Ziek

Leprakoloniale praktijken zijn weer helemaal hot. In de media tieren de stigma’s over de zieken weer welig. Het is van het afgelopen half jaar dat er discussie is geweest over de koppeling van de hoogte van ziektekostenpremie aan onze leefstijl. En die leefstijl werd daarbij ook nog eens één op één gelinieerd aan het opleidingsniveau. Vanaf het moment dat de resultaten van opleidingsniveau versus ziekteonderzoeken aan het licht kwamen, doken de media met een giftige pen of microfoon boven op de onderschoolde paria van onze samenleving, met de vraag waarom ze zo asociaal zijn. In een land dat het juiste voorbeeld wil geven in hoe we om moeten gaan met sociale integratie, scheppen we toch nog steeds maar al te graag precedenten.

Hiermee ontstaat er elitevorming binnen een basisvoorziening waarin er geen onderscheid moet of kan worden gemaakt tussen rassen en standen. Het is een utopie om de bevolking op dit macroniveau te segmenteren. What’s next?

Wanneer je in een sociaal land in een gezond lichaam met een gezonde geest geboren bent, dan is dat een zegen. Dat is niet een recht om jezelf daarmee als norm te stellen voor de hoogte van andermans ziektekostenpremie of eigen -bijdrage. Dus niet om mensen die in een minder gezond lichaam geboren zijn en/of met een ontoereikende zelfredzaamheid, verantwoordelijk te stellen voor hun inferieure hoedanigheid. Het is te complex om die afweging te maken. Het is te naïef, wellicht te dom voor woorden dat een deel van de Nederlandse bevolking die egocentrische maatstaf wel hanteert. Totdat ze zelf iets oplopen. Want hypocrisie is weinigen vreemd als het op geld aankomt.

Een andere zorgwekkende ontwikkeling is de mogelijkheid om überhaupt gebruik te kunnen blijven maken van de gezondheidszorg. Simpelweg, omdat die voor een groeiend deel van de Nederlandse bevolking onbetaalbaar is/wordt. Daarbij ontstaat er in toenemende mate ook scheefgroei. Chronisch zieken zijn naast chronisch ziek, ook ieder jaar weer de bok. Zij draaien altijd op voor de volledige eigen bijdrage. En bleef het daar maar bij. Het basispakket wordt in toenemende mate uitgehold. Bovenop de eigen bijdrage betalen veel chronisch zieken jaarlijks ook nog eens aanzienlijke bedragen aan ziektekosten die niet meer vanuit het basispakket worden vergoed. En hierin zit met name het zorgwekkende. Zieke mensen moeten gedwongen keuzes maken in het al dan niet aangaan van medische hulp. De dokterspraktijk heeft er een drempel bij gekregen. Gedwongen keuzes moeten maken over de mate van gezond mogen zijn en blijven anno 2013 in Nederland is van een Amerikaans republikeins niveau. Velen kiezen als alternatief voor damage control. Maar ook dat kost geld waar de minder bedeelde particulier alsnog een lening voor moet afsluiten.

Oplossingen? De ziekenzorg is nog steeds niet goed georganiseerd en blijft daardoor onnodig duur. Vertrekbonussen staan nog steeds los van de CAO’s. Dat horen we nu al tientallen jaren. Maar iets wezenlijks om het meer betaalbaar te maken verandert er niet. Het is onbillijk dat een dergelijk primair instituut zo onoverzichtelijk ingericht mag blijven voortbestaan. Ja, het moet wel voortbestaan, maar dat mag niet de enige beweegreden zijn van dat het in deze vorm gedoogd wordt door de overheid. De zieken zijn daar onterecht de dupe van geworden. De grootste stap in de goede richting kan gemaakt worden door de regering. Er valt nog veel winst te behalen in de onderkenning van één van de eerste levensbehoefte binnen het beleid waar zij verantwoordelijk voor is: De gezondheidszorg. Bovenal dient zij in ieder geval niet de gevolgen van wanbeleid daarbinnen weg te moffelen onder de noemer ‘colletaral damage’.

Democratie is een prachtige kapstok voor veel secundaire rechten, maar de gezondheidszorg moet los staan van arm en rijk of links en rechts. Iedere politieke partij dient standaard een eenduidig rechtmatig beleid te voeren waarin alle vergoedingen van gezondheidszorg voor iedereen vanzelfsprekend is. Het is het meest fundamentele sociale basisrecht in het midden van onze samenleving. Laat nu juist dat recht als eerste, voor alle Nederlanders, in ieder geval betaalbaar zijn.