er nu dus niet toe doet. Oke. Ik wilde naar de kroeg. Nu weet ik of ik aan die wens gehoor heb gegeven, de daad, zogezegd, bij het woord heb gevoegd. Toen ik de eerste versie van dit verhaaltje schreef nog niet.
Wat zegt dat? Niks natuurlijk. De dingen gaan zoals ze gaan.

Ik heb het raam dus dicht en overweeg om naar de kroeg te gaan. Want het kijken naar Zomergasten begint me te vervelen.
Leugenaar, schreef ik vorige keer, wat dus niet geplaatst kon worden vanwege weet ik veel, je bent aan het bloggen.
Nee, ik lig in m’n pyama op de bank en kijk naar Zomergasten met Prem, ging ik in de verdwenen column met mezelf in gesprek. Prem heeft het over een wedstrijd tussen Nederland en de voetbal grootmacht Noord-Ierland. Toen bij dat eerste verhaal kon het me schelen, herinner ik me.

Nu niet meer. Ik ben dronken. Dat was ik bij de eerste versie niet. Maar er is geen eerste versie, want het systeem haperde. Dat kan.

Niemand – zelfs de schrijver niet – weet meer hoe mooi dat verhaal was. Het is weg. Door de virtuele papierversnipperaar en gewist uit mijn benevelde geheugen.

Wat kan het me schelen?
Een hoop. Het was een van mijn betere columns. Denk ik dan toch. Nu ben ik te dronken om dat vorige verhaal terug te halen.

Eerst liet de techniek me in de steek om het aan het net toe te vertrouwen; om het – zeg maar- te publiceren. Nu laat mijn geheugen het afweten om het na te vertellen. Het is niks, maar misschien is een wereldverhaal voor eeuwig verloren gegaan, omdat het internet niet werkte.

Nu is het een verhaal, maar wat als het een mens is waar het leven voor de geboorte al uit gaat? Niemand weet wat voor groots er aan verloren is gegaan. Het heeft niet zo mogen zijn.

Mijn al of niet zo grootse column is in ieder geval wel geschreven. Het verhaal was af en is verdwenen op het internet; als een door God en iedereen vergeten leven, verwaaid in het niks van wie weet het heelal.

Maar wat als het er nooit zijn mocht? Brandend van verlangen, maar weg voor het er was.
Net als al die verhalen die in mij leven. Ergens weggemoffeld tussen luiheid en dronkenschap.

Ooit borrelen ze boven, misschien. Misschien ook niet. Al die nooit vertelde verhalen die hunkeren naar lezers, naar eeuwigheid.

Wat als iemand, als Nederlands anno 2011 slechts voor een enkeling na jaren studie toegankelijk is, mijn relaas over een verloren verhaal leest en op zoek gaat naar de schrijver. Kom ik dan weer tot leven?
Leef ik eeuwig omdat ik schrijf of pas als iemand me leest?
Of is het slechts het verhaal dat leeft?
Heeft zo door dit verhaal zelfs de verloren column het eeuwige leven? Ja, hij wel.


Frans

Ooit schreef ik voor een regionaal dagblad. Daar hadden ze na 22 jaar genoeg van en nu probeer ik het hier. Na een grote tussenpauze hoop ik de draad weer op te pakken.

20 reacties

Meralixe · 20 mei 2011 op 13:33

Twee keer gelezen maar ik weet niet waarom.

jellino · 20 mei 2011 op 14:09

proost!! :pint:

DACS1973 · 20 mei 2011 op 15:44

[d][quote]Ergens weggemoffeld tussen luiheid en [b][color=990000]dronkenschap[/color][/b].

Ooit [b][color=990000]borrelen[/color][/b] ze boven, misschien.[/quote]
Een leuke vondst, ook al is ie onbedoeld.

Ik vind het eerlijk gezegd een nogal onsamenhangend verhaal. Het wekt de indruk dat de auteur in kennelijke staat verkeerde.[/d]

[b][color=ff0000]EDIT[/color][/b]

Leerpunt voor mij: ik moet een stuk rustig lezen voordat ik er een oordeel over vel. Misschien hangt het samen met het leestijdstip. Vanmiddag vond ik er niet veel aan, had ik er geen geduld voor, maar nu, na herlezing, vind ik het best goed. Knappe overpeinzing, Frans.

LouisP · 20 mei 2011 op 15:51

Frans, ‘k vind het goed. Ondanks alles toch rond. passend.

“Al die nooit vertelde verhalen die hunkeren naar lezers, naar eeuwigheid.”
D’r zijn mensen die met al hun nietszeggende stukjes grap waar niets geen leven of wat dan ook inzit, nog niet kunnen tippen aan die ene zin van jou Frans..daar zit wat in! leven en meer…

DACS1973 · 20 mei 2011 op 16:40

Je hebt het in bovenstaande reactie over mij, is het niet, Louis? Eerder heb je onder een ander stuk op deze site iets soortgelijks geschreven naar aanleiding van een reactie die ik had geplaatst.

Vanwaar die felheid? Als je onder mijn columns je gal wilt spuien over wat ik heb geschreven, ga gerust je gang. Ieder z’n mening. Maar om dat in reacties onder columns van andere schrijvers nog eens dunnetjes over te doen, dat vind ik een beetje zielig.

Ik kan me overigens niet voorstellen dat ik de enige ben die stukjes schrijft die niet in jouw straatje passen, maar blijkbaar ben ik er in jouw ogen de ergste exponent van. Nou ja, [i]so be it[/i].

Frans · 20 mei 2011 op 18:16

Het lijkt me duidelijk dat de ik-figuur uit het verhaal dronken is en in kennelijke staat ben je nogal onsamenhangend. Dat is mijn schrijversprobleem: hoe schrijf ik een samenhangend verhaal over dronkenschap? Dat kan alleen nuchter en dan weet ik niet meer wat alcohol met me doet. Mijn vader zei weleens dat hij het jammer vond dat ik mezelf niet kon terugzien, want eenmaal nuchter ben ik mijn dronkemansgedrag vergeten en dronken dringt de kritiek niet tot me door.

sylvia1 · 20 mei 2011 op 18:38

[quote]Leef ik eeuwig omdat ik schrijf of pas als iemand me leest?[/quote]

Alcohol brengt ook je filosofische kant naar boven, Frans, en die vind ik altijd boeiend om te lezen. Kun je het niet dronken opschrijven en een dag later nuchter een beetje bijschaven?

Frans · 20 mei 2011 op 18:57

Ja dat is het misschien, maar nuchter kijk ik er zo anders tegen aan. Dan vind ik de tekst ineens iets over leven na de dood zeggen of dat je als schrijver naar onstervelijkheid streeft of weet ik veel wat ik er eigenlijk mee wou zeggen en dan pas ik het aan en dan ondanks alles lezen mensen het en geven commentaar. Ik ben nu nuchter trouwens maar schrijf wat er in me opkomt. Ook geen oplossing om tot dat ene briljantje te komen, besef ik en zo tob je maar wat door.

DACS1973 · 20 mei 2011 op 20:54

Knap gedaan dan!

LouisP · 20 mei 2011 op 21:06

Ja Dacs, ‘k had het over jou en ik ben te ver gegaan. Zoals je wel eens hebt gezegd, over smaak valt niet te twisten..

L.

DreamOn · 20 mei 2011 op 21:22

Ik vind het op een of andere manier mooi. Stil. Eenzaam. Verdrietig, ik kan het niet goed uitleggen. Het raakt me gewoon.

DACS1973 · 20 mei 2011 op 21:29

Ik stel je antwoord op prijs, Louis. Laten we elkaar (digitaal) de hand schudden.

LouisP · 20 mei 2011 op 21:47

Ja, die hand neem ik graag aan!

DACS1973 · 20 mei 2011 op 22:00

😀

arta · 20 mei 2011 op 22:33

Bijzonder stuk, Frans.

@Dacs en Louis: Eind goed, al goed. 😀

Frans · 20 mei 2011 op 23:53

Hoe pas je de reactie aan?
Bedankt. Ik vind het trouwens heel wat dat je het verhaaltje herleest. Of heb je nu in tegenstelling tot vanmiddag een slok op?
Zou me ergens ook wel goed doen dat alleen aangeschoten lezers het stukkie kunnen waarderen. Al wil ik uiteraard nuchtere lezers net zo goed boeien.

DACS1973 · 21 mei 2011 op 06:50

Zowel ’s middags als ’s avonds was ik zo nuchter als wat, dus daar lag het niet aan.

Aanpassen van je reactie doe je met de ‘edit’-knop die eronder staat.

Fem · 21 mei 2011 op 07:58

Waar gepaste dronkenschap al niet goed voor is!

Juist door het onsamenhangende is het een leuk stuk geworden, dat tot nadenken aanzet… Goede vondst dus, wmb!

Mien · 21 mei 2011 op 10:27

Knappe column. Het repetitieve aspect van creatieve gedachten gelinkt aan drank is treffend en erg goed gevonden. :duimop:

Mien

Ontwikkeling · 22 mei 2011 op 13:07

Frans, dit is er weer een. Een dronken juweeltje.
Ik blijf fan. Ik opteer voor een gesigneerd exemplaar wanneer je deze verhalen ooit gaat uitgeven.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder