Neuriënd bladert Monique door een van haar kookboeken. Leuk, dat Paul komt eten. Dat verzet de zinnen een beetje. Wat zal ze eens maken? Iets met vis? Haar oog valt op een recept dat ze al eens eerder heeft gebruikt. Niet te ingewikkeld, maar wel heel smakelijk. Monique besluit om dat visgerecht te gaan maken voor vanavond. Ze zal dan wel boodschappen moeten halen, want voor een speciaal dineetje heeft ze geen spullen in huis.
Monique wordt wakker door het daglicht dat door een kier van het gordijn in haar slaapkamer valt. Meteen zit ze recht overeind in haar bed. Lisa! Vannacht had ze een voeding moeten hebben, maar Monique heeft haar niet gehoord. Of toch wel? Heeft ze haar op de automatische piloot gevoed? Ze weet het niet meer. Koortsachtig pijnigt ze haar hersens. Nee, ze kan zich niet herinneren, dat ze vannacht uit bed is geweest om haar dochtertje de fles te geven.
“Hee schat, wat lief dat je belt!”
“…”
“Maak je maar geen zorgen. Het gaat echt heel goed. Lisa is een schatje, en ik voel me echt prima. Bovendien heb jij zo veel boodschappen gedaan zaterdag, ik hoef de deur niet uit. Alleen als ik daar zin in heb.
“…”
Voor de zoveelste keer pakt Shirley haar mobieltje van de salontafel en kijkt naar het schermpje. Ze aarzelt. Zal ze het doen of niet? Maar waarschijnlijk denkt hij, dat ze alleen maar kwade bedoelingen heeft. Of wil vragen of hij al geld gestort heeft op de spaarrekening die zij geopend heeft voor zijn dochter. Hij zal haar vast niet geloven, als ze zegt, geen kwaad meer in de zin te hebben, dat ze spijt heeft van haar chantagepraktijken, en dat ze het zo erg vindt dat door al zijn leugens en door haar reactie daarop hun mooie romance een snelle dood is gestorven.
“Zo jongen, heb je er weer een beetje zin in?” Martijn klimt de vrachtwagen van zijn chauffeur in en neemt plaats op de bijrijderstoel. Michael is zich vast aan het voorbereiden voor maandag. Dan zal hij zijn werk hervatten. Maar zijn enthousiasme is ver te zoeken. Hij zucht diep. Martijn kijkt hem bezorgd aan. “Hoe gaat het nou, tussen jou en Monique?” wil hij weten. “Ja, tussen ons gaat het prima. We genieten erg van de kleine meid,” antwoordt Michael. Martijn kijkt hem met een vorsende blik aan. “Je ziet er nou niet bepaald relaxed uit. Vertel op.” Even aarzelt Michael. Maar als hij met iemand kan praten, dan is het wel met Martijn. Bovendien weet zijn baas natuurlijk al een en ander over zijn problemen.
