Langzaam, met een ingehouden pas, lopen we het pad op dat schuin naar boven leidt. We proberen elkaar zo veel mogelijk in de gaten te houden. Dat is moeilijk want we zijn allen met onze gedachten in gevecht. Stap voor stap gaat het, het is een moeizame weg. Ik kijk voortdurend naar de voeten van degene die voor me loopt. Er rust een zware last op onze schouders. Er moet een balans zijn maar die is er niet. Hoe kán het ook. Op mijn dertiende heb ik hem leren kennen op mijn nieuwe school. Jos. Een slungelachtige jongen met een wilde donkerblonde krullenbos boven een smal gezicht met twee serieuze maar toch zachtaardige ogen achter een te donker en te grof brilmontuur. Ik moest altijd een beetje omhoog kijken als we samen van onze eerste shaggies stonden te genieten tijdens de pauze. Veel praten deden we eigenlijk niet, het was meer een soort verstandhouding; “wij zijn van hetzelfde hout gesneden”. We werden goede vrienden.

Midden in de nacht, tijdens een gezamenlijke fietsvakantie met nog een paar klasgenoten, stortte ik in een razende vaart met fiets en al van de Goudsberg in Lunteren na een onverantwoorde beslissing om maar ‘s nachts naar huis te fietsen want dan zouden we niet zo veel zuipen. Jos was de oudste van het stel, dus die zorgde voor een redelijke slaapplaats voor mij en mijn kapotte knieën en repatriëring door zijn vader de volgende dag. Vanaf dat moment was ik daar kind aan huis.

Muziek, brommers, uitgaan. Ja, zelfs op dansles hebben we samen gezeten. Maar dat gaf hij eerder op dan ik, het ontbrak hem ook wel een beetje aan ritme-gevoel. Door hem ging ik met nog een stel vrienden naar jongeren-sociëteiten en optredens van lokale prog-bandjes. Ik herinner me nog die keer dat zijn brommer stuk was. Hij zou meerijden bij mij achterop maar daar had ik nog weinig ervaring mee. Ik had totaal niet in de gaten dat hij nog niet echt zat. Dat heb je als je zelf vrij klein bent en je niet kunt indenken hoe iemand met lange benen achterop een brommer gaat zitten. Dus ik gaf gas en reed vrolijk babbelend, want inmiddels al aardig onder invloed, naar de volgende bar-dancing. Daar aangekomen merkte ik pas dat ik de brommer onder hem vandaan gereden had. Zijn gezicht sprak boekdelen toen ik hem later alsnog ophaalde.

Na onze examens nam hij een soort sabbatical door een jaar in de bloembollen te gaan werken zodat hij kon nadenken over wat hij nu eigenlijk wilde met zijn leven. Na dat jaar trad hij in zijn vaders voetsporen door op hetzelfde kantoor te gaan werken waar ik het jaar ervoor al begonnen was. Niet lang daarna kocht ik mijn eerste motor en na een jaar startte hij met lessen nadat hij mijn motor overgenomen had. We werden lid van een motorclub en beleefden de wildste motoravonturen. Af en toe beestachtig gezopen en de volgende dag nog half dronken naar kantoor waar hij stiekem in het archief zijn roes uitsliep. Maar ondanks de misschien wat afwijkende levenswandel wisten we allebei de geboden kansen binnen het ambtenarenwereldje goed te benutten. Gezinnen werden gevormd en ook in de avondvullende gesprekken omtrent ouderschap, werk en maatschappij konden we elkaar altijd goed vinden.

Nog geen drie weken geleden was het. Toen ik na een bezoek wilde vertrekken stond hij op en omhelsde mij, die grote vent. Hij drukte mij op het hart om toch vooral de juiste keuze te maken in mijn leven. Ik wist dat het zijn afscheid was.
Ik heb hem later nog wel bezocht en was getuige van zijn verbeten strijd. Toen ik hem zo zag lijden kon ik geen woord meer uitbrengen. Nadat ik uren naast hem had gezeten gaf ik hem een door mij beschreven ansichtkaart met een prachtige zonsondergang als symbool voor de eindige schoonheid. Zijn hand greep mij stevig vast, zijn ogen vertelden mij dat het goed was.

En nu loop ik hier, samen met zijn vrienden. We gaan de kerk binnen en zodra we voorin zijn aangekomen houden we stil. Nu is het moment gekomen de zware kist van onze schouders te laten zakken.
Ik moet hem los laten. Onbegrijpelijk……hij was toch een vriend voor het leven?

[i](Jos, 1959 – 2000)[/i]


KawaSutra

Columnist (nou ja) van 2005 t/m 2012 Een voorzichtige comeback in 2017 Het leven, daar gaat het om!

15 reacties

champagne · 29 mei 2005 op 17:37

Ode aan een mooie vriendschap!
Prachtig verwoord.
[quote]Er moet een balans zijn maar die is er niet. Hoe kán het ook.[/quote]

Inderdaad; hoe kán het ook, op zo’n moment?!

Troy · 29 mei 2005 op 21:02

Mooi geschreven Kawasutra. Ik vind het moeilijk om dieper op je column in te gaan omdat het zoiets persoonlijks is. En wanneer een verhaal zo recht vanuit het hart wordt geschreven, kan ik niet anders dan er veel bewondering voor uit te spreken.

Grt Troy

Li · 29 mei 2005 op 21:16

Met een brok in mijn keel gelezen. Alles wat je schrijft, en niet schrijft, getuigt van een diepe genegenheid die je voor Jos hebt gevoeld en nog voelt. Ik kan me heel goed voorstellen dat met zijn sterven een stukje van jezelf is doodgegaan. En ik hoop dat al deze prachtige herinneringen je weer in balans zullen brengen.

Li

melady · 29 mei 2005 op 22:36

[quote]stond hij op en omhelsde mij, die grote vent. Hij drukte mij op het hart om toch vooral de juiste keuze te maken in mijn leven. Ik wist dat het zijn afscheid was.[/quote]

Ik vind dit soort vriendschappen tussen mannen zo uniek, ontroerend.

Stilte.

Louise · 30 mei 2005 op 07:06

Zulke stukken raken me altijd. Zo oneerlijk als je op deze manier een goede vriend verliest en ik vind het dan zo knap om daar zo mooi over te kunnen schrijven.

Wright · 30 mei 2005 op 08:07

Ontroerend verhaal.
Mooie vriendschap, prachtig verwoord.

Mosje · 30 mei 2005 op 10:19

Mooi geschreven Kawa.
Ik geloof dat ik het allerlaatste zinnetje zou hebben weggelaten. Dan zou het een meer een tijdloos verhaaltje zijn geworden.

sally · 30 mei 2005 op 10:26

Bezorgt me kippenvel zo`n verhaal.

liefs
Sally

Kees Schilder · 30 mei 2005 op 11:45

Geweldig mooi geschreven.Rest nog; stilzwijgen

Eddy Kielema · 30 mei 2005 op 14:31

Vorig jaar is een jeugdvriend van mij op zijn 38-ste overleden aan een hartstilstand, dus ik begrijp precies wat je bedoelt. Ik vind ook dat je erg mooi over Jos schrijft.

pepe · 30 mei 2005 op 22:15

Gevoelige snaar geraakt hier.
Geweldig mooi beschreven, Jos zal er vast trots op zijn!

KawaSutra · 31 mei 2005 op 16:26

Dat doet me goed; jullie reacties.

[quote]Ik geloof dat ik het allerlaatste zinnetje zou hebben weggelaten. Dan zou het een meer een tijdloos verhaaltje zijn geworden.[/quote]
Mosje, als je de jaartallen bedoelt, die heb ik vermeld om niet de indruk te wekken dat het vorige week gebeurd zou zijn. Je krijgt dan toch vaak een ander soort reacties net als bij mijn eerdere verhaal [url=http://www.examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=3149]Het kan ‘vreemd gaan'[/url]. Daar voel ik me dan niet zo gemakkelijk bij.

Ma3anne · 31 mei 2005 op 19:48

Mooi. Word ik stil van.

WritersBlocq · 2 juni 2005 op 00:56

[quote]Ik moet hem los laten. Onbegrijpelijk……hij was toch een vriend voor het leven?[/quote]
Deze zin had ik gequote voordat ik de reacties las. Als Mosje déze zin bedoelt, dan ben ik het absoluut met hem oneens. Sterker nog: er moet wat mij betreft niet 1 zin uit.
Ik heb het ijskoud, wat heb jij dit knap geschreven.
Wat betreft die laatste zin, daar ben ik echt stil en koud van. Zo heb ik het nog nooit bekeken. De dood scheidt ons mensen toch niet? Stoffelijk wel ja, maar niet echt. Hij leeft voort, in je gedachten, in je ziel. En ik geloof dat hij bij je is en je helpt de juiste keuzes te maken en te leren van de ‘foute’ keuzes.
Heel veel sterkte met dit grote verlies want nee, tijd heelt niet alle wonden. Liefs, Pauline.

bert · 8 juni 2005 op 00:38

Beste KawaSutra,

Ik heb best een paar tranen gelaten, en niet alleen omdat ik Jos ook heel goed gekend heb.
Voor mij ben je een illusionist op het schrijversvlak. Dit stuk heeft mij diep geraakt.

Groeten, Bert

[quote]Zijn hand greep mij stevig vast, zijn ogen vertelden mij dat het goed was.[/quote]

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder