Dinsdag

Maandagochtend, herfst en opgebroken wegen hier, verslapen bovendien. Met lichte hoofdpijn las ik de wekker die een uur later aangaf dan de sinds kort heersende wintertijd. De wekker, een digitale, tikt niet meer maar geeft licht. Ieder moment van de nacht zie ik in het donker hoe laat het is. Dat is handig. Bij iedere blik moet ik er het komende half jaar een uur afdenken. De gebruiksaanwijzing is zoek. Het nieuwe klokkijken. Het heeft een week of wat nodig om in te slijten dan is het in het systeem opgenomen. Alles went. Bij het aanbreken van de zomer loopt ie weer gelijk troost ik mij.
Douchen, scheren, aankleden… kwestie van automatische piloot. Ontbijt, ook automatische piloot. Over het algemeen in ieder geval. De muesli in de glazen pot was op. Een nieuw pak. Het vraagt een schaar om geopend te kunnen worden. Ook op stralende dagen is het openen van een nieuw pak muesli een hele operatie. Een deel belandt standaard op het aanrecht, een deel op de grond. Ik vervloek ze niet meer, de industrieel ontwerpers. Ze kunnen er niets aan doen, denk ik. Kwestie van opleiding. Te weinig lessen handig gebruik, teveel esthetiek. Prachtige pakken zijn het. Ik veeg zoveel mogelijk muesli bij elkaar en doe het in de glazen pot. Ik weet dat in de pot net geen heel pak past maar zonder het deel dat ik voor direct gebruik aan het pak onttrek zou het moeten lukken. Even schudden, ruimte vullen, weer schudden, laatste deel erbij en… het past! Net op het moment dat ik iets van genoegen begin te ervaren zie ik dat ik teveel muesli aan het pak onttrokken heb. De beker die ik altijd voor mijn ontbijt gebruik zit voor driekwart vol. De ruimte voor yoghurt is beperkt. Ik schud de glazen pot nog eens. De muesli beweegt niet. Geen ruimte concludeer ik. Ik overweeg mijn mogelijkheden en besluit mijn beker voor een deel te legen in de afvalbak. Iets teveel. Uit de glazen pot vul ik aan tot mijn hoogte. Over de weggegooide muesli in de afvalbak leg ik de verpakking zodat een toevallige blik in de afvalbak, van wie dan ook, niet direct op het weggegooide eten valt. Eten weggooien? Moi?
Lichtelijk vermoeid van mijzelf zet ik mij aan de yoghurt met muesli. Poes kijkt toe en wacht op de lege beker die zij vervolgens schoon likt.
Maandag is het en ik weet dat de banden van mijn auto nodig opgepompt moeten worden. Ik zie mijn bureau. Het ligt vol met verdwaalde paperclips, pennen, briefjes, een stapeltje onaf, een stapeltje wellicht interessant en het stapeltje zouikeigenlijkmoetendoenmaarkomiknietaantoe.
Ik zucht, berg mijn routine op en besluit op het laatste stapeltje te gaan liggen. Ogen dicht.
Morgen weer een dag.