11-10-10
Dilemma, dilemma.

In de toestand van Lottepot zit weinig tot geen verbetering.
Heeft hersenoedeem wat alle uitvalsverschijnselen veroorzaakt. Heeft 2 infusen om het oedeem te verminderen en om haar rustig te houden. Ze is ‘bij’, volkomen spastisch, koppie in spasme sterk achterover gebogen. Heeft gisteren voor het eerst wat gegeten. Aan haar blinde oogjes zie ik dat ze me herkent, ze bewegen heen en weer. Zij kan haar koppie niet optillen, ligt op een zij, liggen op de andere doet haar pijn. Ze kan niet staan. Volgens de dierenarts zal het geruime tijd duren voordat het oedeem zo goed als weg is. Zien zal ze nooit meer. Wat haar spasticiteit betreft, langdurige revalidatie moet volgen om haar weer op de been te krijgen.

Over de verzorging ben ik minder te spreken. Gisteren, zondag, was er de hele middag niemand in de kliniek. ’s Avonds om 18.30 kon ik pas naar haar toe. Ik weet ook wel dat ze van alle honden die daar zijn niet de hele dag hun pootjes vast kunnen houden, maar stel er was iets gebeurd, zondagmiddag. Dan had ze dood kunnen zijn zonder dat er een haan naar kraaide. Ga ik ook wat van zeggen.

Het ene moment denk ik: ik neem haar mee naar huis, en verzorg haar thuis, met infuus en al. Het volgende moment zegt me, hoe wil je zo’n ziek beestje thuis verzorgen, laat haar inslapen, dan is ze van alle ellende af.
Straks ga ik weer naar de kliniek. Onderweg daar naar toe moet ik een beslissing nemen.

12-10-10
Lottepotje is niet meer.
Vanmorgen vroeg naar de kliniek gegaan. Ze lag er nog net zo bij. in dezelfde spastische houding. Heb haar nog een blikje zacht hondevoer gegeven met een lepeltje, dat er achter elkaar in ging. Ik dacht: “als het er op uitdraait dat we je moeten laten inslapen, dan wel met nog iets lekkers aan het eind van je leventje”. Ze had natuurlijk ook honger, want 2 dagen niets gegeten.

Gesprek met de dierenarts gehad, die vertelde dat het niet goed was. Na bijna 3 dagen infuus had er enige verbetering moeten optreden, minder spasticiteit, maar niets van dit alles.
Ik vroeg hem: Wat zou u doen als het uw hond was? Hij zei: ik zou haar laten inslapen.

Aldus geschiedde.
Ze is in mijn armen gestorven en ik heb ruim de tijd gehad om afscheid van haar te nemen. Ik zal haar vreselijk missen, maar ik heb er nu vrede mee.

Gedicht
Als ik straks oud,ziek en zwak ben,
en pijn verjaagt de slaap,
als onrust neemt van mij bezit,
doe dan wat onvermijdelijk is,
en laat mij gaan….
de laatste goede daad.

Beslis voor mij
en wees niet laf.
Past eigenliefde bij
de vriendschap die ik gaf,
of uitstel tot het beter past
bij een verloren strijd?

Ik ben niet bang
tijdens die laatste gang.
Jij loopt niet weg,
Je kijkt me aan,
je noemt me bij de liefste naam
en houdt me stevig vast.

Vandaag voor het laatst
groet ik je met mijn hondenstaart…
Wat jij liet doen
deed je voor mij:
je hebt me nog meer pijn bespaard.
Voor zinloos lijden mij bewaard.

Een zwaar besluit?
-nee,huil nu niet-
Een wijs besluit
dat werd gegrond
op een oud en uniek verbond:
Jij bent mijn baas en ik jouw hond.

Categorieën: Diversen

16 reacties

LouisP · 29 maart 2011 op 12:40

Catootje,

Sterkte!
‘k vind het heel mooi gedaan. Ik ben blij dat ‘k het heb mogen lezen…merci!

L.

