Met jou zijn was alles wat ze wilde.
Alles wat ze nodig had.
Ze weet niet waarom je te blind was dit te zien, ze maakte je het elke dag duidelijk.
Het laatste wat ze zich nog herinnerd is dat je de deur opendeed, naar buiten liep, de regen in.
Het licht van de straatlantaarn, wat naar binnen viel doordat jij de deur opende, verdween langzaam terwijl je de deur achter je dichttrok.
Net als jou voetstappen, die vervaagde en plaats maakte voor het geluid van de regen.
Ze je nodig heeft vanavond. Je weet dat ze niet kon slapen, omdat ze doodsbang was.
Het voelde alsof ze heel hard naar beneden viel, diep van binnen.
Ze wenste dat de nachten snel voorbij zijn, want de kilte in de avond wilde niet weggaan.

Soms voelde het alsof ze niet meer door kon gaan.
Er was niet veel om te nemen omdat jij alles gegeven had.
Ze moest een manier vinden om deze pijn te stoppen, het werd als maar sterker en niemand wilde haar helpen.

Het valt nog steeds niet uit te leggen. De juiste woorden zijn er niet. Niemand snapt wat er gebeurd is.
Niemand begrijpt wat er is fout gegaan en waarom jij bent weggegaan.
En nog steeds kan ze niet slapen.
Want ze is bang in het donker, kleine meisjes zijn nou soms eenmaal bang.
Maar jou kleine meisje is niet zomaar bang, ze is doodsbang.
Omdat op een stormachtige avond je haar verlaten hebt, nooit meer bent terug gekeerd.
En juist op regenachtige avonden willen kleine meisjes dat hun vaders komen kijken of er geen monsters achter de gordijnen in hun kamers zitten.
Ook jou kleine meisje is bang voor monsters en de kilte in de avond.

Categorieën: Algemeen

6 reacties

Mosje · 15 januari 2009 op 11:35

Aandoenlijk stukje hoor, maar ik betwijfel of het schrijven in de zij-vorm wel goed doet aan het verhaaltje. Ik heb het een tweede keer gelezen en in gedachten in de ik-vorm gezet, en daar werd het beter van. Vond ik.

Kotsveulen · 15 januari 2009 op 14:10

Aandoenlijk, maar ik had wel last van de vele taalfouten.

[quote]Het laatste wat ze zich nog herinnerd[/quote]
herinnert

[quote]Net als jou voetstappen, die vervaagde[/quote]
jouw, vervaagden

[quote]Maar jou kleine meisje[/quote]
jouw

En zo zijn er nog een hoop, bijvoorbeeld ‘wat’ waar eigenlijk ‘dat’ had gemoeten.
Het is zonde, want ik vind het een emotioneel zéér beladen en droevig stukje. Erg mooi, lijkt me verschrikkelijk om mee te maken.

doemaar88 · 15 januari 2009 op 16:26

Een emotioneel stuk Lola. Mooi geschreven. Ben het met Mosje eens over de zij-vorm, het had misschien meer kracht gehad in de ik-vorm.

Goed gedaan!

arta · 15 januari 2009 op 19:54

Toch schept die zij-vorm een afstand die wel past bij een stuk als dit… De ik-vorm maakt het meer persoonlijk en waarschijnlijk heb jij daar bewust niet voor gekozen, denk ik.
Niet alle zinnen lopen even lekker, maar de emotionele lading springt eruit en dat is knap.
🙂

Mien · 16 januari 2009 op 08:52

Hier zijn teveel taalfouten pijnlijk aanwezig.
Dat is erg jammer.
In het schrijven zit potentie.

Ik- en zijvorm?
Een interessant spanningsveld.

Mien

pally · 17 januari 2009 op 16:41

Mooi geschreven, Lola, met name door de herhaling. In eerste instantie zou ik pleiten voor de ik-vorm.
Toch is er ook wel iets te zeggen voor de zij-vorm. Bij traumatische gebeurtenissen zoals verlating of incest proberen kinderen als het ware uit zichzelf te stappen en zo afstand te creeren omdat ze het anders niet aan kunnen. En dan klopt het juist weer wel. :wave:

groet van Pally

Als je iemand hebt om je werk na te kijken , maak er dan gebruik van. Als buitenlandse blijft het moeilijk foutloos te schrijven.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder