Het is de stilte die heerst, de stilte voor een storm die nergens aangekondigd is. Het is de uitgang die ik zoek, maar verdomme waar zit de deur!! De angst knijpt mijn keel bijna dicht als ik over en onder mij allemaal draden zie, die spinnen zich om mijn lichaam heen. Ben ik nou gek aan het worden? Er zitten vreemde mensen in mijn hoofd, ik hoor ze praten, door elkaar. Donder toch op, laat mij met rust, ik wil alleen zijn. Wat heeft dit alles te betekenen? Ben ik niet goed, heb ik een neurose? Ben ik bezig gek te worden? Maar wat is gek, en wie vertelt mij wat er gebeurt. hoe vertel ik iemand wat ik voel, wat ik bedoel als ik zeg dat er andere mensen in mijn hoofd praten, die zelfs mij opdrachten geven en die ik natuurlijk niet uitvoer. Tja, ik ben niet gek!!

En die draden om mijn lichaam, het lijkt wel alsof ik in een spinnenweb terecht ben gekomen, wie haalt mij hieruit? Het zijn allerlei vragen die ik aan niemand kan stellen,. want ik kijk om mij heen en zie dat ik alleen in de kamer zit. Vaag hoor ik de televisie van de buurman die rechts naast mij woont. Zou ik gedroomd hebben?

Mijn ogen voelen zwaar aan, ik kan niet helder meer denken, dan hoor ik ineens de telefoon naast mij. Ik schrik, en duik er gelijk op .
“Mam ben jij dat”?, ik schreeuw het als het ware door de hoorn.
“Ja meis, wat is er”?, haar stem stelt mij gerust, maar de hare klinkt ongerust.
‘Mam ik had zo’n nare nachtmerrie”. En ik vertel haar van de draden over mijn lichaam, de stemmen in mijn hoofd, en de opdrachten die diezelfde stemmen mij geven, rare opdrachten, onmenselijke opdrachten alleen ik weet niet meer wat voor taken ik uit moest voeren. Ik stotter en huil tegelijk terwijl ik mijn moeder vertel van mijn nachtmerrie.
Want ik was in slaap gevallen, en had het gedroomd.

Het enige dat mijn moeder met een geruste stem zei door de telefoon “Liefje neem nu maar weer gewoon je medicatie in en dan gaan die stemmen weer vanzelf weg, en die spinrag verdwijnt als sneeuw voor de zon, pak een glas water, mamma bljft aan de telefoon terwijl jij je medicatie inneemt”.
Zij stelde mij gerust, en ik pakte mijn medicatie die ik van de psychiater had gehad, en die ik eigenlijk elke dag in moet nemen, anders functioneer ik niet normaal volgens hem. Heeft die dokter toch gelijk gehad, en ik ben blij dat mijn moeder elke dag even belt, zomaar voor een praatje.

Categorieën: Algemeen

klapdoos

Gewoon een Amsterdamse vrouw die met een vrouw getrouwd is, ziek is, zodanig dat de neerwaartse spiraal steeds verder zakt. maar een kniesoor die daarop let. Ik lach graag, heb genoeg traantjes gelaten om mijn ziekte en nu is het tijd om via mijn nieuwe boek eens door te gaan met uit het leven te halen wat er te halen valt, zeker in een crisistijd is het de kunst om toch vrolijk te blijven. Mijn motto is dan ook: Een dag niet gelachen is zeker een dag niet geleefd.

10 reacties

KingArthur · 19 maart 2007 op 11:48

De tekst zou krachtiger zijn als je die angst een naam kan geven.

Snap niet waarom er zo weinig reacties zijn op deze tekst want an sich vind ik het best goed geschreven.

Mup · 19 maart 2007 op 13:59

Het uitblijven van mijn reactie lag aan het feit dat ik de tekst niet zo goed begrijp. Heel veel afgekapte informatie, maar misschien is dat juist je bedoeling, valt er niets uit te leggen en wil je het zo etaleren,

groet Mup.

pally · 19 maart 2007 op 14:11

Heftige column , Lenie, en goed verwoord. Ik vind dit een van je beste tot nu toe.

Een paar hele kleine puntjes:
[quote]Het enige dat mijn moeder met een geruste stem zei[/quote]
Ik denk dat je hier geruststellende bedoelt?

[quote]en die spinrag verdwijnt[/quote]
volgens mij is het dat spinrag

Neemt niet weg dat ik het een prima column vind met veel minder fouten, dan ik weleens heb gezien bij jou. klasse!

Groetjes van Pally

klapdoos · 19 maart 2007 op 16:03

Mup bdankt voor je reactie, maar het is zo bedoelt, namelijk iemand die in een psychose zit kan je niet vertellen wat angst is, omdat ze zelf niet weten dát ze in een angstaanval zitten..
Groet van leny

klapdoos · 19 maart 2007 op 16:04

KingArthur, bdankt voor je reactie, maar je weet angst kun je niet benoemen alleen beschrijven..Maar ik snap wat je bedoelt.
groetjes van leny

klapdoos · 19 maart 2007 op 16:07

Pally je ziet het wel hé. ik blijf mijn best doen, en wat die foutjes aangaat die jij aanhaalde helemaal gelijk. Maar ik was echt in de veronderstelling dat het ‘geruste”stem was, maar nu ik het zo lees zoals jij het schrijft klopt het inderdaad beter, bedankt….ook voor je positieve reactie
groetjes van leny

SIMBA · 19 maart 2007 op 16:14

[quote]ik ben blij dat mijn moeder elke dag even belt, zomaar voor een praatje.[/quote]
Daar kun je inderdaad blij mee zijn; met zo’n moeder!
Prima column!

klapdoos · 19 maart 2007 op 16:52

Simba bedankt voor je reactie, maar het was zomaar een verhaal,. Mijn moeder is al 22 jaar geleden overleden. Maar nog steeds in gedachten hoor. Dit verhaal is gebaseerd op een cliente van mij toen ik stage liep in mijn periode als pschychologe. Maar da’s al héél lang geleden. Alleen is de angst nog steeds hetzelfde bij psychoses..Maar met mij is alles verder goed hoor.. 😀 😀 😀 :wave:
groet van leny

Dees · 19 maart 2007 op 19:55

Het is voor mij wel te herkennen, uit wat ik ervan weet. Mooi geschreven. Lijkt me niet makkelijk om een psychose op papier proberen te zetten. En viva de nuchtere moeder uit je verhaal 😉

SIMBA · 20 maart 2007 op 08:44

Maakt niet uit wiens moeder het is (of buurvrouw, of vriendin) het gaat om de veiligheid die het uitstraalt.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder