Zondag

Een druilerige dag, zondag bovendien. Zondag maakt druilerig nog net iets druileriger. Zondag sombert van zichzelf. Iets van ingebakken laatstedagbesef. Ik heb de radio aan, onderdeel van het ochtendritueel. Mannen- en vrouwenradiopraatjes hoor ik tegenwoordig in surround sound. Waar ik ook ga zitten, het komt van overal. Zondagochtendgesomber. Ook zij. Het is een schande hoor ik. Gek zijn ze geworden. Asociaal beleid. Verkeerde keuzes… Het gaat over voorgenomen bezuinigingen. “Iedereen behalve ik” is het thema. Een terugkerend thema. Er zijn tijden geweest dat ik me daar erg druk over kon maken. Maar opwinden lukt niet meer spontaan. Het moet van ver komen. Ik luister wel. Om bij te blijven zeg ik. Om mijn band met oude opwinding niet helemaal te verliezen denk ik. Nostalgie of zoiets. Ik luister en hoor vooral patronen, belangen, de inconsequenties in de argumentatie en de oppervlakkigheid van de discussie. Ik glimlach, voorspel, vul de sprekers aan en vul de woorden in. De inhoud heeft mijn interesse enige tijd terug al verloren. Ik wilde ooit alles weten, tot in detail alles volgen, maar die ambitie kan ik niet meer waarmaken. Teveel informatie en afnemende opslag. De grote lijn dacht ik enige tijd maar daar gaat het al lang niet meer over. Carnaval is er op de andere zender. Pret, zo klinkt het. Buiten lijkt het druilerig af. Een zonnestraal laat zich zien.

Op zondag gingen wij wandelen. We bezochten oma, dronken seven-up en wroetten met onze goede zondagse kleren in oma haar tuin. Oma deed mee. Oma vond veel goed. Ook op zondag. Oma was niet van de religie. Op de terugweg dommelden wij vaak in de trein in slaap. Ontwaken deden we in de bus van station naar huis. Thuis wachtte het eten. Bloemkool of spruiten.
’s Avonds stopte mijn moeder hoofdschuddend de gaten in mijn broek. Mijn zondagse broek die, naarmate het aantal stopgaten en de zichtbaarheid ervan toenam, steeds meer van zijn zondagse status verloor.
Zondag. Dat was wat.