Onze eerste ontmoeting duurt bijna één uur en dertien minuten. De tweede trouwens ook. Sterker; voor iedereen die je niet heeft gekend besta jij slechts één uur en dertien minuten. Of het meervoudige daarvan, wanneer je beklijft.
Maar wat is tijd als jij tegen ons praat? Tijd is niets meer dan een formule. Je legt ons uit wat tijd is en hoe we die praktischer kunnen vormgeven. Zoals je alles om je heen praktischer hebt gemaakt. Zelfs het emotionele invoelen van jouw passanten. De waarheid is voor jou niet zichtbaar. Het syndroom van Asperger dwingt jou tot een ultieme vorm van achterdocht. Daarom neem je gesprekken op en luistert die terug, zodat je de waarheid achteraf kunt zeven. Jij bent er van overtuigd dat alles bestaat. Terecht, want alles dat kan bestaan, dat bestaat. Dus ook de regels van de meerderheid. En die zijn te log en te star om jouw te afwijkende gedachten te borgen in eigenheid. Jouw regels zijn niet gewenst, omdat de wereld waarin jij leeft algemene gedragsregels heeft opgesteld waar jij je niet aan houdt.
Eigenlijk moeten ze jou gedogen, maar dat doen ze niet. Geen uitzonderingen. De moderne psychologie heeft jou samengevat naar haar regels. Niet andersom. De rechtspraak ontkent jouw regels vervolgens ook en daarom heeft de gevestigde orde jou het betonnen universum afgenomen. In de rechtszaal sterft uiteindelijk jouw laatste offensief.
Nadat je enige tijd voortvluchtig bent geweest is de professionele hulp van mening dat jij beter afbent in een steriele ruimte. Verstoken van de instrumenten waarmee je de wereld uitrekende zit je in een raamkozijn en overweegt de stap naar achter de punt van jouw regels. Hierbij vertoont jouw mimiek radeloosheid en berusting tegelijkertijd.
Tijdens die overweging is het geweten van Marc niet in beeld. Het geweten van Marc komt te laat. Dat ligt niet aan Marc, maar aan de algemene onmacht om jou één van ‘ons’ te maken.
Morgen spreek ik nog één keer met je af. Alhoewel afspreken lastig is. Dat doe we immers samen, in overleg. Leg het mij dan alsjeblieft nog één keer uit. Daarna laat ook ik jou met rust. En als je dan toch bezig bent, dan mag je iedereen, voor zover ze jou nog niet kennen, ook jouw regels voorleggen:
[url=http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1294131]De regels van Matthijs[/url]
34 reacties
arta · 28 januari 2013 op 09:54
Wát een mooie, goed doordacht geschreven column, Pierken!
Het onderwerp spreekt mij ook enorm aan, dus ik ga deze uitzending zeker bekijken!
Bedankt voor de link!
Meralixe · 28 januari 2013 op 11:10
Mijn dank dat U me even in deze vreemde wereld hebt binnen geloodst. :eh:
Sagita · 28 januari 2013 op 14:52
reactie verwijderd
Pierken · 28 januari 2013 op 15:55
Sagita, het syndroom heet ‘Asperger’. Asperge is een groentesoort. En enig googelen leerde mij en leert mij nog steeds, dat er op zijn 28e het syndroom van Asperger was vastgesteld. En dan nog schuren autisme en Asperger langs elkaar heen in verschillen van bijvoorbeeld taalontwikkeling of de wijze van contactleggen.
Ik was dermate onder de indruk van zijn verhaal dat ik het onder de aandacht wilde brengen door sec een postuum gesprek met hem aan te gaan. Met slechts die informatie die ik voorhanden had. Een mening is m.i. ook niet altijd nodig. Wellicht iets dat je herkent? En daar voeg ik enigszins mijn persoonlijke visie aan toe door te melden dat ze hem wat mij betreft hadden moeten gedogen. Of wat de rol van Marc is geweest.
Harrie · 28 januari 2013 op 16:34
Ik kan niet anders dan een parallel trekken met Nieuwkerk en Huijbrechts. Dat is toch zeker geen toeval? Goed geschreven. Groet, Harrie.
Sagita · 28 januari 2013 op 19:36
reactie verwijderd.
arta · 28 januari 2013 op 20:35
Sorry Pierken, ff offtopic… (of juist niet, het is maar hoe je het bekijkt)
@Sagita: Ik haat hokjes en toch… Precies vandaag moet ik een beslissing nemen: Laat ik een stickertje op mijn kinds voorhoofd plakken, of juist niet? Ik breek er al weken mijn hoofd over, maar heb toch besloten het te laten gebeuren. Nog niet eens voor het ziekenfonds, ofzo, maar juist om de mogelijkheden qua onderwijs. Zonder sticker zou mijn kind in een, voor hem, onbegrijpelijk en ingewikkeld systeem komen. Mét sticker zal hij volop begeleiding en hulp krijgen, waar nodig. Ik merk ook dat datzelfde plakplaatje meer begrip opwekt in mijn omgeving, wat mij'(én hem) meer rust biedt. Tenslotte is onze anderhalf jaar durende, frustrerende zoektocht bij deze diagnose tot een eindpunt gekomen en bemerk ik dat mijn irritatie is veranderd in intrigatie, (Bestaat dat woord?) mijn onbegrip door middel van handvatten langzaam omslaat naar begrip.
Ja, er zal een levenslange diagnose op zijn voorhoofd staan, maar eigenlijk zie ikzelf daar, op dit moment, alleen maar voordelen in. Overigens is dit absoluut geen aanval op jouw reactie, hoor! :kus: Wilde alleen even de achterkant van het stickertje tonen.
Die achterkant houdt ook in, dat ik juist blij was dat er geen opininie in dit stuk stond, slechts weergave.:-)
Meralixe · 28 januari 2013 op 20:44
Van uit Vlaanderen een misschien eigenaardige vraag. Is deze documentere door acteurs in beeld gebracht of is het een pure realiteit? Wat U ook antwoord, het is steeds bijzonder goed. Enerzijds is het een wezenlijk verschil maar anderzijds blijft het een krachtig beeld om over na te denken.
Pierken · 28 januari 2013 op 21:39
Aan Sagita: Ik begreep je de eerste keer al, maar ik had voor een andere vorm gekozen met dit als resultaat (zoals ik al aan had gegeven).
Aan Arta: Heftig, maar ongetwijfeld op termijn de juiste keuze! Toevallig vandaag icm deze column. Ik hoop dat je wat steun aan de documentaire had. Hougoe en rugreg!
Pierken · 28 januari 2013 op 21:43
Dit is/was helaas realiteit Meralixe. Geen acteurs, dus het goede eraan ontgaat mij. Maar ik denk te begrijpen wat je bedoelt.
Nachtzuster · 28 januari 2013 op 22:28
@ Sagita, ik heb dichtbij de totstandkoming van deze column gestaan. Ikzelf heb Matthijs slechts één keer ‘ontmoet’ en ook bij mij bleven zijn beelden lang op mijn netvlies staan.
Pierken heeft volgens mij in het hoofd proberen te kruipen van Matthijs. Om te trachten te doorgronden hoe iemand tot zo’n alles bepalend besluit komt, zoals Matthijs dat deed. Omdat hij niet anders kon zonder zichzelf te verliezen.
Pierken geeft in deze column aan dat hij begrijpt tegen welke muren de hoofdpersoon aanliep zonder te vervallen in vals sentiment. Los gezien van het systeem dat hem in stand had moeten houden, ook al stelt hij dat weldegelijk aan de kaak door Matthijs te bevestigen in zijn wanhoop/strijd.
Ergens heb ik het gevoel dat je deze column door een andere bril hebt willen lezen dan waardoor hij geschreven is.
Sagita · 28 januari 2013 op 22:42
reactie verwijderd
Nachtzuster · 28 januari 2013 op 22:43
Sterkte Arta, met je kind. Het onderkennen van het probleem en er een naam aan geven is het begin. En helemaal geen schande. Komt goed!
Sagita · 28 januari 2013 op 23:06
reactie verwijderd
Pierken · 28 januari 2013 op 23:32
No offence taken, maar volgens mij schrijf ik wel alleen maar vanuit Matthijs zijn perspectief. Verder stel ik maar 1 retorische vraag in dit stukje. Het zou fijn zijn als je mijn wijze van formuleren los kan gaan zien van jouw stigma over dit onderwerp. Daarnaast heeft Nachtzuster (gelukkig) een objectieve mening. Ik krijg afdoende op mijn kloten hier als ik ernaast zit.
Sagita · 28 januari 2013 op 23:56
reactie verwijderd
Meralixe · 29 januari 2013 op 06:45
Natuurlijk bedoelde ik met ‘goed’ het goede T.V. werk, anders dan in uw vorige column.
pally · 29 januari 2013 op 11:54
Een aangrijpende documentaire, Pierken( bedankt). In mijn gevoel heb je inderdaad geprobeerd in het hoofd van Matthijs te kruipen. Dat vind ik een mooi perspectief omdat het meestal niet wordt gedaan. Er wordt meestal vanuit de ander/jezelf naar de wereld van autistische mensen gekeken. Dit is veel moeilijker en kan ook niet echt lukken, waardoor je tegelijkertijd kunt invoelen hoe vreemd en eenzaam die wereld moet zijn… Tegelijkertijd voel je het besef dat onze ‘regels’ ook maar regels zijnen dathet altijd een soort behelpen is, iets kunsmtatigs. Waarom de ene soort regels wel en de andere niet? :wave: :wave:
groet van pally
Ferrara · 29 januari 2013 op 13:07
Indringende weergave van een dito documentaire.
Knap dat je dit kunt.
Je bent met je schrijven duidelijk niet over een nacht ijs gegaan. Lijkt me zelfs een worsteling geweest.
Ferrara · 29 januari 2013 op 13:11
Arta, voortaan alleen het woord diagnose nog gebruiken. Sticker is geen goeie benaming voor een diagnose van een serieuze aandoening.
Rest van reactie geef ik per mail
Mien · 29 januari 2013 op 15:02
De regels van Matthijs.
Leg dat eens aan een Belg uit.
Maar dat terzijde.
Goede column.
Moest even aan Rainman denken.
Wel zo toepasselijk op deze regenachtige dag.
Vreemde reacties van Sagita.
Alsof de sluiter van de lens niet open wil.
Arta goed bezig.
Herkenning is erkenning.
Mien
Sagita · 29 januari 2013 op 17:48
Mien ik weet niet wat je vreemd vindt aan mijn reacties. Die heb ik zoals je kan zien allemaal weggehaald om reden dat mijn mening die ik zorgvuldig geformuleerd had over de tekst van Pierke niet gerespecteerd werd. En daar mee zeg ik niet dat Pierke het er mee eens moet zijn. Ook hij heeft recht op een eigen mening. Maar als derden zich er mee gaan bemoeien alsof het hun column is, wordt een zeer benauwende klimaat gecreëerd waarin het geven van een reactie een hachelijke zaak wordt. Dat zou ColumnX toch niet moeten willen. We zijn neem ik aan geen Sekte met rangen en standen waarin de mening van de ene mens meer waard is dan de andere.
En nogmaals je hoeft het niet eens te zijn met een mening (mijn mening) maar ik wil wel dat deze als een mening gerespecteerd wordt.
groet Sa!
Pierken · 29 januari 2013 op 18:41
Ik vind jouw wijze om gerespecteerd te worden vrij rigide en met name gericht op gelijk krijgen. Wat ik te ver vind gaan is dat jij als statement aandraagt dat ik mijn partner moet gaan vragen om niet haar mening te geven. Dat vind ik niet, omdat Nachtzuster mijn partner is, maar omdat je haar niet benadert als onafhankelijk individu. Had jouw reacties laten staan. Dan gaf je iedereen de kans om jou te respecteren. Het is niet dat ik niet begrijp wat je in jouw reacties aangaf, maar je staat wat mij betreft te gefixeerd in de wijze waarop jij dit onderwerp aandacht wilde geven. Vraag onafhankelijk aan 10 leden hier om naar deze documentaire te kijken en daar iets over te schrijven en je krijgt 10 verschillende invalshoeken.
Om hier verder op te antwoorden was het makkelijker geweest wanneer de discussie nog in tact was. Ik vind dat jij hele goede dingen schrijft, maar laten we het samen wel leuk houden door iets meer te relativeren en dus niet te beginnen over sektes of rangen en standen. Daarvoor kennen we elkaar niet goed genoeg. Ik hoop dat daar op 4 mei verandering in komt.
Sagita · 29 januari 2013 op 22:39
Even voor alle duidelijkheid: ik heb jou niet gesommeerd om Nachtzuster te verbieden een reactie op jouw column te geven. Wat ik niet vind kunnen is als Nachtzuster ongevraagd een reactie op mijn mening over jouw column geeft. Mij verwijt dat ik jouw column willens en wetens met een verkeerde bril lees.
Ik wil het hier bij laten omdat je andere opmerkingen op mijn persoon slaan en ik er geen behoefte aan heb om mezelf in het openbaar te moeten verdedigen.
Er liggen volgens mij ergens op deze site regels die aangeven hoe we hier met elkaar omgaan om het een beetje gezellig te houden.
En ja dat wil ik wel. Zowel met jou als Nachtzuster want ik vind jullie bijdragen de moeite van lezen en reageren zeker waard.
Laten wij daar 4 mei dan ook maar eens op drinken.
groet Sa!
Pierken · 29 januari 2013 op 22:47
Dank voor je reactie, Pally en ja, dat vraag ik mij dus ook af. Maar dan heb je helaas weer regels nodig die andere regels mogelijk maken, tenzij… en voor je het weet heb je weer een artikel sublid zus enzo. Tussen de regels door zijn dit soort situaties schrijnend en niet nodig. De documentaire spreekt boekdelen vol ongeschreven sociale regels waar wij ons, voor wat ik in dit document zie, als mensen niet aan houden.
Pierken · 29 januari 2013 op 22:54
Dank voor je reactie Ferrara. Deze column ontstond stukje bij beetje de afgelopen maanden, omdat zijn verhaal mij niet losliet. Had er uiteindelijk niet niet over willen schrijven.
Pierken · 29 januari 2013 op 22:58
Goed plan!
Nachtzuster · 29 januari 2013 op 23:02
:pint:
Sagita · 29 januari 2013 op 23:25
Thnx! :pint:
Sagita · 29 januari 2013 op 23:25
:pint:
Mien · 30 januari 2013 op 12:23
@Sagita (off en on topic)
Mien ik weet niet wat je vreemd vindt aan mijn reacties.
– Gewoon zoals het er staat. Vreemd. Tig keer reactie weggehaald. Gecombineerd met een foto waarop je fotografeert deed mij denken aan een foto die niet gemaakt wordt. Ik heb dat verwoord als zou de sluitertijd niet werken. Ik had ook kunnen schrijven, het kapje zit er nog op. Beeldtaal zogezegd.
Die heb ik zoals je kan zien allemaal weggehaald om reden dat mijn mening die ik zorgvuldig geformuleerd had over de tekst van Pierke niet gerespecteerd werd.
– Tja, dat vind ik wel een beetje kort door de bocht.
En daar mee zeg ik niet dat Pierke het er mee eens moet zijn. Ook hij heeft recht op een eigen mening.
– Mee eens.
Maar als derden zich er mee gaan bemoeien alsof het hun column is, wordt een zeer benauwende klimaat gecreëerd waarin het geven van een reactie een hachelijke zaak wordt.
– Dat is een risico dat je loopt als je een column plaatst. Het staat iedereen vrij om te reageren zoals hij of zij dat wil.
Dat zou ColumnX toch niet moeten willen.
– Ik ben niet ColumnX. Je zou wellicht je vraag aan de redactie kunnen stellen of aan alle leden van ColumnX.
We zijn neem ik aan geen Sekte met rangen en standen waarin de mening van de ene mens meer waard is dan de andere.
– Mee eens.
En nogmaals je hoeft het niet eens te zijn met een mening (mijn mening) maar ik wil wel dat deze als een mening gerespecteerd wordt.
– Waar staat dat ik je mening niet respecteer?
Groet,
Mien
Sagita · 30 januari 2013 op 14:20
Dank voor je toelichting. Tot 4 mei :pint:
groet Sa!
Mien · 30 januari 2013 op 14:59
@Sagita Offtopic:
Graag gedaan.
4 mei :pint: < Nog even onder voorbehoud
Yfs · 3 februari 2013 op 14:47
[quote]Verstoken van de instrumenten waarmee je de wereld uitrekende zit je in een raamkozijn en overweegt de stap naar achter de punt van jouw regels[/quote]
Ik had deze regel al willen quoten vóórdat ik de documentaire had bekeken. Nu ik hem inmiddels bekeken heb ben ik er nóg meer van onder de indruk. Mathijs zal zeker nog bij me blijven hangen, net als de beelden van formules en berekeningen die de docu laat zien in zijn wereld.
Om te zien hoe je eerder met kinderverhaaltjes tevoorschijn kwam en hoe je je nu wist te verdiepen in de wereld van Mathijs duidt op een grote veelzijdigheid als schrijver en dat vind ik ronduit bewonderenswaardig Pierken!
[quote]Dat ligt niet aan Marc, maar aan de algemene onmacht om jou één van ‘ons’ te maken.[/quote]
:wave: