De Olympische winter-revolutie..

We gaan het er de komende weken waarschijnlijk vaak over hebben. Over onze Koninklijke puntmuts Alex, Koningin Max, onze premier Rutte en over de homo’s. Dit bonte gezelschap gaat namelijk in optocht naar de Olympische Winterspelen in Rusland. Om daar het evangelie van de Hollandse schijnheiligheid te prediken. We gaan namelijk die Russen voor eens en voor altijd uitleggen wat onze democratie behelst, wat wij met mensenrechten bedoelen en dat Holland één groot op klompen dansend homo-paradijs is. Tolerantie tot op het bot.

En volgens afspraak gaan wij nu in Sotsji eisen dat Rusland ons prachtige systeem onvoorwaardelijk overneemt. In de vorm van een fluwelen Hollandse winter-revolutie. Onze missionarissen, onder bezielende leiding van Maurits Hendriks, gaan dat allemaal voor de camera in het Holland-bier-huis uitleggen. En het worden daarom voor ons de beste politieke spelen ooit. Tolerante Koning Alex die meedoet aan het onderdeel crowd-surfing voor gevorderden en onze Mark Rutte die met een dronken Erica Terpstra op de deun van de Dodenrit van Drs P over het podium zwiert. “Trojka hier, trojka daar, ja je ziet er veel dit jaar”.  En dan natuurlijk de chef de mission Maurits Hendriks die samen met Maxima het dansende paar steeds weer waarschuwt vooral niet over de Olympische ringen te struikelen. Omdat Erica net nieuwe knieën heeft.…

En dan, leuk voor de Russen en tekenend voor onze tolerantie: de gespandoekte parade van onze Hollandse deelnemers. Een dikke veertig stuks worden geofferd voor de “goede” zaak. De keus is daarbij op de schaatsers gevallen. Daar hebben we er meer dan genoeg van. Als roze vaandeldraagster is er een speciale hoofdrol weggelegd voor Ireen Wust. De schaatster die ooit als lesbienne uit de kast rolde maar die zich waarschijnlijk in de deur had vergist en uiteindelijk toch hetero bleek te zijn. Ze kan Poetin mooi uitleggen dat er in ons prachtige land niets definitief is en je even gemakkelijk de kast inkluunt als eruit klapt.

En dan hebben we ter opleuking ook nog een paar “overigen”. Die gaan omdat “meedoen belangrijker is dan winnen”. Zoals Nicolien Sauerbreij en natuurlijk het toppunt van onze tolerantie: Edwin van Calker, de bobsleeër. De man die het vier jaar geleden in Vancouver bovenop de bob-baan nog jankend in zijn broek deed en gillend naar huis vloog. Hij zal zich overigens ook nu niet prettig voelen. Er hangt namelijk nogal wat dreiging in de lucht… Genoeg reden om wederom aan de excuserende “race” te raken.

Zo leven er in de buurt van Sotsji nogal wat volkeren die in navolging van onze wereld-betweterigheid graag hún visie op de nieuwe Russische maatschappij aan Poetin willen opdringen. Die sturen geen koning, premier of homo-activist. Die hebben het niet over een fluwelen revolutie. Die gaan voor een keiharde terroristische confrontatie. Voor hun geldt er ook maar één credo: “winnen is belangrijker dan meedoen…”. Het is maar voor welke revolutie je kiest….

Brompot