Een nieuw begin

Hoe dichter we Arnhem naderen, hoe stiller mijn moeder wordt. Ik kan haar blik net niet zien omdat ik achter in de auto zit. Ik weet wel hoe ze zich voelt. Het is een rare dag vandaag. Net ratelde ze nog over mijn was, dat het haar ook wel werk zou schelen, maar ik toch altijd langs kon komen, dat ik niet te laat naar bed moet omdat mijn bus ’s morgens zo vroeg vertrekt en dat ik het beste het fruit bij Lidl kan halen, die zijn eens als beste getest en zo goedkoop…