Zondag, 5 februari 2017

De bel gaat om kwart voor elf. De vrienden van manlief met aanhang en kinderen arriveren allen tegelijk. Twee blonde identiek geklede jochies stormen achter elkaar aan naar binnen. Een meisje van Femkes leeftijd gaat op de bank zitten. Ze heeft een ipad mee.
‘Ze moet straks nog tennissen,’ verklaart Thomas, vriend van manlief, vergoelijkend.
‘Ik snap het,’ zeg ik. Jacco, de andere vriend, gaapt. Zijn ogen staan moe, ik zie ragfijne rimpeltjes rond zijn mond.
‘Gisteren laat geworden,’ mompelt hij.
‘Je moest optreden toch?’ vraagt Thomas, ‘Hoe laat was je thuis?’
‘Vijf uur of zo.’
‘Waar was het optreden?’
‘Eeh, ik weet het eigenlijk niet meer zo goed. Termunterzijl dacht ik,’ antwoordt Jacco, ‘Het publiek was niet zo blij, want de kaarten waren duur, maar te ruim verkocht, waardoor de zaal veel te vol zat.’

Ik knoop een gesprek aan met de vrouwen van de vrienden, Eef en Annie. De kinderen verdwijnen naar boven. Alle vijf. Quincy ligt daar nog te slapen.
‘We hadden een kort nachtje,’ zeg ik met een dun lachje.
Onze vrienden weten van alle problemen, en knikken begrijpend.
‘Waar is hij?’ vraagt Eef, doelend op Quincy.
‘Boven,’ zeg ik, ‘ laat de kids hem maar wakker maken. Dan zijn wij vandaag niet de enigen met slaaptekort.’ We horen een luide bonk en hard gegiechel.
‘Dat komt wel goed,’ mompelt Annie.

De vrouwen raken in gesprek over een feestje ter ere van Jacco’s veertigste verjaardag een week geleden. Ik was er niet bij. Blijkbaar was er een vrijgezelle buurman bij, die niet veel mensen kende.
‘Ik heb een tijdje met die man gepraat,’ zegt Eef,’ ja, je kunt die man toch niet de hele avond alleen laten zitten, maar hij zei erg weinig. Tenslotte was ik uitgepraat en heb ik Karen* maar aangestoten. Nu ben jij, heb ik gezegd.’ Ze lacht. Ik kijk naar de glazen tussendeur en zie een kindergezichtje tegen het glas gedrukt. De lippen vormen een dikke, plakkerige chocolade cirkel.
‘Naut,’ lacht Jacco, en staat op om hem naar binnen te halen.

Thomas kijkt op zijn horloge en maakt oogcontact met Eef.
‘We moeten tennissen,’ zegt hij en probeert zich los te maken van zijn zoontje, dat hem stevig omklemt en er snotterig uit ziet.
‘Hij wordt geopereerd,’ zegt Thomas tegen mij.
‘Oh ja?’
‘Zijn amandelen moeten eruit.’ Dan staat hij op en zoekt wat spullen bij elkaar. Jacco en zijn vrouw staan eveneens op en maken aanstalten om te vertrekken. Er ligt nog een stukje leverworst van de Lidl op een bord op tafel. Opeens is het stil in de kamer.

Quincy staat onder de douche, gewekt door de drukte op de eerste verdieping. Hij komt even later naar beneden. Het gezicht uitdrukkingsloos, de rugzak over de rechterschouder. Hij kust me op de wang.
‘Ik ga,’ zegt hij en verdwijnt zonder verder een woord te zeggen naar de berging, waar zijn jas hangt en zijn schoenen staan. Even daarna slaat de deur met een klap dicht en zie ik hem buiten in de tuin. Hij kijkt niet meer om.

Femke komt binnen en gaat naast me zitten.
‘Mama, Quincy zegt dat hij van mij houdt en dat ik dat niet moet vergeten,’ vertelt ze.
‘O ja?’ zeg ik, ‘dat is mooi kind.’ Er rolt een traan over mijn wang.

*Karen: een kennis

Categorieën: Algemeen

NicoleS

Door veel te lezen word je een betere schrijver. Joost Zwagerman was ervan overtuigd. Ik houd van lezen maar ook van schrijven. Ik ben bij column x terecht gekomen dankzij mijn lieve vader die hier jaren columns geschreven heeft. Kees Schilder is zijn naam. Ik hoop evenveel plezier te beleven aan het schrijven als hij. Favoriete schrijvers: Gerard Reve, J.J Voskuil, Maarten 't Hart, Adriaan v Dis, Arnon Grunberg, WF Hermans, Simon Vestdijk, Louis Bordewijk en Jean Plaidy. Favoriete boek: Het bittere kruid, Marga Minco.

10 reacties

van Gellekom · 20 februari 2017 op 11:47

Vooral de laatste zin… en Termunterzijl? Dat is vragen om fiasco’s 😀

Nummer 22 · 20 februari 2017 op 12:54

Ja, vooral het laatste. Loslaten is zo moeilijk als moeder en vader.

Termunterzijl pfff had zo Hendrik Ido Ambacht kunnen zijn of Vlagtwedde…

Esther Suzanna · 21 februari 2017 op 10:24

Ik dacht dat Termunterzijl een Absurde plek was. Oftewel, ontsproten uit het Absurdistisch brein…

Goed geschreven weer. Clean. (sorry, dat kwam in mij op)

    NicoleS · 21 februari 2017 op 12:14

    Goed opgemerkt. Was ook een klein grapje van mij. De plaats bestaat overigens echt. Dank voor je reactie. ?

Dees · 21 februari 2017 op 14:41

Kreeg wel voor het eerst wat meelij met Quincy. Zo volledig outsider. Ik hoop dat het goed komt ?

Karen.2.0 · 21 februari 2017 op 21:16

Klopt het dat ik onderhuidse spanning lees tijdens de visite? Goed geschreven Nicole X

NicoleS · 22 februari 2017 op 16:22

Klopt Karen.?

Geef een antwoord