Ctrl-Alt-Delete

Ctrl-Alt-Del  Ik kan wel begrijpen dat mensen verslaafd zijn aan gamen. Er is niets lekkerder dan gewoon spelen en als je een foutje maakt dat er dan eigenlijk niks aan de hand is. Wanneer je onverhoopt Mario Bros zich in zijn kont laat bijten door op zo’n vleesetende plant te springen is het wel game over, maar kun je gewoon opnieuw beginnen. Je weet dat je Mario bij die plant een volgende keer gewoon wat hoger moet laten springen.

Zelf speelde ik altijd het Grand Prix spel. Als een volleerd Schumacher reed ik uren achter elkaar over de circuits en was niet bang om hier en daar een beukje uit te delen aan mijn virtuele tegenstanders. Dat ik dan als een echte Jos Verstappen soms in de grindbak belandde of hard de bocht uitvloog dat deerde niet want je kon gewoon Ctrl-Alt-Deleten. Door dat spel en het zo vaak het spelen ervan, merkte ik wel op mijn achttiende, toen ik net mijn rijbewijs had,  dat het echte leven ook net zo leek. Ik reed iets te hard een afrit op, waardoor ik bijna uit de bocht vloog. In een split second dacht ik: Oh dat maakt toch niet uit, want ik begin gewoon overnieuw. Gelukkig kon ik me snel herstellen en remde zo hard ik kon. Met meer geluk dan vaardigheid hield ik mijn auto op het asfalt.

 Ctrl-Alt-Deleten kun je niet in het echte leven. Je kunt je leven niet ergens starten en na twintig jaar denken: Shit, ik ga de verkeerde kant op, laat ik maar eens opnieuw geboren worden en het nu goed doen. Iedereen heeft wel eens spijt in zijn leven. Iedereen doet wel eens dingen die niet zo handig zijn of ontmoet mensen waarvan achteraf wordt gedacht: ‘Had ik die maar nooit vertrouwd’ of ‘Had ik die maar nooit in mijn leven toegelaten’. In het echte leven kun je dan niet Ctrl-Alt-Deleten. Er blijft altijd iets hangen van wat er in het verleden is gebeurd of van iemand die een bepaalde rol in je leven heeft gespeeld.  

Hoe graag je sommige personen die in de tekening van jouw leven staan zou willen uitgummen. Het lijkt dat ze er niet meer zijn, maar toch gum je niet de gehele persoon in je tekening weg. Er blijven altijd restjes over.   Men zegt wel eens dat iedereen een nieuwe kans verdient, een schone lei, een nieuw boek met alleen maar witte pagina’s. Hartstikke mooie woorden die iemand als een hart onder de riem kan gebruiken, maar dikwijls komt er in dat mooie nieuwe boek met alleen maar wit lijkende pagina’s een beetje inkt mee van een eerder geschreven boek. Ook al staat dat boek vol leugens en onwaarheden, de inkt lijkt aan je schoenen te plakken en overal waar je een stap zet achtervolgt het je.

De wereld is klein zeggen ze wel. Hoe klein lijkt Nederland dan wel niet te zijn. Ons kent ons en iedereen kent elkaar. Jammer dat niemand een leugendetector op zijn hoofd heeft die aangeeft of datgene wat de ander zegt waar is of niet. Helaas moeten wij raden of de woorden van de ander de waarheid zijn of niet. Soms achterhaalt de leugen de waarheid maar is het kwaad dan al geschied en kan het niet meer teruggedraaid worden.  

Wellicht is dat een van de levenslessen die je in dit leven hebt. Het is alleen wel verdomde jammer dat wanneer alles wat je in dit leven hebt geleerd in de dingen die je hebt meegemaakt aan het eind wordt gectrl-alt-delete en dat je er dan he-le-maal niks meer aan hebt.