Vaak zie ik de lol wel in van de streken van de kinderen. Ooit was ik immers zelf ook jong, ik mag dan ouder zijn geworden, maar ben die kindertijd nog niet vergeten. Ik doe ook nog heerlijk met hun spelletjes mee. De jongste van 11, heeft een eigenaardige hobby. Hij ziet in alle afgedankte spullen de grootste schatten, dat op zich is geen probleem.
Toen hij heel klein was, nam hij bierdopjes, schelpjes mee, die moesten als de grootste schat bewaart worden in een blikje.
Hij vond ook altijd bloempjes op de grond, die waren nooit door hem geplukt, maar lagen op hem te wachten tot hij ze opraapte en mee naar huis nam voor zijn moeder. Potjes lieveheersbeestjes waren ook geweldig leuk.

Maar nu hij groter is geworden, worden ook zijn schatten groter. Zo hebben we al een emmer vol kikkers gehad, een bak vol wormen en torren, zolang het buiten bleef had ik er geen probleem mee. Maar het liefst nam hij zijn kikkers ook mee naar binnen en het gebeurde dus wel eens dat hij binnen kwam wandelen, al pratend tegen de kikker die hij op zijn schouder had alsof het een papagaai was.
Ik kan er wel om lachen en ben gelukkig niet bang uitgevallen, maar heb hem geleerd dat niet iedereen in dit huis zo van kikkers houdt als hij dat doet.

De laatste tijd neemt hij de meest gekke dingen mee naar huis. De afgelopen maanden zijn dat onder andere geweest: een boodschappenkar, een rieten stoel, een dikke boomstam, een kapotte fiets. Dit keer is het een knalrode stofzuiger. Vrolijk fluitend komt hij zijn vondst melden. Ik slaak een diepe zucht en vraag hem: ‘Waarom neem jij die stofzuiger mee naar huis, hij is waarschijnlijk kapot en stond klaar voor de vuilman.’
‘Maar mam, hij maakte zo’n leuk geluidje’, zegt hij dan met een paar ogen, die mij smeken hem te begrijpen.
‘Hoe kan een kapotte stofzuiger nu geluid maken en waar had je de stekker dan in gedaan?’ vraag ik niet begrijpend.
‘Nee, als hij rijdt dan maakt ie zo’n leuk geluid’ zegt hij grijnzend.
Ik kan er niet boos om worden, op mijn gezicht tovert hij een glimlach. Ik begrijp hem wel een beetje en zal binnenkort zelf de stofzuiger wel naar de stortplaats brengen.

Later aan tafel wordt het onderwerp nog even aan gesneden en komen we tot de conclusie: ‘Over een poosje heb jij genoeg huisraad, dat je wel op jezelf kan gaan wonen’, we lachen er maar om. We proberen hem toch te leren dat je echt niet alles mee naar huis kan nemen. Daarvoor is onze tuin te klein. Voorlopig siert een knalrode stofzuiger ons groene gazon.

Categorieën: Diversen

pepe

Vrouw, (schone)moeder, leerling-creatief schrijven en nog veel meer. Wil je meer lezen? Hier schrijven wij (meiden van Mary)www.meidenvanmary.wordpress.com. Ik mag één van deze meiden zijn. Schrijven is schrappen, het schrijven schrappen is geen optie.

11 reacties

Kees Schilder · 24 januari 2005 op 07:54

Dat wordt later een antielhandelaar of zoiets.kan niet missen.
Erg leuk peep

Ma3anne · 24 januari 2005 op 10:17

Hier organiseerde ik vaak een knutselmiddag als ze bij de kraak apparaten hadden gevonden. Hele stofzuigers, typmachines, telefoons, koffiezetapparaten, fietsen en noem maar op zijn hier gesloopt en van de onderdelen bouwden ze weer wat nieuws. Soms was het een troep in de tuin en in de schuur, dat wil je niet weten. Maar ik genoot ervan hoe ze bezig waren en na afloop kreeg al het werkvolk dat was aan komen waaien een lekkere stevige maaltijd. 🙂

Wat een ontzettend leuke tijd was dat toch. Peep, geniet ervan! Die ‘rommel’ ga je missen als ze groot zijn. 😉

sally · 24 januari 2005 op 10:30

Jij hebt het nog over een kleine jongen, die ooit de deur uit gaat.
Wat dacht je van een hele grote die waarschijnlijk z`n hele leven dingen mee naar huis zal nemen die volgens hem nog goed bruikbaar zijn.En een zolder vol “bruikbare”dingen die ik nooit weg mag gooien.(heel stiekum…soms)
HEEEEEEEEEEEEELP!!

Dus….héééééél herkenbaar pepe!

KingArthur · 24 januari 2005 op 16:15

Een kapote stofzuiger heb ik al maar dat blok hout komt mij wel goed van pas. Dat is toch weer brandstof voor mijn open haard.

Mosje · 24 januari 2005 op 16:23

Als Jan des Bouvrie zou zeggen dat rode stofzuigers op groene gazonnen helemaal in zijn, staan er morgen 10.000 van die dingen buiten.
Nou ja, in Almere dan.
😛

Louise · 24 januari 2005 op 17:11

Dat noemen ze toch “oog voor detail,” en dat is volgens mij iets om trots op te zijn.
En ach Pepe, toch hartstikke leuk om midden in de winter iets roods op je gazon te hebben 😀

Mup · 24 januari 2005 op 20:26

Ben vereerd, dat ik de rooie zelf heb mogen bewonderen in de tuin 😉

Groet Mup.

Li · 24 januari 2005 op 22:06

Ik snap je zoon helemaal.
Wat die schatten betreft dan.
Met kikkers heb ik niet zoveel…
😀

Misschien kan ik een afspraakje met je zoon maken? 😛

Ik doe namelijk niets liever dan het grofvuil afstruinen naar bruikbare dingen of snuffelen in de kringloopwinkel. Dit tot grote ergernis van mijn mijn huisgenoten overigens 😛

[quote]Ooit was ik immers zelf ook jong[/quote]
Je ben toch nog steeds piep Peep? 😉

Li

melady · 24 januari 2005 op 22:26

[quote]een kapotte fiets.[/quote]

Je bedoelt een kapot slot? Dat heet toch diefstal?
😉

Leuke column.

Ik zie het al voor me als ie over enkele jaren op kamers gaat:
Rijdend op een rode stofzuiger gaat ie naar college. komt ie op zijn kamer verwelkomen hem zijn huisdieren, vrolijk rondrennend in de boodschappenkar terwijl hij relaxed in zijn rieten stoel een pilsje pakt van de boomstamtafel.

Melady:-)

Dees · 25 januari 2005 op 08:54

Creatief met spullen…

Hij heeft iig gevoel voor schoonheid, ook al is dat maar een mooi geluidje 😉

pepe · 25 januari 2005 op 09:48

[quote]Dat heet toch diefstal?[/quote]
Die fiets is niet gestolen door hem in ieder geval. Uit de sloot en kei-kapot!

Zijn toekomst ziet er gekleurd uit:-)

[img]http://members.chello.nl/~m.vanvelden/columnx/stofzuiger.JPG[/img]

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder