Als ik traag het pad oploop dat mij leidt naar het graf van mijn moeder, voel ik al de tranen opkomen. De eenzaamheid slaat weer toe. Als het sadomasochisme in mij zit dan moet het er hier wel uitkomen. Want al tien jaar lang rijd en loop ik de route van mijn huis naar het graf waar ik elke zondag die God mij geeft altijd even een bloemetje neerleg bij het graf van mijn moeder, dat ik ondertussen tot een klein tuintje heb gemaakt. Zij wilde zo graag een eigen tuin in haar leven. Nu heeft ze er eentje, maar na haar dood. Mijn geloof vertelt mij dat zij het weet en ik heb er vrede mee, ik maak het tuintje elke week weer mooier voor haar. Toen mijn moeder nog leefde was zij een fervent fan van ABBA ook omdat zijzelf vroeger zangeres was in het Jordaancabaret en zij ondanks haar longkanker nog een volume uit haar keel haalde, dat ik soms dacht: Die dokters hebben hier toch een fout gemaakt! ”Wishful thinking.” Ze had longkanker, haar ongeschoolde stem was een natuurlijke stem vol met het volume en zelfs zonder microfoon bereikte zij een hoogte waar ik soms de koude rillingen van kreeg.

Zij woonde boven mij en als ik thuis mijn installatie open zetten met door mijn hele huis de boxen aan de wand, zo een stuk of 7, riep ze al “Leen zet dat ding even wat harder!”
Ik de volumeknop open en nog hoorde ik haar stem erbovenuit.

I have a dream van Abba was haar favoriete nummer, hoewel ze geen woord Engels sprak, ja yes en no voor de rest ho, kon ze de tekst feilloos meezingen. Ik genoot altijd van haar gezang, als kind al en nu als volwassene nog even sterk als het kind dat een beroemde moeder op de Zeedijk in Amsterdam bij de volksfeesten op het podium zonder microfoon alle liedjes zong van Corry Brokken en Edith Piaff.
Met muziek van Oom Cor aan de piano. Ik zie die twee nog zo voor me, een genot om naar te luisteren en een genot om intens te genieten als kind.

Ik sta bij het graf, zeg gedag en praat tegen de steen, omdat ik weet dat zij met haar hoofd daar ligt. “Mam ik denk dat ik niet meer elke week kom, ik ben nu al een paar jaar alleen, heb geen auto meer en in de sneeuw dat hele end lopen, dat red ik niet meer met mijn rug en geld voor de tram heb ik niet.”

Antwoord kreeg ik niet, maar ik legde de bloemen neer die ik uit de afvalbak had gehaald, ik had geen geld voor verse bloemen, maar zonder lege handen aankomen oooh nee never nooit niet, dus ik legde die bloemen neer die er nog goed uitzagen en wilde mij omdraaien om weg te gaan en voorlopig niet meer te komen. Na tien jaar elke week op zondag te gaan en met haar verjaardag, Moederdag, kerstdagen, nieuwjaarsdag. Nee, nou moest ik eens ophouden met gedag te zeggen, ik moest het loslaten. Maar dat deed zo een pijn diep in mij, ik was al jaren alleen na een ontzettend lange relatie en in die jaren heb ik geleerd wat eenzaamheid was. Nu voelde het nog sterker, omdat ik ook mijn moeder voor het laatst op zondag zou bezoeken.

Ergens achter mij hoorde ik geritsel, ik schrok en keek snel om. Niemand natuurlijk, hier liepen kippen en konijnen los van de kinderboerderij verderop en soms een verdwaalde kat. Dus zoiets zou het wel geweest zijn. Maar toen ik voor de tweede maal dat geritsel hoorde, alsof iemand mijn aandacht wilde trekken, brak het zweet mij uit en ik draaide mij met bonkend hart weer om richting geluid. Ik zag niets. Het geluid verstomde.

Ik haalde mijn schouders op en mijn tranen drogend zei ik nog tegen de steen: Mam tot ziens lieverd, ik hou nog steeds van je en zal je nooit vergeten, ik heb in ieder geval je droom uit laten komen, je hebt een eigen tuintje doei de mazzel!” Ik zwaaide nog even en slofte toen het pad af richting de uitgang.

Ineens stond ik stil. Vraag mij niet waarom want dat is iets waar ik geen antwoord op kan geven, ik moest gewoon stil blijven staan toen ik de stem van mijn moeder hoorde.
“Ga maar bolle, sluit dit af en je zult merken en zien dat je de eenzaamheid voorbij bent, ik hou ook van jou, dag doei en de mazzel.”

Ik draaide mij snel om en zag een lichte poes zitten voor de steen van mijn moeder, ze keek mij met grote ogen aan, een ontzettend lieve kop en met een prachtige grijze vacht. De kleur van het haar van mijn moeder op haar laatste reis.

Ik glimlachte door mijn tranen heen en betrapte mij erop dat ik zwaaide naar de kat en het liedje inzette van ABBA “I have a dream”

Ik draaide mij weer om en liep zingend naar de uitgang.
Ze had gelijk die poes, ik was de eenzaamheid voorbij.

Categorieën: Liefde

klapdoos

Gewoon een Amsterdamse vrouw die met een vrouw getrouwd is, ziek is, zodanig dat de neerwaartse spiraal steeds verder zakt. maar een kniesoor die daarop let. Ik lach graag, heb genoeg traantjes gelaten om mijn ziekte en nu is het tijd om via mijn nieuwe boek eens door te gaan met uit het leven te halen wat er te halen valt, zeker in een crisistijd is het de kunst om toch vrolijk te blijven. Mijn motto is dan ook: Een dag niet gelachen is zeker een dag niet geleefd.

8 reacties

Prlwytskovsky · 3 augustus 2010 op 17:09

Mooi toch, als jij deze dingen kunt zien, zoals met die poes. Koester ze Leny.
Met plezier gelezen. :duimop:

klapdoos · 3 augustus 2010 op 17:45

Peet dat doe ik ook, de enkele keren wanneer ik in Den Haag was, ging ik toch even langs het kerkhof, maar mijn gevoelens waren die van berusting, ik had een rouwperiode af kunnen sluiten. Mag het na 10 jaar!!!Ze zit toch wel in mijn hart.
Dank voor je reactie

Mien · 3 augustus 2010 op 22:31

Mooie column Klapdoos.
Zelfs ik hoorde je moeder een beetje zingen.
As tears goes by, maar dan op z’n Jordanees.

Mien

pally · 4 augustus 2010 op 15:28

Heel mooi en geestig verwoord, jouw uitgebreide afscheid op het graf. Door de gewone taal heb je het te sentimentele vermeden, knap. Vooral dat ‘Bolle’ van je moeder tegen jou ontroerde me.

groet van Pally

LouisP · 4 augustus 2010 op 16:07

Klapdoos,
wat Pally schrijft…dat zocht ik

“Door de gewone taal heb je het te sentimentele vermeden, knap.”

gr.
Louis

klapdoos · 4 augustus 2010 op 16:33

Mien zelfs dat zong ze mee met Marianne Faithfull voluit hoor, die ma van mij had een keel, wil je niet weten….
Dank voor je reactie.

klapdoos · 4 augustus 2010 op 16:34

Dat is wat ik altijd probeer over te brengen Pally, de gewonen spreektaal, als je de vloeken en ziektes weglaat is het best te verteren hoor, het literaire laat ik over aan hen die gestudeerd hebben denk ik altijd maar.
Groet van leny en dank voor je reactie

klapdoos · 4 augustus 2010 op 16:35

LouisP ik ben eigenlijk gewoon een Jip en Janneke figuur hoor, dus gewone taal is het meest makkelijk weg te lezen, de manier is gewoon om de mens vast te houden in het verhaal,
dank voor je reactie groet van leny

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder