Altijd voelde ik de klap. Een keiharde knal, een inslag. Ik voelde hoe de auto me raakte, me meesleurde en vermorzelde. Een weg oversteken vond ik vreselijk. Natuurlijk keek ik altijd links, rechts en nog eens links. Ik stak alleen over als ik zeker wist dat er echt niks aankwam. Vlak voor een auto de weg overglippen, zoals je soms fietsers al dan niet bewust ziet doen, was aan mij niet besteed. Ik bleef liever veilig wachten. Ik heb nooit echt last gehad van mijn oversteek-fobie. Je moet nu eenmaal die weg over, of je het nu eng vindt of niet. Het is niet zo dat ik oversteekpunten probeerde te vermijden. Ik kreeg er gewoon altijd dat rare gevoel bij. Ik ‘zag’ de auto al op me afkomen en op me inbeuken. In een flits zag ik alles gebeuren, maar altijd belandde ik veilig aan de overkant van de straat. Niks aan de hand.

Tot ik ging rijlessen. Ik was doodsbang in de auto. Het was meer dan constant op je hoede zijn. Ik was gewoon elk moment bang iemand aan te rijden. Die fatale klap te veroorzaken. Mijn handen trilden zo, dat mijn instructeur geregeld vroeg wat er was. Toen ik het eenmaal vertelde, stelde hij me voor eens een psycholoog te bezoeken. Wat een belachelijke optie. Zo erg was het nu ook weer niet. Ik stopte met rijlessen.

Toen las ik iets in de krant over regressietherapie. Een vrouw vertelde doodsangsten uit te staan bij het aansteken van een kaarsje. De regressietherapeut vertelde haar dat ze in haar vorige leven, levend was verbrand. In eerste instantie moest ik hard lachen. Tot ik las dat de vrouw in kwestie na haar bezoek aan de therapeut nergens meer last van had. Zij kon rustig kaarsen branden. Ik besloot eens te informeren en kon al snel op gesprek komen bij een therapeut in de buurt.

Eenmaal bij de therapeut moest ik op een zachte stoel gaan zitten. Ze zei dat ze mij in een soort hypnose ging brengen, waarna we terug zouden gaan naar mijn vorige leven.

Eerst zag ik niets, maar toen leek het alsof er een wolk voor mijn ogen verdween. Ik zie een klein meisje van een jaar of vijf. Haar ouders hebben haar gezegd dat ze niet naar haar overbuurmeisje mag gaan, omdat ze dan een drukke weg over moet steken, maar ze doet het toch. Ik zie de auto al van ver aankomen, maar zij ziet niets. Als hij haar raakt, voel ik de schok ook. De auto sleurt me mee en ik knal met mijn hoofd tegen het asfalt. Dan is alles zwart. De tranen lopen over mijn wangen.

Het kan zijn dat het niet waar is. Het kan zijn dat ik alles heb gedroomd of dat ik simpelweg ben gemanipuleerd. Maar als ik tegenwoordig een weg oversteek, heb ik nergens meer last van. Soms denk ik nog aan het kleine meisje, dat daar hulpeloos op straat lag. Was ik dat? Was het gewoon een droom? Of toch echt? In ieder geval ben ik van mijn angsten af. Mijn moeder, rationeel als altijd, wist er nog een leuke draai aan te geven. Ze zei dat, mocht ik echt dat kleine meisje zijn dat ondanks de waarschuwing van haar ouders de straat over stak, ik in mijn vorige leven al net zo eigenwijs ben als nu.


15 reacties

Mosje · 19 mei 2006 op 12:54

Heel mooi verhaal Chantal!

Waar ik nog wel eens last van heb in het verkeer is dat ik me bijvoorbeeld afvraag of ik door rood ben gereden. Is bijna nooit het geval, maar je doet de dingen soms zodanig op de automatische piloot, dat ik met terugwerkende kracht denk, o jee, ging dat wel goed.

KingArthur · 19 mei 2006 op 13:18

Eigenlijk maakt het inderdaad niets uit of jij dat meisje nu wel of niet was. Zolang het helpt bij het overwinnen van angsten is het in inder geval goed.

Terzijde: is het een redactionele grap dat dit artikel volgt op: Halverwege? 🙂

wendy77 · 19 mei 2006 op 14:24

Chantal, ik heb het je al gezegd, maar ik vind dit een prachtig verhaal.

@King: 😀 scherp hoor!

Nana · 19 mei 2006 op 16:17

Heel erg mooi en die begin zin galmt al jaren in mijn kop. Misschien moet ik ook in regressie… 😉

Anne · 19 mei 2006 op 16:43

Mooi, raadselachtig verhaal, Chantal.
Anne

KawaSutra · 19 mei 2006 op 17:00

Het resultaat telt uiteraard maar toch wel de moeite waard om je er in te verdiepen. Sommige vragen zullen wel altijd open blijven staan. Mooi geschreven.

DriekOplopers · 19 mei 2006 op 19:36

Mooi opgeschreven, Chantal!

Driek

Li · 19 mei 2006 op 20:56

Bijzonder mooi geschreven!

Li

WritersBlocq · 19 mei 2006 op 21:51

Dit is weer een hele andere Chantal, ik heb hem ademloos uitgelezen.
[quote]Terzijde: is het een redactionele grap dat dit artikel volgt op: Halverwege?[/quote]
Is ‘het moest zo zijn’ goed genoeg… 😉

Troy · 20 mei 2006 op 00:27

Mooi stuk. Leuk om eens iets totaal anders van jouw hand te lezen.

Ma3anne · 20 mei 2006 op 09:06

Prettig om te lezen. Mooi en helder geschreven.

champagne · 20 mei 2006 op 10:00

Mooi beschreven. En het doet er niet toe of jij al dan niet, dat meisje was. Feit is dat je van je angsten af bent. 🙂

Mup · 20 mei 2006 op 18:16

Niets zo verraderlijk als het verkeer, mooi beschreven, leuke moeder:-)

Groet Mup.

Chantal · 20 mei 2006 op 20:18

Heel erg bedankt allemaal voor de leuke reacties! Ik was heel erg benieuwd hoe jullie het zouden vinden, dit stuk, aangezien het toch iets heel anders is dan mijn rebound-stukjes 🙂 In ieder geval: bedankt! :kiss:

Dees · 20 mei 2006 op 22:10

Mooi verhaal… En het spreekt ook voor je, de meeste mensen blijken in regressie toch minstens wel prins(es) te zijn geweest, maar jij was gewoon een meisje dat de weg overstak..

Geef een antwoord