De vraag kwam zomaar ineens ter sprake tijdens een gesprek met een vriendin. Zien wij onszelf wel zoals de rest ons ook ziet? Hebben wij hetzelfde beeld in onze geest, of maken we ons zelf bewust of onbewust anders dan we zijn? Ik moet zeggen dat ik waarlijk een hekel heb aan foto’s waarop ik het onderwerp ben. Net op het moment dat de camera klikt, sluit ik vaak mijn ogen, of trek ik een dusdanig gezicht dat Frankenstein een lieverdje lijkt. Maar is dit ook zo, of slechts het beeld dat alleen ik zie of wil zien? Bij het gezamenlijk bekijken van de genomen foto’s krijg ik vaak te horen dat die foto leuk is, en die en die, waarbij ik tot mijn afgrijzen moet constateren dat het de meest wanstaltige foto’s zijn die in de smaak vallen. Betekend dit dan echter dat ik blind ben voor mijn eigen charmes, of is de rest van de mensheid aan een collectieve gekte ten prooi gevallen.

Wat voor ons visuele vermogen geld, is in net zo grote mate van toepassing op ons gehoor. In mijn hoofd hoor ik een stem die aangenaam en prettig klinkt, maar eenmaal opgenomen lijk ik wel een raaf met een ernstige vorm van keelontsteking. De stem op band correspondeert in het geheel niet met het warme melancholische geluid dat als muziek in mijn oren klinkt. Hoe komt het toch dat het beeld en geluid dat wij van onszelf hebben, totaal niet overeenkomt met hoe de rest van de wereld ons ziet en hoort?
Of je nu Quasimodo of miss world bent, bijna iedereen hoor ik altijd klagen dat ze slecht op foto’s staan. Nu is het vreemde daarvan dan wel, dat ik net zo goed tegen deze personen zeg dat ze toch echt fotogeniek zijn. Dus de collectieve gekte die ik andere verwijt, is op mijzelf net zo goed van toepassing als ik het “lijdend voorwerp” niet ben.

Maken wij onszelf naar gelang de situatie beter of slechter dan we in werkelijkheid zijn. En is dit dan uit onzekerheid of aan de andere kant grootheidswaanzin. In mijn jeugd keek ik met respect op naar oudere mensen. De mens gedroeg zich in die dagen mijns inziens ouder en volwassener dan diezelfde leeftijdsgroep nu doet. Toen was iemand die een bepaalde leeftijd bereikt had, en dat was al vanaf een jaar of 40, ook echt een senior. Ook al zei ik toen altijd: 30 is de ouderdom van de jeugd en 40 de jeugd van de ouderdom, toch was je na een bepaalde leeftijd niet jong meer. Het plaatje wat ik nu echter in mijn hoofd zie, nu ik zelf deze leeftijd bereikt heb, strookt niet met het beeld wat ik toen had. Ik zie mezelf vaak nog als jochie en heb het gevoel dat ik dat altijd zal blijven. De mens leeft steeds langer en blijft door deze levensverwachting ook langer deelnemen aan het leven. Een vrouw van 60 die nog in volle glorie in de Playboy kan staan, of filmsterren van 60 die nog de aktieheld spelen, wie had dat vroeger gedacht.

Rest mij toch nog steeds de vraag zien wij onszelf anders dan we zijn, of zijn dat slechts tijdelijke barstjes in de perfect geboetseerde illusie genaamd leven.

Categorieën: Algemeen

Chucky

Ik probeer CreaBea bezig te zijn door af en toe wat letters aan het "papier" toe te vertrouwen en wat te tekenen en schilderen. In al mijn bescheidenheid erken ik niet de beste schrijver te zijn, maar wel altijd een boodschap in mijn verzinsels te stoppen.

10 reacties

DreamOn · 22 januari 2010 op 18:08

Ik herken me helemaal in wat jij schrijft.
In mei getrouwd, en de fotograaf bracht een cd’tje met maar liefst 1160 foto’s.
Uiteindelijk waren er maar 3 foto’s bij waar ik mezelf als bruid mooi op vond staan, terwijl mijn echtgenoot, familie en vrienden bij veel meer foto’s ‘oh’ en ‘ah’ riepen. (Een paar foto’s staan overigens op de cx-hyve; dit is de plek waar mijn man en ik elkaar hebben leren kennen),
maar ik denk dat het ook zo is:

In de spiegel neem je maar een paar poses aan. En dat gezicht ken je van jezelf. Je weet niet hoe je eruit ziet als je lacht, praat, eet, vrijt, enz.
Voor een ander zijn dit soort beelden dus wél heel vertrouwd en vaak ook dierbaar.

Qua geluid: je hoort jezelf anders dan dat anderen jou horen. En ook dat kan wennen zijn, als je jezelf terughoort. En het klinkt dan ook vreemd.

Interessante column, goed gedaan! 😉

LouisP · 22 januari 2010 op 19:33

Chucky,
toevallig, ‘k was al begonnen aan bijna hetzelfde stuk. Vooral over die vreselijke stem van mezelf die ik laatst weer hoorde….’k ben dan zo jalours op die mooie doorleefde stem van bv Herman van Veen….
Ondanks dat ik nu mijn stuk weg ga smijten vind ik het leuk om iets te lezen wat mezelf ook bezighoud. Ik had zelfs de oorzaken van dat vreemde geluid van je eigen stem al opgezocht op internet. Interessant…

Louis

Emiliever · 22 januari 2010 op 20:26

Ik herken me wel in wat DreamOn schrijft…Zo is het, denk ik. Ik ben zelf héél erg trouwens als ik op de foto ga. Althans, als ik wéét dat er een foto genomen wordt. Ik houd dan krampachtig mijn onderkin in, mijn ogen wijdopen en zuig mijn wangen naar binnen. Het resultaat: een malloot met holle ogen. Gelukkig weet ik het ook weleens niet…dan herken ik mezelf wèl!

Marley_jane · 22 januari 2010 op 23:07

Leuk om te lezen omdat het inderdaad zo herkenbaar is. Toevallig heb ik vanavond nog mn eigen stem beluisterd…vreselijk! Maarja dat is mijn mening 😉

Fem · 23 januari 2010 op 09:11

Ik vind mezelf helemaal geweldig, alleen de camera is niet zo dol op mij :hammer:

Hoe HRKNBR!

Chucky · 23 januari 2010 op 09:28

Sorry dat ik het gras voor je voeten weggemaaid heb Louis :hammer: 😉

Chucky · 23 januari 2010 op 09:29

Hebben we dat niet allemaal Fem 😉

arta · 24 januari 2010 op 10:29

Erg leuk geschreven, Mr Chucky. (Tja, ondanks je foto blijk je nu geen jochie te zijn:-D)
Enne, tja… Heel herkenbaar…

[size=x-small]Heb zelfs vorig jaar ook een stuk over mijn fotofobie geschreven. (Camera obscura)[/size]

Chucky · 24 januari 2010 op 13:09

Ben het niet meer Arta, maar zal me altijd zo blijven voelen en zien 😉

Geef een antwoord