Ga Weg!

Ga weg economische crisis, je maakt me aan het stressen. Je maakt me nerveus, je zorgt ervoor dat ik ongerust wordt over mijn toekomst. Je zet me aan het denken, over de dingen die ons te wachten staan in de komende paar jaar. Ik hoop niet dat we dezelfde crisis mee gaan maken als een paar decennia geleden. Het zou vreselijk zijn.

De kilte in de avond

Met jou zijn was alles wat ze wilde.
Alles wat ze nodig had.
Ze weet niet waarom je te blind was dit te zien, ze maakte je het elke dag duidelijk.
Het laatste wat ze zich nog herinnerd is dat je de deur opendeed, naar buiten liep, de regen in.
Het licht van de straatlantaarn, wat naar binnen viel doordat jij de deur opende, verdween langzaam terwijl je de deur achter je dichttrok.
Net als jou voetstappen, die vervaagde en plaats maakte voor het geluid van de regen.
Ze je nodig heeft vanavond.

Anything other?

Ik hoef niets anders te zijn dan datgene wat ik ben. Ik hoef niemand anders te zijn dan een Zweedse emigrant. Ik hoef niemand anders te zijn dan de dochter van mijn ouders, de dochter van een accountant. Niet iemand anders te zijn dan de dochter van een zuster in een afkickkliniek. Ik ben wat ik ben en ben er trots op. Ik hoef niets anders te zijn dan een combinatie van twee zielen in 1.
Dit zal ik nooit vergeten, want het deel waarin ik me nu bevindt en waar ik ook heen ga… Ik weet waar ik vandaan kom. Ik weet waar ik verbleven heb en ik weet waar ik altijd naar terug kan keren.

Herfst

Ik rij naar huis, op de fiets. Over het fietspad waar ik elke dag rijdt, in weer en wind. Een kleine, smalle weg door het boerenlandschap van Midden-Nederland. Mijn IPod aan, de wind duwt me in mijn rug waardoor ik een aardig tempo heb.
De muziek begint te spelen.

Memory Lane

2 Weken geleden had ik een brief ontvangen van mijn vriend Markus uit Bolton. Hij is Zweeds, maar hij is wegens studie mogelijkheden in Manchester naar Bolton verhuist. Bolton is een stad dichtbij Manchester in de buurt.
Vorige week stapte ik op het vliegtuig, om hem eindelijk weer eens te zien. Het is al een tijd geleden dat we elkaar echt gezien en gesproken hebben. Deze week had ik eindelijk vakantie.

Lieve Danny,

Kijkend naar buiten, de regendruppels op het raam. De wind laat de bomen ritmisch heen en weer bewegen. Sommige bladeren verliezen grip en vallen naar beneden. Ze komen neer op de grond en sommige verdwijnen in de grauwe plassen water onder de boom.
Een foto aan de muur waarop 3 dierbaren staan afgebeeld. Een foto die enkel mijn aandacht krijgt als het buiten windstil is en de bomen mij niet kunnen vermaken.

Raindrops.

Een regendruppel op het raam. Nadat het duizenden malen zijn eigen lengte naar beneden is gevallen heeft het een harde, ruwe landing gemaakt op mijn raam. Niet alleen op mijn raam, overal zijn de regendruppels te zien. Op het gras, op de bladeren, op paraplu’s en in de vacht van dieren die niet op tijd een schuilplaats hadden kunnen vinden.

The End.

Alle begin is moeilijk. Beginnen is niet zomaar moeilijk, beginnen is het aller moeilijkste wat er is. Niets is zeker wanneer men ergens mee begint, het kan nog alle kanten op. We moeten dingen laten gaan en risico’s nemen zodat iets kan beginnen. We moeten uitzoeken hoe we een (nuttig) leven kunnen gaan leiden en wat we nou eigenlijk willen bereiken in en met dat leven. Daarover beginnen te denken is moeilijk.

Zondagochtend

Een kamer op de tweede verdieping, niet waar ik om gevraagd had. Bovendien niet moe genoeg om de slapen. Daarnaast is het bed slecht en de kamer hiernaast voor rokers.
De verwarming kan niet lager gezet worden. Ramen potdicht want buiten regent het. Verstikkend is het woord om kamer 309 te omschrijven. Boven hoor ik een gast klagen, over een kamer die de tv te hard heeft staan.
Ik denk dat het tijden als deze zijn die me herinneren dat ik mijn voeten op de grond moet houden.

Nothing left to loose

Alles wat ik ooit bezeten heb, alles waar ik voor vocht. Alles is weg alles is gebroken op het moment dat jij het liet vallen. Alles zal anders zijn vanaf het moment dat je besloot los te laten. Niets meer om te verliezen, niks meer om voor de vechten.

Luchtkastelen

Mijn vader zei altijd tegen me dat ik mijn dromen moest laten varen. Dat ik niet vast moest houden aan dingen die ik midden in de nacht in een fantasiewereld zag. Dingen waar hij niet in geloofde. Hij geloofde namelijk alleen in nachtmerries. Nooit in dromen.
Hij zag dan ook het nut van een droom nooit in.