Een blik terug en één vooruit…

2002 ligt achter ons, en derhalve ook de voornemens die we voor dat jaar hadden. Een deel van deze voornemens hebben we misschien kunnen vervullen; maar een ander deel is waarschijnlijk onaangeroerd gebleven. Het zijn er waarschijnlijk weinigen die erin geslaagd zijn alle zelf-beloften tot een bevredigend eind te brengen, simpelweg omdat sommigen van deze wensen de medewerking van derden nodig hadden teneinde te kunnen slagen. En het was precies dan en daar dat de problemen begonnen. Laat ik deze stelling verduidelijken met 3 simpele voorbeelden:

De muur

Op sommige dagen lijkt het alsof de wereld aan me voorbij gaat. Alsof er tussen mij en de realiteit een onzichtbare muur zit. En door die muur heen bezie ik de wereld. Maar de wereld lijkt vaag, de geluiden die deze wereld voortbrengt klinken gedempt en onecht in de oren. Ook het tempo klopt niet. Alles aan de andere kant van die onzichtbare muur beweegt veel langzamer dan zou moeten. Op dit soort dagen is het de realiteit die surreëel aandoet.

Auto te water

Het was op een koude dag in januari. Het vroor vier graden en er lag verse sneeuw. Ik had afgesproken met fervent schrijver en fotograaf Kees Krick met wie ik die dag de rimboe van Almere zou gaan fotograferen. Gewapend met diverse camera’s, goede winterkleding en een stoere wagen gingen we op pad. Maar het avontuur was niet zonder gevaar…

Vogelhokje

Het sneeuwde en het was koud. Mijn vrouw had in haar kerstpakket een vogelhuisje gekregen. Ik besloot het meteen voor de hongerende vogeltjes op te hangen. Het voederhokje was biologisch afbreekbaar. Dat betekent dat het na een jaar of twee spontaan uit elkaar valt.

Sukkel

Als ik met twee van mijn dochters het restaurant inloop, zie ik dat de meeste tafeltjes bezet zijn. Bij het raam is nog een tafeltje vrij. Terwijl wij een kop koffie bestellen, kijk ik naar buiten. Tegenover het restaurant zie ik wat winkels. Geen wereldschokkend nieuws als je bedenkt dat het een winkelstraat is.