Chinees

Samen met René Descartes ga ik eten in het nieuwe Chinese restaurant;

het bovenste gedeelte daarvan draait rond.

“Jij wilt zeker a la carte eten?” zeg ik tegen René en hiermee is de toon

voor de avond direct gezet.

René gaat er in mee: ”En? Wil deze Toko een beetje draaien?” vraagt hij

meteen aan de ober die onze jassen aanneemt en de man lacht alsof hij deze

grap voor de eerste keer hoort.

Aan tafel gaat René door met de vraag of het nu veel moeite kost om dit

restaurant draaiende te houden en als we de kaart krijgen vergeet hij niet

op te merken dat het er allemaal verdraaid lekker uit ziet.

“Daar draait de kok zijn hand natuurlijk niet voor om,” zeg ik als we aangeven

dat we het eten extra pittig willen hebben.

“Maar ook weer niet te pittig, hoor. Anders word ik zo draaierig!” grapt René.

De obers hebben het met ons al helemaal gehad maar we draaien door.

“Wat een leuke muziek wordt hier gedraaid.”

“Heb je gemerkt hoe lekker die kranen op het toilet draaien?”

“Jammer dat ze hier geen draaideuren hebben.”

“Een draaiorgel voor de deur zou ook leuk zijn.”

“Dat jengelende kind zou een draai om zijn oren moeten krijgen.”

“Ik denk dat de obers hun draai hier wel hebben gevonden.”

“Hadden ze maar hete brei waar we omheen konden draaien.””

“Vooruit, ik draai nog een shaggie.”

“We zijn geen draaikonten dus we zullen er niet omheen draaien; heeft u voor

ons een uitdraai van de rekening?”

Weer buiten vraag ik aan René waar het allemaal om draait.

“Dat ben ik vergeten. Maar ik vergeet, dus ik besta.”