We liggen in het, door het zwoele weertje, verbleekte gras, dat leunt onder ons gewicht. Boven ons schittert de zon als een warme pretbederver. Maar niet zo fel dat het ons raakt. Voorbijgangers werpen steelse blikken; je ziet ze meegenieten, dromen, denken aan hun jeugd. Als dit een passage uit een boek was geweest, zou ik nu dolverliefd in het vriendje’s diepbruine hondenogen moeten kijken en hem liefjes toelachen. Maar iets strookt er niet; ik voel het. Intuïtie. Hij voelt het ook. Dat wordt helemaal duidelijk wanneer hij met een triomfantelijke grijns zijn zakmes uitdiept en dreigt me wat aan te doen, als ik hem niet zoen. Volledig op de mond. Lijkbleek moet ik geworden zijn. Van verontwaardiging. En misschien van het bijna-dood-gevoel dat me overviel. Even later fietsen we hand-in-hand terug naar huis. Het vriendje zingt zelfs dolgelukkig één of ander Albanisch liedje.

Dit was 7 juli. Pakweg een goeie twee maanden geleden. Vandaag kreeg ik weer bedreigingen van zijn kant: Dat hij me zou opwachten aan school met zijn “pistolet”. Hij kon het zelfs niet nalaten de “bam-bam”-geluiden na te bootsen. Afschuwelijk. Ik geloof dat hij een beetje “nervozzzz” is, omdat ik geweigerd heb op zijn aanbod in te gaan; hem morgen te zien. Dat bleek alvast uit zijn “fuck mama, fuck polizaij, fuck you, fuck everything”.
Eén ding is zeker: Morgen staat hij er. Met of zonder “pistolet”. Maar hij zal er staan. Ik hou mijn hart al vast. Morgen, vier uur. Misschien wel voor de laatste keer.

Categorieën: Algemeen

7 reacties

DreamOn · 22 september 2006 op 20:07

Jakkes! Wat is dat voor een griezelig mannetje? Misschien moeten wij onze cx-meeting maar bij jouw school houden! Dan kunnen we meteen dit meneertje meaten!
Kom op, ga naar de politie, niet zo lijdzaam hoor!
Laat niet met je dollen, nee is nee. Klaar.

champagne · 22 september 2006 op 22:15

Een loverboy soms? Wat een engerd!

Ik vond de overgang van het romantische intro naar dreiging in de 2e alinea wel mooi weergegeven, schokkend ook.

WritersBlocq · 23 september 2006 op 00:22

Tja, in welke rubriek plaats je dit? Liefde? Nee. Maatschappij? Nee. Vervolgverhalen? Ik hoop het niet voor jou. Diversen? Dat is te algemeen. Algemeen dan maar want ja, wat rest je?

Wat je rest is in elk geval een compliment voor je schrijven, maar het is te triest voor woorden wat zich hierin afspeelt. Sterkte meis.

Anne · 23 september 2006 op 12:56

Mannen uit Albanie zijn (over het algemeen) moeilijke types. De cultuur waaruit ze voortkomen laat hun heel weinig keuzes, en bedient ze tegelijkertijd met autoriteit. Voorzichtig zijn. Geen spelletjes spelen. Niet teveel woorden verspillen; de kans is groot dat juist praten door misverstanden als gevolg van taal/cultuurverschillen de zaak verergert.

Wegwezen.

KawaSutra · 23 september 2006 op 13:32

Spannend geschreven, beetje thrillerachtig.
Mocht er nog een vervolg komen, dan heb je het gelukkig goed aangepakt. 🙂

Ann · 23 september 2006 op 19:26

Wat een zak! Laat je maar niet doen é!
Veel succes

BrokenHalo · 23 september 2006 op 20:36

zulke mensen moet je niet onderschatten. Liever te voorzichtig, als een keer niet voorzichtig genoeg…

Geef een antwoord