De zelfmoord van de rouw staat klaar om ons te euthanaseren. In elk leven zal iemand u ooit ontvallen. Waarschijnlijk is dat al gebeurd. Zoniet dan zal dat binnen afzienbare tijd gebeuren. En dan? Karig koekje bij de koffie? Liever geen bloemen, of ruzie vanwege de erfenis? Wie regelt de [i]house sitters[/i] voor tijdens de begrafenis? ‘Pardon, u zegt?’ Jazeker, de [i]house sitters[/i]. Een buurman of familielid net niet familiair genoeg om de te aarde bestelling bij te wonen en die derhalve een oogje in het verlaten huiszeil mag houden. Dit omdat het inbrekersgilde net zo goed als u het lokale sufferdje leest waarin staat geschreven waar, wanneer en hoe laat de kist de grond in zal zakken. Kom op, verdrietig zijn doe je maar in je eigen tijd, doodgaan is tenslotte een keiharde zakelijke business. Niet dus. Wat maakt het toch dat het menselijk leven in een wegwerpartikel veranderd? Vooral niet stilstaan bij het gedeelde lief en leed. Geen pijn meer voelen, niet hoeven treuren, niet hoeven denken, niet hoeven te rouwen. Rouwen lijkt anno 2006 een vreselijk scheldwoord. Rouwen is passé, exit en morsdood. Maar waarom? De rouw behelst namelijk iets mooi. Je deelt herinneringen met jezelf en met naasten over de overledene die al dan niet een groot deel van je leven met je heeft gedeeld. Rouw zit hem in huilen tijdens het tafeldekken omdat je nu een bordje minder hoeft te dekken. Het zit hem in de geur wanneer je de slaapkamer van de overledene weer instapt. Rouwen is het plek geven van ieders eigen levensinvulling. Rouwen is vrijen met je partner om dat ene stukje dat ook net in jezelf is overleden, weer leven te geven. Rouwen is twee flessen wijn er uit huilen en lachen in de wetenschap dat je er zojuist twee flessen hebt uitgehuild. Rouwen is meebléren met liedjes die je anders in het voorbijgaan niet eens zou horen, en nu begrijp je ze ineens. Dat lied is nu jouw lied. Het is met rode ogen aangeven dat je geen traan meer hebt om te laten, om vervolgens in snikken uit te barsten. Rouwen is twijfelen of je na twee jaar nog een kaartje moet sturen. Rouwen is het geroddel weerstaan wanneer je met een ander over straat loopt waarvan je weet, of later zult horen, dat men denkt dat dit weleens je nieuwe vlam zou kunnen zijn. Rouwen is het met elkaar proosten op een jarenlang ziektebed dat heldhaftig wordt afgesloten. Voor rouw dien je alle tijd te nemen, de tijd die jij nodig hebt, op de manier zoals die het beste bij je past. Rouw heeft geen deadline. De kunst van de rouw is een levenswerk.

Categorieën: Maatschappij

13 reacties

KingArthur · 14 juli 2006 op 13:33

Iemand een suggestie? Ik dacht te weten wie dit geschreven heeft maar die optie heeft zich al bij een ander stuk bekend gemaakt.

Troy · 14 juli 2006 op 13:45

Mooi geschreven. Ik denk dat deze van li is, hoewel ik ondertussen weinig vertrouwen meer in mijn geraad heb.

Mup · 14 juli 2006 op 16:28

[quote]Rouw heeft geen deadline.[/quote] Prachtcolumn dit, eigenlijk te mooi om te gaan gissen. Ik ga voor een beschouwende Kees, maar wie het ook mag zijn, hij is goed (en) heftig,

Groet Mup.

WritersBlocq · 14 juli 2006 op 19:36

Er staat 1 foutje in en een paar alinea’s te weinig – hoewel dat niet verkeerd is in dit stukje; het leeft zo wel mooi door tot 1 geheel – dat er expres ingefietst moet zijn, om mensen zoals mijn persoontje op het verkeerde been te zetten qua raden naar de auteur.
Eerst dacht ik Dees, vanwege de schuine lettertjes. Toen Martijn, maar nee, het is 3 x scheepsrecht: Een perfecte Eddy die met zijn diepgang voor een totaal ander onderwerp kiest. De liedjes kwamen wel en passent aan bod, maar ook zonder die zin wist ik het wel. Prachtstuk!!

Mosje · 14 juli 2006 op 20:49

This one puzzles me.
😛

Li · 14 juli 2006 op 21:47

[quote]Een perfecte Eddy die met zijn diepgang voor een totaal ander onderwerp kiest. De liedjes kwamen wel en passent aan bod, maar ook zonder die zin wist ik het wel.[/quote]

Eén ding is zeker namelijk dat niets zeker is.

Ik ga voor Dees.

Li

Raad_wie_ik_ben · 14 juli 2006 op 22:29

Nee, een nieuwe CX-er. Nog niet voldoende gewezen op te weinig witregels. Dat wordt spitten!

Shit , ik was vergeten dat ik mezelf niet ben! 😀

Ma3anne · 14 juli 2006 op 23:02

Maar al die ‘enters’ heb je toch mooi al afgeleerd, Pierlewiets. Als jij deze column geschreven hebt, tenminste.

Ik vind hem goed. Laten we het daar eens over hebben. Een onderwerp waar veel over te leren en te schrijven valt…. en waar we slecht mee omgaan ten opzichte van elkaar.

[quote]Shit , ik was vergeten dat ik mezelf niet ben![/quote]
Ja, das schrikken dan die burka hè? 😀

KawaSutra · 15 juli 2006 op 03:51

Bedankt WB, ik hou het op Martijn!

Dees · 15 juli 2006 op 09:03

Het is niet van mij, maar ik vind het wel erg ontroerend en en treffend.

Trukie · 15 juli 2006 op 15:23

Ik zou hier haast een overeenkomst zien in stijl en de prachtige manier om gevoelens zo weer te geven met een andere column van Klapdoos.

Martijn · 15 juli 2006 op 19:05

[b]KawaSutra, scherp als een Mes-man![/b]

Inderdaad, het was mij, in de werkkamer met de Acer Aspire 5003.
Stop de persen, de winnaar is bekend en heet: [b]KawaSutra![/b]
Het broodrooster met buitenboord motor wordt zo snel mogelijk (onder rembours) naar je verzonden. 😉
M.a.w.: Well done!

Groet Martijn.

WritersBlocq · 15 juli 2006 op 23:22

Nou ja, dan ga ik de volgende maar weer vrolijk verkeerd raden 😀

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder