Anna speelt mij wakker op de piano. Opus 28 no. 4. Met wat anders? En weer zoals Chopin het bedoeld had. Naast mij staat thee. De korte vakantie in het huis van haar ouders zit er op. Vier dagen hebben we geleefd als Achterhoekers waarin ik het examen høken en heel veel bier drinken cum laude heb afgerond. Een zinloos diploma tijdens dit moment alleen in bed. De combinatie van Chopin en mijn gevoel voor haar blokkeert mijn lichaam. Maar ik moet.
Beneden aangekomen ijlt de sfeer van haar serenade nog na. Met grote groene ogen wijst ze mij op de gedekte eettafel. Verstand en hormonen vechten om hun gelijk wanneer ze opstaat. Vanonder een te kort T-shirt laat ze de helft van al haar schoonheid op mij los. Het verstand wint wanneer ze mijn voornemen bevestigt met haar stem. Na het opruimen van het huis, het inpakken van de tassen en het schrijven van een dankbrief aan haar ouders, vertrekken we.
Halverwege Den Haag pauzeren we in een dorp langs de snelweg. Met haar enthousiasme doorkruist ze mijn opwellende poging tot verraad. Hoe vertel je een mooi mens dat zij niet mooi genoeg is? Zeg je dat dan domweg niet? Of ga je toch voor de ultieme maagschop? Want dat blijft het. Hoe je het ook brengt. Maar ik moet. Mijn motoriek en mimiek staan machteloos aan de zijlijn mee te kijken wanneer ik haar vertel dat ik de relatie met haar verbreek. De geluiden in het dorpscafé om ons heen nemen het gesprek van daar af over.
In de weken die daarop volgen houden we contact. Het samen rouwen verzacht het gemis. Vol goede moed pakt ze het leven weer op. Bij onze laatste ontmoeting resumeren we zelfs onze zes intieme maanden samen. Met een lach. De mooie momenten bloeien weer. Klaar voor een nieuwe toekomst als goede vrienden. We spreken af dat ik volgende week maandag de sleutel van haar huis kom terugbrengen en haar heel banaal ga helpen met een computerprobleem.
Tijdens de voorbereiding van die hulp word ik op zondagmiddag gebeld door een gezamenlijke vriend en tevens collega van de school waar Anna werkt. De toon in zijn stem bereidt mij voor op een nieuwe dimensie. Anna is verongelukt. Ze was in haar auto vol in de flank geraakt door een ambulance. Haar familie en vrienden mogen haar niet meer zien.
Hij vraagt mij of ik bij haar thuis muziek voor de plechtigheid wil uitzoeken. Verbouwereerd stem ik in, hang op en laat de eerste stap van verwerking de vrije loop.
‘Anna komt zo terug’, ademt het huis dat ik de volgende dag betreed. De afwas, kleding op de stoel, brood op het aanrecht. Zelfs het dekbed ligt opengeslagen te wachten op haar rentree. Na een kort corvee bekijk ik de lange rij cd’s en besluit een paar nummers te draaien. In haar stoel, met haar wijn. Niet veel later wordt er gebeld naar de huistelefoon. Het is Noor, een goede vriendin van Anna. Ze schrikt wanneer ik opneem. Ze belt, omdat ze de meldtekst van Anna haar voicemail wilde horen.
Na uitwisseling van verdriet en de details die we hebben, stelt Noor dat het voor mij extra zwaar moet zijn. Want Anna had het immers vlak voor haar overlijden ook nog eens uitgemaakt met mij. Met een onhoorbaar knikje slik ik de nieuwe waarheid weg.
26 reacties
Meralixe · 26 juni 2013 op 07:39
Zucht… Ik kom er later nog eens op terug… Maar mooi is het zeker. 😥
SIMBA · 26 juni 2013 op 08:12
Wat een prachtig stuk voor bij mijn eerste bakkie koffie. Ik ga het nog een paar keer lezen want het is té mooi voor 1x.
Harrie · 26 juni 2013 op 08:39
Mooie column Pierken. Ik bespeur een onderlaag die een klein beetje schuurt. Dat komt denk ik omdat ie ook een beetje klinisch geschreven is. De afstand die ik in de column proef heeft ook wel iets vertederends. Knap geschreven. De column raakt. Groetjes, Harrie
Pierken · 26 juni 2013 op 17:55
Ik begrijp wat je bedoelt, Harrie. Als ik ‘m lees zoals ie bij jou overkomt, dan bemerk ik dat ook. Ik vond het lastig om geen feiten over te slaan, maar wilde er ook geen verslag van maken. Dat is me bijna gelukt als ik jouw bevinding lees.
Libelle · 26 juni 2013 op 09:16
“Hoe vertel je een mooi mens dat ze niet mooi genoeg is”, ligt heel zwaar op mijn maag.
Misschien is het daarom dat deze knap geschreven column me minder raakt.
Pierken · 26 juni 2013 op 17:56
Dat kan ik me voorstellen.
Ferrara · 26 juni 2013 op 10:48
Prachtige column met verrassende slotzin. (maagschop)
Fijn weer eens iets van je te lezen.
Pierken · 26 juni 2013 op 17:58
Dank je wel, Ferrara en welkom terug van de lange tippel! Wederzijds leuk om je weer te lezen hier.
Sagita · 26 juni 2013 op 11:58
Pierken fijn om weer wat van je te lezen. De titel ‘Anna’s afscheid’ maak je in dit verhaal helemaal waar. Mooi ook hoe je de muziek gebruikt in het begin en einde. Tegelijkertijd is het een drama , dat bij mij niet echt binnen komt. Het blijft in de lucht hangen.
Ik ben iemand die het nog verderaf beleef, aanschouw als de hoofdpersoon wanneer hij zegt:
‘Mijn motoriek en mimiek staan machteloos aan de zijlijn mee te kijken wanneer ik haar vertel dat ik de relatie met haar verbreek.’
Ik ben iemand die zelfs de machteloosheid niet voel. Maar als het jouw bedoeling is om juist dat ongrijpbare, het afstandelijke weer te geven. Immers Anna bleek een relatie met Noor te hebben, dan ben je daar voortreffelijk in geslaagd.
In verhouding tot dat wat je wil vertellen vind ik dit stuk dan wel meer een synopsis voor een hele roman.
Groet Sa!
Ferrara · 26 juni 2013 op 12:19
Sag, heb ik nou zo slecht gelezen? Ik haal nergens uit dat Anna een relatie met Noor zou hebben.
Sagita · 26 juni 2013 op 13:46
‘Het is Noor, een goede vriendin van Anna. Ze schrikt wanneer ik opneem. Ze belt, omdat ze de meldtekst van Anna haar voicemail wilde horen.’
Ferr. deze zin suggereert dat er meer tussen Anna en Noor speelde, dan gewoon een vriendschap. Maar het blijft een zin die door de lezer op meer manieren geïnterpreteerd kan worden.
Pierken alleen kan zeggen hoe hij het bedoeld heeft.
groet Sa!
Pierken · 26 juni 2013 op 17:59
Bedankt voor je opmerkingen, Sagita. En Noor belde Anna alleen maar op, omdat ze haar stem nog een keer wilde horen na haar overlijden. Daar hoef je geen liefdesrelatie voor te hebben. Die hadden ze ook niet.
Sagita · 26 juni 2013 op 23:24
Klopt dat je daar geen liefdesverhouding voor hoef te hebben, maar het sluit het zeker niet uit. Uit je reactie maak ik op dat het om een echt gebeurde geschiedenis gaat. Dat verklaart veel. Je bent zeer fantasierijk dus ik vond het aannemelijk dat het om fictie ging en dan vind ik het bijna jammer dat Noor en Anna geen liefdesrelatie hadden. Genoeg stof voor een prachtige roman.
Verdrietig voor jou dat het om werkelijkheid gaat. Dat raakt en heb je mooi verwoord.
groet Sa!
Pierken · 27 juni 2013 op 00:23
Nee, dit verhaal is niet fictief, Sagita. Anna stond weldegelijk in mijn leven, met dit verhaal er omheen. Net als die Jaap in een ander (jouw) verhaal. Dank voor je aanvulling.
Blanchefort · 26 juni 2013 op 13:54
Goed stuk! :yes:
Tarzan · 26 juni 2013 op 16:13
Goed geschreven. geraakt. Mooi.
Yfs · 26 juni 2013 op 22:24
Moedig om 3 ingrijpende gebeurtenissen te verwoorden, het beëindigen van een relatie, hoe een (ex)geliefde uit het leven word weggerukt en het wrange wegslikken van een “nieuwe waarheid” zoals je het zo mooi hebt genoemd. Prachtig detail hoe iemand verlangt naar een stem en deze hoopt te horen d.m.v. een voicemail. Ondanks een wat magere CX periode zie ik dat je vele mooie reacties hebt ontvangen. Terecht! :yes:
Pierken · 27 juni 2013 op 00:59
Lyfyf, dank je. En met CX komt het wel goed meen ik te mogen menen. Ff een dip. That’s all. Tis een continuproces. Dat is dipgevoelig.
pally · 27 juni 2013 op 21:59
Net terug van lang weg, lees ik deze column, Pierken, die me raakt onder meer om de emotie die er onder ligt. Alsof je er net niet helemaal bij kan. Die verdraaide waarheid slikken, vind ik mooi, maar zou je, denk ik, sterker kunnen verwoorden.
Pierken · 28 juni 2013 op 11:49
Hé Pally. Welkom terug op honk! Wat gaat de tijd hard. Bijna weer tijd voor een nieuwe VC. Dank voor je reactie. Ik denk dat jouw bevinding besloten ligt in een aantal reacties die ik hieronder gegeven heb. Ik ben blij dat ik het na even wikken geplaatst heb, want de meningen van de ‘collega’s’ hier waren leerzaam.
Meralixe · 28 juni 2013 op 09:42
Ik heb een vermoeden dat deze story van een zeer recente datum is. Maar, het blijft een prachtig geschreven verhaal, andermaal ontstaan uit pijn, misschien wel de beste muze…
Mede daaromtrent heb ik deze column niet willen aanstippen als mijn column van de maand alhoewel hij het ruim verdient.
Pierken · 28 juni 2013 op 11:30
Jouw reactie is mij niet geheel duidelijk, Meralixe. Maar wel dank ervoor. Deze ervaring stamt uit 1994. Van een aanzet destijds om het op te schrijven heb ik dit onlangs afgeschreven.
Meralixe · 28 juni 2013 op 11:40
Oef, een pak van mijn hart! Van op deze afstand dacht ik aan een deels autobiografisch schrijven en aan Nachtzuster. De dood van Anna zou dan meer de betekenis gekregen hebben van het voor eens en voor altijd verbannen van haar.
Nachtzuster · 28 juni 2013 op 13:47
Meralixe, refereerde jij toevallig aan mijn column ‘Vang me’, waarin het ook over een auto ongeluk en pijn ging? Die was geheel fictief (uiteraard) en heeft niets met deze (mooie) column te maken.
Pierken · 28 juni 2013 op 12:01
Oh, op die fiets. Nee, moet er niet aan denken, waarde Merel. Ik ben nog niet zo gelukkig geweest dan nu. Dat zou behoorlijk ziek zijn als ik haar voor ogen nam om dit te schrijven.
Zoals ik Sagita hierboven al aangaf is het wel uit het leven gegrepen, maar van een tietje her.
Meralixe · 28 juni 2013 op 12:33
:yes: Dan toch column van de maand?