Met de tsunami in Zuidoost-Azië had Moeder Natuur al laten zien dat zij de enige echte wereldleider is en met Katrina is dat nog maar een keer duidelijk gemaakt. Wat wij in honderden jaren hebben opgebouwd, kan zij in een seconde als een glas in scherven doen barsten en verspreiden over tientallen kilometers. Geen dijk is bestand tegen een murenhoge vloedgolf. Geen stad kan het winnen van een bewegende aardkorst. Niets of niemand weerstaat de hongerige mond van een orkaan. Geen mens en geen techniek kan de krachten die in het binnenste van onze Aarde zitten en de krachten die ons vanuit de lucht teisteren, temmen. Zelfmoordterrorist Katrina had geen banden met al-Qaida. Zonder financiële steun maar met goedkeuring van Moeder Natuur was ze toch in staat om harder toe te slaan dan menig terreurnetwerk. Katrina, tezamen met haar golven, greep alles op haar weg om uiteindelijk geleidelijk te sterven in het noorden van de Verenigde Staten. Haar woedende oog sloot zich langzaam, en opende de ogen van haar nog levende slachtoffers. En die duizenden paren ogen registreerden dat de extreme make-over door Moeder Natuur hun stad geen goed had gedaan.

Dat wij, de mensheid, zelf verantwoordelijk zijn voor de gewapende strijd van Moeder Natuur, is onzin. Onze planeet is nog nooit een stabiel geheel geweest; verschuivende continenten, stukken land die in de zoute tranen van de zee verdrinken en eilanden die in diezelfde zee worden geboren en voor het eerst zonlicht zien. Ook zonder rokende schoorstenen, Kyoto en olieslurpende auto’s ging onze regisseuse al haar gang. Als een schilder gewapend met kleurenpalet bepaalt Moeder Natuur waar groen land op het immense doek verrijst en waar het blauwe water stroomt. En dat Moeder Natuur niet snel tevreden is, dat blijkt wel uit het feit dat haar schilderij genaamd Aarde nog altijd niet af is. Het doek hangt al miljoenen jaren onvoltooid in haar uitgestrekte atelier dat de naam Heelal draagt. Over de draaiende doeken om ons heen, die net als het doek van schilderij De Aarde door een grote bol worden verlicht, weten we nog maar weinig. Zijn die wel af? En is dat dan ons lot? Of moeten die nog action-painting met blauwe en groene verf ondergaan?

We wonen op een driedimensionaal schilderij dat niet af is, met als gevolg dat we ons moeten overleveren aan de grillen van de schilder. Daar waar ze haar in de zeeblauwe verf gedoopte kwast neerzet, daar zullen zeezoute tranen vloeien. En daar waar ze haar kwast met vuurrode verf neerzet, daar zal alles tot as verbranden. Geen mens die haar op andere gedachten kan brengen. Of haar schilderij De Aarde ooit afkomt en of ze voor de figurerende mensheid nog een plaatsje op het doek in gedachte had, dat is een vraag die alleen Moeder Natuur zelf kan beantwoorden. Moeder Natuur geeft en neemt, zo mag duidelijk zijn, zonder wroeging.

Categorieën: Algemeen

8 reacties

KawaSutra · 18 september 2005 op 12:14

Ja, wij zijn slechts nietige schepselen in vergelijking met het oergeweld van Moeder Natuur. Maar ons gepruts op deze aarde helpt ook niet echt mee natuurlijk.
Knap geschreven Alpeko, de vergelijking met een schilderij dat nooit af komt.

wendy77 · 18 september 2005 op 12:30

Goed geschreven column….eentje om jaloers op te zijn. De vergelijking tussen de tsunami en terrorisme vind ik geweldig

Bakema_NL · 18 september 2005 op 13:16

Nee hoor, het is de hand van god…..luister maar naar de reakties van wat getulbandde vrienden over Katrina die toesloeg in Amerika…………..vreemd dat ze diezelfde hand dan niet herkennen in het feit dat de Amerikanen in wat landen aldaar huishouden…………maar natuurlijk, dat is weer een andere god en de ene gebeurtenis is natuurlijk, de andere niet…maar ik dacht dat mensen ook door een god gemaakt waren.
Blijven leuke, al dan niet stupide, onderwerpen. 🙂

WritersBlocq · 18 september 2005 op 17:53

[quote]Onze planeet is nog nooit een stabiel geheel geweest; verschuivende continenten, stukken land die in de zoute tranen van de zee verdrinken en eilanden die in diezelfde zee worden geboren en voor het eerst zonlicht zien.[/quote]
Prachtige column!

klungel · 18 september 2005 op 20:03

En toch is het min of meer onze eigen schuld. Wie gaat er nou wonen in tornado valley of op een andreas breuk. Oke, we weten al die dingen nog niet zo lang, maar nu weten we ze wel. En we doen er bar weinig mee mag ik wel zeggen.

Erg goede column 😀

Mosje · 18 september 2005 op 21:39

Zoals ik al een paar columns geleden al zei: orkanen, daar moeten politici hard tegen optreden. Wat denken ze wel, die windhozen.
Ik verklaar hierbij de oorlog aan de stormen. En wie niet voor mij is, is tegen mij.
😀

Ma3anne · 19 september 2005 op 11:38

Wow, zo kun je het ook zeggen ja. Erg mooi!

Mup · 20 september 2005 op 13:34

[quote]figurerende mensheid [/quote]

Heel strak verwoord,

Groet Mup.

Geef een antwoord