Ze waren er een jaar geleden wekenlang dag en nacht mee bezig geweest, met het opknappen van het pand in het kleine winkelcentrum bij ons in de buurt.
De twee jonge vrouwen die samen een bloemenzaak begonnen.
In overall schilderden ze het interieur in terra cotta en bordeaux, timmerden rekken tegen de muur, waarin klimop omhoog kringelde. Er kwam een hoekje met pied de stalles, draadfiguren, tafeltjes met vaasjes, schotels en glaswerk, groene planten, schilderijen en een antieke kassa op de nieuwe toonbank.
Alles zelf ontworpen en zorgvuldig uitgetekend.
Af en toe zag ik ze achteruit naar buiten lopen om het hele plaatje nog eens rustig van een afstandje te beoordelen
Op de dag van de opening baadde de winkel in kleur en bloemen.
Boven de ingang de lichtbak met in schuine letters Bloemenatelier Direne, hun voornamen aaneen gesmeed.
Als ik in de lente langs liep stonden er zinken teilen met viooltjes en en andere jonge tuinplanten op de stoep en toen het wat warmer werd zaten ze buiten in twee smaakvolle stoeltjes met een kopje koffie en een groet voor iedereen die voorbijkwam.
Een paar weken geleden hing er een slordig geschreven a4tje voor het raam van de winkeldeur;
‘We houden ermee op, alles met 35 % korting.’
Vorige week ruw doorgestreept en vervangen door het cijfer 50, met een einddatum.
‘Zonde’, zei ik,toen ik binnen rondkeek.
Gretig serveerden ze me hun teleurstelling.
Een verhaal over te weinig klanten, te sjiek imago voor de buurt, vergeefse bezoeken aan de bank en de gemeente voor een tijdelijke overbrugging,
de supermarkt die ook in bloemen ging en , aarzelend, een echtscheiding.
Nooit zouden ze meer iets voor zichzelf beginnen, zeiden ze.
De dagen erna voltrok zich de onttakeling van hun droom met de koopjesjagers die hun slag sloegen.
Ik kocht 6 glazen bakjes , een kwartje per stuk.
Nu hangt er witte dichtgeschoven luxaflex voor de ramen.
Alleen de lichtbak is er nog , aan de zijkant bungelt een los electriciteitssnoer dat heen en weer gaat in de wind.

Categorieën: Algemeen

13 reacties

Avatar

dj_Eddy · 5 januari 2008 op 14:00

In een paar woorden niet alleen de lol en de tragiek van ‘eigen baas zijn’ neergezet, maar ook nog eens je eigen rol daarin. Heel knap.

Avatar

bender · 5 januari 2008 op 14:13

Erg mooi geschreven, Trawant.
[quote]…de onttakeling van hun droom met de koopjesjagers die hun slag sloegen. [/quote]
Een triest verhaal van twee enthousiaste jonge vrouwen. Herkenbaar. Ook ik zie met enige regelmaat nieuwe ondernemers opduiken, die na verloop van tijd weer verdwijnen. In de stad gebeurt dit vaak wat anoniemer, maar de onttakeling van hun droom zal er niet minder om zijn. Groet, Bender

Avatar

Mosje · 5 januari 2008 op 14:14

Mmm, Direne…
Dirkje en Irene?
Diane en Irene?
Dione en Irene?
Diny en René?
Dieuwke en Ene?

Avatar

Trukie · 5 januari 2008 op 14:37

Het afgelopen jaar heb ik het maar al te vaak gezien. Nieuwe winkeltjes die het na een jaar of twee jaar (zo lang hun contract moest wurgen) er mee ophielden.
Het houdt het centrum levendig op een manier waardoor ik smachtend naar rust en stabiliteit ga hunkeren.
Treffend beschreven.

Avatar

pally · 5 januari 2008 op 14:41

Erg mooi beschreven, Trawant, hoe het enthousiasme van twee ondernemers teniet wordt gedaan door een realiteit.
Vooral ook treffend door de details!
Mooi eind ook,

groet van Pally

Avatar

arta · 5 januari 2008 op 16:18

Mooie column!
@ Mosje: ik gok op Dina en Irene! 😀

Avatar

lagarto · 5 januari 2008 op 17:13

Triestig ja..Je droom kapot, en dan als alles voor de helft is kunnen ze je ineens wel vinden. zuur.
Mooi omschreven. Groeten Lagarto

Avatar

Dees · 5 januari 2008 op 17:38

Hee trawant,

Voor mij ben je de nieuwste ontdekking, maar dat schreef ik al eens eerder (je nieuwe ontdekkingsgehalte is nog niet versleten). Een echte observatiekunstenaar en daar houd ik heel erg van. Mooi geschreven!

Avatar

KawaSutra · 5 januari 2008 op 18:03

Heel naar als je je droom in duigen ziet vallen.
Mooi beschreven.

Avatar

Siebe · 5 januari 2008 op 22:39

Heel mooi verhaal. Met Dees deel ik de ontdekking zeg maar. Ook al een poosje. Bij zo’n verhaal denk ik altijd aan de onoverkomelijke zakelijke kant van zo’n verhaal. Enthousiasme leidt niet altijd tot goede, of, niet altijd tot haalbare ideeën. Velen willen wel ondernemer zijn, het doet het ook goed op verjaardagsfeestjes maar het is echt iets meer dan een leuk winkeltje in de kleuren die je zelf uitgekozen hebt. Zo’n lichtbak die er nog wel hangt maar het niet meer doet, dat is nog wel het meest treffende. Mooi geïllustreerd.

gr
s

Avatar

dj_Eddy · 5 januari 2008 op 23:46

Ik ben het helemaal met Dees eens. Je schrijft echt onvoorstelbaar goed. Wat mij betreft een van de beste columnisten sinds de oprichting van CX. Je schrijft heel minimaal en tegelijkertijd heel erg trefzeker. De metaforen die je gebruikt zijn altijd raak, zoals dat bungelende snoer. Zo’n beeld zegt meer dan duizend woorden. Nogmaals mijn complimenten!

Avatar

vanlidt · 6 januari 2008 op 15:33

Erg goed, je verstaat de kunst alles te zeggen in een kort stuk.

Heel herkenbaar ook. In Rotterdam woonde ik in de buurt van zo’n winkelstraat, waar ik soms hoofdschuddend dit soort initiatieven bekeek, want “te sjiek imago voor de buurt” zie je soms van een kilometer aankomen. De volgende bestemming van dat winkelpand: belwinkel of 11,50 EURO-winkel.

Avatar

Grumpy-old · 7 januari 2008 op 11:48

Ik kan alleen maar zeggen dat dit gewoon heel erg leuk is om te lezen.

Greetz
Grumpy

Geef een antwoord