Het geweld in Irak lijkt soms heel nabij. Op bepaalde momenten verwacht je de autobranden in Frankrijk van een tijdje geleden achter elke hoek van een straat. 31 december een paar minuten voor middernacht. Nadat ik mijn moeder ergens had opgehaald zou ik in haar huis de nacht doorbrengen. We dachten net op tijd te arriveren, voor het echt losbarsten van het jaarlijkse geweld. Dat dachten we dus. Maar toen ik de afslag naar haar straat genomen had stuitte ik direct op een indrukwekkende raketwerper in vol bedrijf die me de doorgang versperde. Helemaal volgens plan werkte het geval niet want de lading ontplofte ter plekke. Ik parkeerde op de enige vrije parkeerplek naast een soort Stalinorgel. Die plek was niet toevallig vrij. Direct bleek dat mijn actie niet naar de zin was van de opstellers van het geschut. Ik kon mijn auto maar beter een straatje verder parkeren, werd me te verstaan gegeven, want ze hadden mijn plek nodig voor meer zware artillerie. Op dat straatje verder dreigden de schermutselingen ook elk moment te kunnen beginnen en daar kon ik mijn auto niet in de gaten houden vanuit mijn moeders huis. Uit 2 kwaden de minste kiezend, dacht ik, besloot ik het er op te wagen. Ik liet mijn auto in de oorlogszone staan. Achter mijn moeder naar haar huis lopend wees ik de artilleristen er op dat alles voor hun risico was. Dat was tegen het zere been. Ze wilden mijn auto ook zo “wel even in elkaar trappen”, zeiden ze. En dat ik en “dat ouwe wijf” (mijn moeder van 81) moesten oprotten. Op zo’n moment moet er iemand verstandig zijn en ik was de enige die daarvoor in aanmerking kwam. Het ging om soldaten in het heetst van de strijd dus negeerde ik het geraas en getier. Het waren overburen van mijn moeder (in hun ‘normale’ doen brave huisvaders van rond de 30) en je wilt geen herrie in de buurt. Zeker niet als er nog zoveel munitie voorhanden is. En het is een heel net buurtje, het grootste deel van het jaar. Maar toen even niet.

Tussen 31 december tussen 22.00 uur en 1 januari 2.00 uur mag er legaal oorlogje gespeeld worden in Nederland. Rondtrekkende groepen guerillastrijders met verhitte koppen en korte lontjes (in hun ‘normale’ doen meestal brave huisvaders en schaapachtige jongetjes) doen hele buurten schudden op hun grondvesten met een orgie aan lawaai en lichtflitsen. Enorme vuurgevechten en ontploffingen waar ze in echte oorlogsgebieden jaloers op zouden zijn. Aan die 4 legale uurtjes rond de jaarwisseling gaan een paar weken vooraf waarin de strijdende partijen volop warmdraaien. Niet legaal maar wie doet er wat aan? De halve man en een paardenkop politie op straat is druk bezig met snelheidscontroles of het patrouilleren in rustige buurten tot ze rustig aan de langverbeide administratie van de processen verbaal kunnen beginnen.

Maatschappijontwrichtende activiteiten zijn om voor de hand liggende redenen in het algemeen verboden. Maar voor de jaarlijkse vuurwerkterreur rond oud en nieuw wordt een uitzondering gemaakt. Ook om voor de hand liggende redenen. Stel je voor dat die brave huisvaders hun jaarlijkse regressietherapie naar gevoelens uit de oertijd ontnomen zou worden. Als de woeste krijger in die man met het welvaartsbuikje zich zelfs niet 1 maal per jaar kan uitleven. Wat zou er zonder uitlaatklep met die oeroude drang gebeuren. Ik geloof niet dat ik het wil weten.


12 reacties

Avatar

Trukie · 3 januari 2006 op 12:51

Voor vele ouderen komen ook ieder jaar de herinneringen terug aan het bombardement in de oorlog. Ook ik probeer op 31 december zo min mogelijk buiten te zijn. Om 0.00 uur verschans ik me achter glas. Dit jaar bleef ik slapen in de serviceflat van mijn moeder. Tot 4.00 uur ging het keiharde geknal door. “Oh, dat s ieder jaar hier voor de deur, jongeren komen hier samen”. Niemand zegt er iets van. Niemand denkt er bij na.

Avatar

WritersBlocq · 3 januari 2006 op 13:56

[quote]En dat ik en “dat ouwe wijf” (mijn moeder van 81) moesten oprotten. [/quote] 😮 😮 😡
Vreselijk!!! Hier kan ik zoooo pislink van worden!

En van het verhaal dat iemand een rotje weggooide, dat zijn hond er achteraan vloog, het rotje pakte en in zijn bek ontplofte. Diertje moest afgemaakt worden. Leuk hè, vuurwerk… Hoewel ik elk jaar geniet in Scheveningen, van het zomervuurwerk, dat dan weer wel.

Avatar

Dees · 3 januari 2006 op 14:05

Je was duidelijk nog boos, Maurits, je gebruikelijke zorgvuldigheid is echt even minder hier.

Maar, het doet er niets toe, het is een mooie, sympathieke column en het is leuk om eens een heel ander type schrijfsel van jouw hand te lezen.

Avatar

Mosje · 3 januari 2006 op 16:44

Een knaller van een column Mauritz.
Ik heb wel eens gedacht dat de mensen die het hardste vuurwerk afsteken, het grootste minderwaardigheidscomplex hebben. Dan is het dus geen kwestie van uitleven of uitlaatklep, maar van geldingsdrang.

Avatar

Bakema_NL · 3 januari 2006 op 17:27

Ik heb nog nooit een cent aan vuurwerk uitgegeven en dat blijft ook zo.
Met oudjaar ben ik mijn moeder gaan ophalen, want dan alleen door het park werkt niet echt, dan kom je veelal allochtone medemensen tegen, hier wel tenminste en natuurlijk van diezelfde schaapjes in de jonge leeftijdsgroep, die je vertellen dat je moet oprotten naar je eigen land (ik probeer hem nog steeds te plaatsen die opmerking die mijn ouders eens kregen aldaar) en en passant je een stukje op weg helpen met wat knalspul (wat toch vervelend is wanneer je al in eigen land bent, want waar moet je dan heen terwijl van alles om je heen begint te knallen)……niet bij mij trouwens hoor, ze hebben het op wat oudere mensen voorzien, die doen niet zoveel terug.
Dus ook ik liep een hoek om recht in de armen van zo’n 15 van die noeste strijders, maar verdomd, ze hielden even in tot ik gepasseerd was en hoezeer ik ook in het achterhoofd hield dat er aldaar wel eens wat zou kunnen belanden….het kwam er niet. Toch verstandig van die knapen en zowaar zelfs netjes.

En ik moet zeggen dat het knallen vooraf elk jaar minder word, tot bijna volledig over zelfs…..hier althans.

Avatar

Raindog · 3 januari 2006 op 18:05

Wat de taal- en schrijftechniek betreft heb ik wel eens beter werk van je gezien. Toch is dit de eerste column van jou waarvan ik als geheel kan zeggen: goh, dat spreekt me nou helemaal aan!! [i]Ugh, you said it![/i] Me uit het hart gegrepen. Dat werk.

“Een rustige oudejaarsnacht” zei men in de nieuwsberichten. “Slechts zes doden.” Ja, voor een land dat Volendam nog vers in het geheugen heeft is dat een vrij acceptabele score.

Gisteren heb ik toevallig zelf nog wat maatschappelijk ongewenst gedrag op mijn deurstoep gecorrigeerd. Het ging om vier pubers met, in mijn ogen althans, een tamelijk nutteloze dagbesteding. Nu moet een ieder dat verder zelf weten maar om daar nou anderen mee lastig te gaan vallen en terloops meteen nog even een straat te vervuilen, mijn straat nog wel, daar kan ik niet zo goed tegen. De stompzinnigheid gewoon. Van zowel daden als reacties wanneer iemand daar iets van vindt. En dan in jouw geval nog een zooitje huisvaders waarvan het misschien zelfs wel gepast is om je af te vragen of ze hun eigen kinderen eigenlijk wel tot enig nut zijn….

Gelukkig nieuwjaar Maurits.

Avatar

Li · 3 januari 2006 op 20:51

Een column die uit je tenen lijkt te komen. De emotie spettert zo ongeveer van mijn scherm af. En je hebt helemaal gelijk het is te idioot voor woorden. Bij ons renden klokslag middernacht een aantal etterbakjes met bakstenen regelrecht naar de bushokjes om het glas in gruzelementen te slaan…om daarna voorbijgangers te torpederen met allerlei soorten knalwerk 😡

Li

Avatar

Maurits · 3 januari 2006 op 21:09

[quote]Je was duidelijk nog boos, Maurits, je gebruikelijke zorgvuldigheid is echt even minder hier. [/quote]
Dat krijg je ervan als je geen tijd hebt voor de noodzakelijke eindredactie (voor het schrijven zelf ook eigenlijk al niet) omdat het insturen haast heeft. Toen ik hem eenmaal ingestuurd, nog eens bekeek jeukten mijn vingers om de ontbrekende finishing touch alsnog te verrichten. En dan kan dat redelijkerwijze niet meer zonder de tijdige plaatsing in gevaar te brengen. Maar de positieve kant is dat ik kennelijk de reputatie heb dat dit soort ‘slips of the pen’ mij niet overkomen. Het zal een uitzondering blijven!

Avatar

WritersBlocq · 3 januari 2006 op 21:39

[quote]Toen ik hem eenmaal ingestuurd, nog eens bekeek jeukten mijn vingers om de ontbrekende finishing touch alsnog te verrichten. [/quote]
Ja dat heb ik ook, soms vaak best wel af en toe, maar wie niet? Leuk juist, zo hier en daar lekker wegratelen en Li, geen typ-ex op die spetters knallen hoor 😉

Avatar

sally · 3 januari 2006 op 21:46

Je wordt oud Mauritzzzz 😉

liefs
Sally

Avatar

Ma3anne · 5 januari 2006 op 17:35

Terechte ergernis in een emotioneel jasje. Ik vind deze column niet echt Mauritsiaans, maar misschien juist daarom wel boeiender. 😉

Avatar

mario · 6 januari 2006 op 15:28

[quote]Ze wilden mijn auto ook zo “wel even in elkaar trappen”, zeiden ze. En dat ik en “dat ouwe wijf” (mijn moeder van 81) moesten oprotten.[/quote]

Volgens mij, zijn het van die muilezels, die geen normen en waarden meer voor ogen hebben.

[quote]Enorme vuurgevechten en ontploffingen waar ze in echte oorlogsgebieden jaloers op zouden zijn. [/quote]

Als ze hun testosteron willen beproeven, moeten ze zich eens bij een banenwinkel gaan aanmelden, en naar missie gebieden gaan. Kijken hoe flink ze daar zijn met hun verbale en hun non-verbalen geluiden.

Misschien ruik je bij hun dan letterlijk het vuurwerkterreur!!!!

🙄

Geef een antwoord