Meralixe · 29 maart 2011 op 16:31

Wie nooit een hond gehad heeft zal dit wel niet zo goed begrijpen.
Verder meen ik aan de hand van de data te weten dat deze akelige story al enkele maanden achter de rug is. Er is een spreekwoord”tijd heelt vele wonden”
Onder andere de schrik voor dergelijke verhalen weerhoud me er van om zelf een hond te durven nemen.
Overigens, het is zeer goed verteld maar misschien een onbeleefde vraag, “is het gedicht ook van uw hand geschreven?”dan doe ik mijn petje af!!!!

arta · 29 maart 2011 op 20:06

Heel indringend hoe je dit beschrijft. Huisdieren worden eigen, familie, en dit soort situaties zijn daardoor heel pijnlijk.

Het onderwerp nodigt niet uit tot schrijftechnisch reageren, maar ik ga het toch doen. Ik vind namelijk dat je erg veel onderwerploze zinnen gebruikt, wat niet lekker leest, veel spreektaal en missende woorden. Dat is jammer.

sylvia1 · 30 maart 2011 op 19:16

Ik kan het niet beter zeggen dan Arta, zij haalt me echt de woorden uit de mond. Mag ik me daarbij aansluiten?

WritersBlocq · 30 maart 2011 op 22:02

Zó triest, dit. Ik moet echt even een brok in m’n keel wegslikken. Ik dacht jaren geleden ‘ik neem nóóit meer een huisdier’ en een paar maanden later had ik weer twee katten: Scooty en… Catootje!

Geniet ervan zolang het kan en maak inderdaad het lijden zo kort mogelijk. Soms denk ik ‘die dierenartsen verdienen flink in dit soort stadia – zou het niet voor baas (m/v) en dier beter zijn als bepaalde keuzes er niet waren??’

Wie weet…
Sterkte met het verlies.

Mien · 31 maart 2011 op 08:16

Lottepotje is absoluut in de hondenhemel.
Kan niet anders met zo’n zorgzaam baasje.

Mooi gedicht.
Jammer dat de auteur niet bekend is.

Sterkte met het verlies.

Mien

Harrie · 31 maart 2011 op 10:48

Gris mich nich … dit is erg. Knuffel voor baasje en hond.

pally · 31 maart 2011 op 10:57

Heel mooi beschreven hoe mens en dier een soort eenheid kunnen worden, Catootje! Wel pijnlijk dat huisdieren veel korter leven dan mensen…

groet van Pally

catootje · 31 maart 2011 op 13:13

Deze story is door een amateur geschreven, niet door een erkend schrijver.
Wat bedoel je met onderwerploze zinnen? Spreektaal? Missende woorden?
Misschien kan ik er nog wat van leren. 😉

catootje · 31 maart 2011 op 13:14

De dichter is mij ook niet bekend, anders had ik hem/haar zeker vermeld. Iemand schreef dit gedicht aan mij zonder bronvermelding. 😉

catootje · 31 maart 2011 op 13:16

Dank je Harry. 😉

catootje · 31 maart 2011 op 13:16

Dank je Pally, het is niet eerlijk verdeeld in deze wereld.

Harrie · 31 maart 2011 op 15:31

Harrie met i e

catootje · 31 maart 2011 op 17:24

Excuus 😉

arta · 31 maart 2011 op 18:48

Catootje, doordat ik zelf graag schrijftechnisch advies krijg en enorm veel van de reacties van anderen geleerd heb, probeer ik het ook positief opbouwend te geven.

Met onderwerploze zinnen (en gelijk ook spreektaal, in dit geval) bedoel ik bijv.: ‘Was leuk vandaag’. Bekt lekker, maar leest -een uitzondering daargelaten, natuurlijk- niet fijn.
Met missende woorden bedoel ik, dat je op meerdere plaatsen een woord vergeten bent, dat er wel had behoren te staan.

Nogmaals, aan de inhoud van je verhaal wil ik niets afdoen, die is pakkend, en wanneer je liever geen schrijftechnische reacties wilt, kun je dat gewoon aangeven, hoor, dan houd ik mijn commentaar gewoon voor me. 😉

catootje · 31 maart 2011 op 21:08

Nee hoor, geef asjeblieft commentaar. Een mens is nooit te oud om te leren, niet waar?
Ik heb nog een hondenverhaal op stapel staan, en dat ga ik nu nog eens met andere ogen doorlezen.
Dank. 😉

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder