Broederliefde

Sommige nummers van ‘good old country boy’ John Denver roepen bij mij direct herinneringen op aan mijn jeugd op de boerderij van mijn ouders. Daar gebeurde altijd wel iets en soms liep het wel eens uit de hand.

Met mijn broer zit ik in de keuken wat te buurten en naar buiten te kijken als Martien, de zoon van de buurman, druk gebarend het erf komt opgerend. Met een “nondeju …” vliegt de deur open. Met nondeju begint Martien eigenlijk altijd als bij ons komt binnenvallen. “Nondeju, de vérrekes zin losgebroke. Kom ’s hellepe!” Dat is alles wat hij zegt. Meteen draait hij zich om en is alweer weg. Voor ons is de boodschap duidelijk. Als één man stormen we direct achter Martien aan. Met het geluid van onze klompen op het asfalt kondigen wij de komst van de hulptroepen al aan. Zodra we op het erf van de buren aankomen, zien we Martien en zijn broer paniekerig achter de losgeslagen varkens rennen. De beesten bewegen zich van hot naar her en zijn in alle staten. Mijn broer roept tegen mij: “Hier blieve stoan, dan joage wai ze wer in ‘t hok.” Ik blijf staan op de plaats waarvan mij gezegd is dat ik moet blijven staan. Plotseling komt die hele kudde wilde beesten recht op mij afgerend. Snel spring ik opzij, om het vege lijf te redden. De varkens passeren mij en vluchten de achtergelegen boomgaard in. Mijn broer komt woedend naar mij toegelopen en geeft mij een wats om de oren. “Ge had ze moete tégehaauwe!’ snauwt hij. Ik word woest, raap vloekend een steen van de grond en maak een dreigende beweging. Mijn opponent van dat moment bedenkt zich geen twee keer en vlucht van mij weg. Om te laten zien dat ik niet met mij laat spotten gooi ik hem de steen achterna en raak mijn broer daarmee vol op het hoofd. Nu zijn de rapen gaar. Briesend draait hij zich om en komt voor de tweede keer op mij afgerend. Ik kies eieren voor mijn geld en het hazenpad naar huis. De angst voor mijn doorgedraaide bloedverwant geeft mij vleugels. Het is de enige keer in mijn leven dat ik mij kan herinneren dat ik harder heb gerend dan mijn broer. Thuis aangekomen dender ik met geweld de keuken binnen waar mijn ouders aan tafel zitten. Snel verschuil ik mij achter vader, mijn steun en toeverlaat in bange dagen. Hij kijkt mij verbaasd van over zijn schouder aan. Dan komt mijn broer binnen met zijn hoofd helemaal rood van het bloed. Moeder schrikt zich bijna een hartverzakking en vader springt overeind, als door een wesp gestoken. Hij schopt mij zo hard onder mijn kont dat het mij duizelt. “Noar bove gai, en ge komt voorloapig nie mer beneê!” schreeuwt hij.

Nog geheel van slag door het hele spektakel van zojuist, plof ik neer op mijn bed. Gelukkig valt het mee met de gewonde. Nadat ik een uur op bed heb gelegen, hoor ik mijn broer onder aan de trap roepen: “Gerard, Martien is hier, en waai gon visse. Goade mee?”