Een schouderklop voor een vriend die met de jaarwisseling verbleef in het ziekenhuis, 2 maand te laat, maar goed..

De zucht….. De deur gaat open, de geur komt hem al tegemoet.
Hij rilt en knijpt even zijn ogen dicht en hoopt hier niet te zijn.
Toch is niets minder waar.
Hij zucht, maar zuchten gaat hem moeilijk af, zuchten gaat niet!
Hij voelt zich oud en hoopt op betere tijden.
Hij hoopt op een bange droom, een droom waarin hij elk moment ontwaakt.
Foto’s maken en wachten, wachten en pijn, pijn en onzekerheid.
Hij kijkt opzij, zijn meisje naast hem, ze troost hem en fluistert hem geruststellend toe.
Hij gelooft haar niet, ook zij is onzeker, hij ziet het in haar ogen.
Hij zucht, weer die pijn, de pijn van het lichaam, de pijn van zijn ziel, de pijn van angst.
Het ziekenhuis……een gebouw vol angst en vreemde emoties, maar tevens een gebouw vol hoop en vertrouwen….Vreemd eigenlijk, zo tegenstrijdig.
Heel eventjes wil hij huilen, huilen en dicht in elkaar kruipen maar huilen doet pijn en mannen huilen niet.
Wachten, weer dat wachten, onzekerheid.doet zijn intrede, hoe onzeker kan een mens zijn?
Dan het verlossende antwoord…..
Een “onschuldige” ontsteking, nou ja, onschuldig, behandelbaar, Gelukkig!
Hij wil weg, naar huis, weg uit dit gebouw vol vieze geuren en rare geluiden in de nacht.
Weg van alle zieken bij hem in de buurt, weg van alles wat anders is dan vertrouwd.
Dagen sjokken voorbij, de tijd staat schijnbaar stil, af en toe bezoek, maar te moe om te bevatten.
Dan gaat het wat beter, de lucht klaart ietwat op, hij probeert te zuchten,
maar krimpt ineen, pijnlijk, niet zuchten, onthoud dat!
Dan, de laatste dag van het jaar, uitgerekend op deze dag ligt hij hier, in dit oord.
Hij wil roepen en schreeuwen maar vreest dat hij niet wordt gehoord.
Vrienden komen langs, om hem te vermaken met grappen en met gezelschap.
Hij vindt het fijn, hij oogt gelukkig, voor kort, want vanavond is de avond.
De laatste avond van het jaar, balen, want hij is er niet bij, pijnlijk.
Niet in het feestgedruis, niet met veel mensen om zich heen, niet in het uitbundige.
De minuten tikken weg, zijn vriendin kijkt hem aan, een glimlach op haar mond.
Ook zij baalt, ook zij ziet de seconden wegtikken, maar ook zij houd zich goed.
Twaalf uur doet zijn intrede, het nieuwe jaar is begonnen, en eventjes slikt hij een brok weg
een zucht wordt ingezet, maar stopt halverwege, toch nog die pijn, maar het gaat al beter.
Het kan hem ook allemaal niks meer schelen, hij wil slapen, slapen en vergeten.
Hij schrikt wakker, kijkt om zich heen, die stilte, die rust, waar is hij?
Plots, bekende geluiden en geuren, geroezemoes, stemmen naderen.
De deur gaat open, een bekend gezicht kijkt hem aan, “gelukkig” denkt hij,
ik ben weer thuis!
En hij zucht gelukzalig, een zucht die hij nu helemaal af kan maken!
Zonder pijn.

Sarcasme…

Categorieën: Algemeen

7 reacties

Avatar

Eftee · 10 februari 2004 op 14:25

De onzekerheid, de angst, de spanning, het machteloze, dat er iets ernstigs kan zijn, heb je heel duidelijk beschreven.
Knap!!

Avatar

pepe · 10 februari 2004 op 15:04

Niets erger dan pijn, machteloosheid en de onzekerheid of het overgaat.

Zieke kinderen zijn daarin een uitzondering, zij kijken immers nog niet te ver vooruit en zodra zij zich iets beter voelen doen ze gewoon weer wat ze kunnen.

Ik vraag me soms af of ziek zijn bij volwassenen niet erger is doordat wij te veel denken? Hoe morgen, hoe volgende week…

Goed geschreven column, zucht

Avatar

deZwarteRidder · 10 februari 2004 op 18:50

Mooie column sarcasme, mooie zinnen, mooie opbouw, menselijke column..
Rich@Rd

Avatar

Mup · 10 februari 2004 op 20:49

‘Zuchtte’opgelucht met hem mee,

Groet Mup.

Avatar

Farfalla · 11 februari 2004 op 07:15

Heel mooi! Ik leefde helemaal mee.

Avatar

Ma3anne · 11 februari 2004 op 11:58

Vreselijk om met dat soort dagen met zoveel onzekerheid in een ziekenhuis te liggen. Pakkend beschreven…

Avatar

Mosje · 11 februari 2004 op 22:25

Mooi, om zo’n schouderklopje te geven, of te krijgen.

Geef een reactie