Kato stuitert door mijn kamer. Hij is net uit de kast gekomen. De hele dag zat hij er verstopt. Zo had ik hem opgedragen uiteraard. Hij mocht er pas uit zodra ik mijn hoed aan de kapstok zou hangen.
Nou dat heb ik geweten. Wat een stuiterbal. De hoe’s, ha’s en ho’s klinken wild als kungfufighting. Uch. Na een paar minuten stuiteren verwacht je dan dat het ophoudt. Maar mooi niet. Op het bed, tegen de muur, op de stoel, vlak voor mijn neus. Het stuiteren houdt niet op.
Totdat ik in de kast kijk. Dju. Vier pakjes Yakuza liggen er op de grond. Ja, dan ga je vanzelf stuiteren. De megabubblegum hangt uit zijn mond. Staat op knappen. Kedeng!
1 reactie
Karen.2.0 · 24 december 2017 op 01:23
Hier, 2 Kato’s in huis: zo hoor je ze uren niet en zo komen ze uit de kast als waren het 2 adhd’rs in optima forma. En dan heb ik ze niet eens Yakuza gevoerd (maar die hebben ze vast stiekem gekocht van een ‘gevonden euro’ 😀
Stuiteren en laten stuiteren, dat is de kunst 😉
Fijn, die kleintjes van jou, Mien.