Ontlasting

Samen met mijn compagnon, de vrijeradicaal Ab, loop ik een tent binnen dat voor een restaurant moet doorgaan. Wij hebben met wethouder Jansen hier afgesproken om wat lopende zaken door te nemen.

Jansen eet hier altijd met zijn zakenrelaties, dus dan weet je wel wat voor tent het is.

Ditjes en datjes over mijn achterneef Bopske (Uit de dossiers van Onderzoeksbureau Paco B.V (2))

Om elf uur ‘s ochtends word ik gebeld door iemand van de politie. Een teamchef of zoiets. Dan zit je net aan je sigaartje en kop koffie achter je bureau te fantaseren over een rustige dag, krijg je dit!
‘Meneer Paco? Politie, Zuphen. Bij ons zit ene Bopske. Wil niets zeggen, behalve uw naam en telefoonnummer. Is de man losgebroken uit een streng bewaakte bunker of zo?
Er zit echt een steekje los aan de vent. Komt u even langs om hem op te halen? Of dragen wij hem meteen maar over aan een psychiatercollectief.’

Ik (h) Uil

Vogels, in het algemeen, denken dat ze slim zijn. Of slimmer worden met de tijd.
Onterecht. Vogels waren dom, zijn dom, en zullen altijd dom blijven.
Je ziet er voorbeelden van. Dat vogels denken slim te zijn en menen dat ook hun evolutie , net als bij de mensheid, niet te stuiten is.

Jazz mausoleum

Het North Sea jazz festival in Ahoy is ook weer geweest.
Broodjes beenham etende blanken mannen in ribbroeken die met een baard vol mosterd staan te knippen bij een jazzneger, daar word je ook niet vrolijk van. Dan kun je beter vastzitten in een metro en luisteren naar een straatmuzikant die daar toevallig ook vast zit en ouderwets wat zit te riedelen op een mondharmonica.

Braderie

Er is weer eens een braderie in het dorp. Ditmaal in combinatie met een muziekdag.
Daar moet je je niet teveel bij voorstellen. Op elke straathoek iemand met een fluit en twee trommels neerzetten en dat dan muziekdag noemen gaat wel heel erg ver.

Op zoek naar Mart

Niets geestiger dan kijken naar Mart Smeets in de ‘avondetappe’. Prachtige tv krijg je dan. Beter nog dan een uurtje Youp.
Dan zit Smeets in zo’n overhemd van “gordijnen & tapijten van Teun“, achter een tafeltje van alles over fietsen te vertellen.
Dat doet hij met sidekick Ronald Waterreus, vroeger keeper van PSV. Lijkt mij een logische keuze. Een voetballer die over de tour de France lult. Deskundiger kan het niet.
Mart: ‘Hoe noemen we dit Ronald? Tour de France? Ronde van Frankrijk? Jij mag kiezen. Neen! laten we er maar een huiskamervraag van maken.’

Met Nanninga!

Bij de nieuwe omroep WNL zie ik ineens dat ‘s morgens op tv, Wilma Nanninga, zonder waarschuwing, het beeldscherm van de tv begint te bevuilen.
Ik zak dan weg in een diepe depressie als ik die leegheid op mij af zie komen. Daar is geen verdediging tegen mogelijk. Hooguit een goedgemikte brisantgranaat die vanuit de redactieruimte door een geoefend waxinelichtjeswerper bovenop het presentatietafeltje wordt gesmeten. En dat er dan iemand roept. Eén wijd!!
Zulke beelden gaan de wereld over.