Ga weg economische crisis, je maakt me aan het stressen. Je maakt me nerveus, je zorgt ervoor dat ik ongerust wordt over mijn toekomst. Je zet me aan het denken, over de dingen die ons te wachten staan in de komende paar jaar. Ik hoop niet dat we dezelfde crisis mee gaan maken als een paar decennia geleden. Het zou vreselijk zijn. Soms hoop ik dat mijn leven van een paar maanden geleden weer terug kon komen. Toen was alles nog normaal en de dingen moeten nodig weer normaal worden. Dus alstublieft, slechte economie, pak je koffers en ga weg. Misschien kan je naar Mars gaan. Ik heb gehoord dat er daar leven is, ook al geloof ik er zelf niet veel van. Ik twijfel dus of je daar mensen kan gaan vervelen met je slechtheid. Heb je me gehoord? Goed.

Deze hele economische crisis zorgt ervoor dat ik elke dag meer en meer ga stressen. Een paar van mijn favoriete tijdschriften (Zowel Nederlandse, maar voornamelijk Zweedse) zijn gestopt met publiceren omdat ze in financiële problemen zitten. Veel mensen raken hun banen kwijt in allerlei bedrijven, waardoor de hoop ooit aan een goede baan te komen steeds kleiner wordt. Overal ter wereld, niet alleen in Nederland en Europa. Bye bye future! Bye bye dreams.

Hoewel… afgelopen avond had ik een droom. Ik droomde dat mijn vader zijn baan kwijt was, dat ik het land werd uitgezet omdat ik alleen maar “geld kostte”. Ik kon nergens heen, want we moesten ons huis in Zweden ook verkopen. Ik was helemaal verloren. Uiteindelijk eindigde ik in een klein kamertje, stoffig en vies. Ergens ver afgelegen van de bewoonde wereld.
Toen werd ik wakker, een hele nare droom, bijna een nachtmerrie! Ik hoop dat het nooit werkelijkheid wordt. Mijn ouders hebben een goed bestaan, en wij als kinderen ook. Het is niet zo dat ik met en gouden lepel in mijn mond geboren ben, maar ik geef toe.. wie kan er nou zeggen dat ze twee huizen hebben? Waarschijnlijk niet veel mensen. Het is iets waar ik zo aan gewend ben, dat het raar zou zijn als het ineens niet meer zo zou kunnen zijn.
Ik kan me het ook eerlijk gezegd niet voorstellen! Het is zo vreselijk voor de mensen die duizenden en duizenden euro’s zijn kwijtgeraakt doordat ze verkeerde investeringen gedaan hebben. En het is hartverscheurend om te horen dat de voedselbanken overuren draaien.
Door deze droom heb ik me gerealiseerd dat ik eigenlijk een verschrikkelijk luxe leventje heb, ik ben vanochtend op de bus gestapt en ben naar de dichtstbijzijnde voedselbank gereisd. Voortaan zal ik enkele vrije middagen in de week gaan helpen met het inpakken en uitdelen van pakketen, zodat ik op mijn manier ook nog wat kan bijdragen.

Tot de tijd dat deze crisis over is, zullen we maar moeten hopen en elke avond moeten bidden (als sommige van ons dat nog niet doen) dat het allemaal snel over zal zijn en niet erger zal worden. En vooral onze hoop en dromen niet laten varen, hoe moeilijk het ook zal lijken.

Categorieën: Maatschappij

8 reacties

arta · 10 april 2009 op 11:32

Om heel eerlijk te zijn heb ik zelf nog niets gemerkt van die hele crisis, daardoor boeit het me ook totaal niet, maar ik kan me voorstellen als je nog op school zit en al die verhalen hoort, dat het erg eng kan zijn. Leuk dat jij het een positieve draai geeft in de vorm van het vrijwilligerswerk.
🙂

champagne · 10 april 2009 op 12:22

Ik hoorde gisteren dat slechts 5% van de jongeren hun uitgavenpatroon aanpast vanwege de crisis. Ik vermoed na het lezen van deze column dat jij bij die 5% hoort. 😉

Tóp dat je vrijwilligerswerk gaat doen!

KawaSutra · 10 april 2009 op 15:19

Thuis gaan zitten jammeren op de bank zal niet veel goed doen dus jouw helpende hand bij de voedselbank is denk ik de eerste stap naar groei. Voor jezelf en voor de economie.

LouisP · 10 april 2009 op 19:36

Lola,

tsja, toen ‘the Kinks’ hun hit zongen was jij nog niet geboren. Denk ik.
Het begin van je verhaal begint erg origineel maar daarna een beetje minder van dat. Een beetje Engels en veel stof over zaken waar ik me zelfs te jong voor voel om erover na te denken.

L.

pally · 10 april 2009 op 22:21

In elk geval een positieve reactie op de crisis, dat vrijwilligerswerk. Niet kletsen , maar actie dus, Lola, :wave: :wave:

groet van Pally

Lola · 12 april 2009 op 15:32

Zal ik hel eerlijk tegen je zijn? Ik heb deze column vorige week geschreven, nadat ik een paar maanden in mijn moederland ben geweest. Het was dus heel moeilijk om de column in een compleet andere taal te schrijven dan die je enkele maanden lang gehoord, gesproken en om je heen gehad hebt. Ik heb daarom eerst in het Engels geschreven en toen geprobeerd te vertalen (met hulp). Ik wist niet dat het zo opviel, the shame! :$

KawaSutra · 12 april 2009 op 20:32

Dus Nederlands is eigenlijk jouw derde taal. Dan toch in ieder geval: petje af! (de smiley zie ik niet meer, 😀 ) Deze dan maar: :wave:

Mien · 23 april 2009 op 15:10

Angst is een slechte nagelbijter.
Actie reactie is het devies.

Fearless Mien

Geef een antwoord