De laatste tijd weerklinkt vanuit het Limburgse Maastricht het bekende geluid van een zaag. Men is namelijk druk doende de stoelpoten van de zetel van burgervader Hoes af te zagen. De zaag lijkt wat aan de botte kant, komen er bijna niet door, maar dankzij de politieke volkskreet “zagen zagen wiede-wiede-wagen”, zal het uiteindelijk wel een keer lukken.
Het zagen aan ambtelijke stoelpoten is overigens nog altijd volksvermaak nummer één. We staan erbij, kijken ernaar en juichen in koor als het spul uiteindelijk in elkaar zakt. Mooi voorbeeld is altijd weer de Franse revolutie. Een tribune vol volk wat bij elke guillotineklap en afgehakte adellijke kop enthousiast begon te schreeuwen en te klappen. Het dak van de Bastille donderde er spontaan vanaf.
Gelukkig voor Hoes leven we nu in een redelijke geciviliseerde westerse wereld, zodat fysiek gezien zijn kop er wel op zal blijven hangen. Maar het in elkaar laten zakken van zijn zetel kunnen we blijkbaar wel waarderen.
Natuurlijk rijst de vraag of de zaagactie wel terecht is. Gelet op zijn recente escapades kunnen we eigenlijk maar tot één conclusie komen: Privé is privé. Inclusief het feit dat de man van de homo is.
Maar toch ligt het voor zo’n publiek figuur allemaal wat gevoeliger.
Neem als voorbeeld meneer Rob Outkerk. De oud PVDA politicus, tevens huisarts, die het nodig vond om persoonlijk alle Amsterdamse heroïnehoertjes op de achterbank van zijn auto aan een nader gezondheidsonderzoekje te “onderwerpen”. Zijn stoelpoten bleken boterzacht en vanwege de verhitte discussies binnen twee dagen weggesmolten.
En zo hadden we recent nog ene Jack de Vries van het CDA. Die deed iets bij defensie. Zo schoot hij zijn munitie in de kazemat van de één of andere Milva. Dat viel, behalve bij hemzelf, maatschappelijk ook niet lekker. Zijn stoelpoten werden er overigens niet afgezaagd, maar op passende wijze er met een kanon afgeschoten.
En dan natuurlijk nog meneer Berlusconi. Van de buitencategorie. Hij zat op een zetel van gepantserd maffia-staal. Er moest zelfs een Marokkaanse kleuter aan te pas komen om hem uiteindelijk van de troon te stoten….
Terug naar de geplaagde Hoes. Als we de roddelclub van zijn echtgenoot mogen geloven, gaat hij vreemd. Zo kust hij “leuke” mannekes, hangt hij rond in allerlei duistere cluppies en pist hij geregeld naast de echtelijke pot. Overigens zou hem dat nog wel kunnen worden vergeven. De katholieke biechtstoel heeft gelukkig geen afzaagbare poten. Echter, Hoes heeft een ander probleem: hij blijft mede dankzij roddelrubrieken zoals RTL Boulevard nadruppelen. Met een voor hem bijtend zuur. En daarmee lopen zijn stoelpoten onherstelbare schade op.
Misschien is het voor Onno beter om niet al te lang meer te blijven hangen en zelf op te staan. Op je platte bek vallen doet namelijk heel erg zeer. En daar helpt zelfs het zalvende zalfje van zijn liefhebbende roddelnicht en echtgenoot Albert niet tegen…
Brompot
5 reacties
trawant · 22 december 2013 op 21:32
Hallo Bart leuk uitgewerkt die stoelpoten.
Nadat ik een paar van je stukjes gelezen heb toch enkele opmerkingen die je zo weer kan doorstrepen..
– Je hebt een prima schrijfstijl en je kan een verhaal opbouwen, maar ik vind dat je zo je best doet om alle kanten van een onderwerp te belichten dat de prik van je column vervliegt in de nuance. Je mag van mij best een radicaler standpunt innemen het is tenslotte een stijlvorm die daar bij uitstek naar vraagt.
Mits en maren zijn natuurlijk wel keurig, maar leveren geen vuurwerk!
Je hebt naar mijn idee wel het vermogen om hier wat bijtender
bijdragen te schrijven vooral omdat je de actuele invalshoek kiest en dat zijn er niet zoveel.
Bart Brompot · 23 december 2013 op 07:23
Hoi Trawant, dank voor je reactie. Je opmerkingen zijn herkenbaar. Het zoeken naar een juiste balans is lastig. In het verleden hakte ik er vrolijk op los. Dat leverde nogal wat discussies op. En opmerkingen van de uitgever. Ben wat milder geworden. Ik neem je feedback ter harte en zal weer eens vol gas geven. Inderdaad: voldoende PK’s aan boord…
Mien · 22 december 2013 op 23:01
Geloofwaardigheid, gezichtsverlies, boodschappen overbrengen, allemaal eigenaardigheden van al dan niet goede communicatie. Sommigen komen er mee weg. Ouwe lubbers noem ik hen. Voor mij mogen ze blijven hoor. Zolang ze hun werk maar goed doen.
Meralixe · 23 december 2013 op 07:24
Hm.. Was dit de mij beloofde andere boeg? :laugh:
Goede column. Dat verhaal heeft ondertussen ook onze Vlaamse kranten gehaald. :-))
arta · 25 december 2013 op 12:18
Je schrijft goed, Brompot.