Op een zonnige morgen rijd ik op m’n fiets naar school. De dertig minuten durende tocht voert me door bossen en door weiden. Vogels fluiten, lammetjes springen vrolijk rond, in de verte remt een trein en hoor ik het zachte gezoef van voorbij razende auto’s op de snelweg. Na een kwartier fietsen kom het fietspad parallel aan het treinspoor te liggen. Verderop onder een fietsviaduct stond de trein die ik eerder hoorde remmen, nieuwsgierige hoofden staken door de geopende ramen. Ik had geen idee wat er gebeurd kon zijn, een storing misschien? Bij de voorste wagon zag ik brandweermannen op de grond zoeken. Bij de voorkant aangekomen keek ik naar achter en zag wat de brandweerlui zochten: op de voorkant van de intercity zaten 2 grote rode deuken, boven elkaar, de een groter dan de ander.

Een bang vermoeden wordt realiteit: iemand heeft het niet meer zien zitten in deze wereld en is voor de trein gesprongen. Maar wat bezielt iemand die op een prachtige dag als deze, een dag waarin je op iedereen verliefd zou kunnen worden, zichzelf van het leven berooft? En waarom op deze manier? Waarom niet op een manier die vriendelijker is voor jezelf en voor degenen die je ‘vinden’? Waarom niet in een lekker warm bad je polsen doorsnijden, en langzaam het leven uit je voelen vloeien? Dit lijkt me toch een stuk aangenamer dan door een sneltrein aan stukken gereten te worden. Denk alleen al aan de machinist van de betreffende trein wanneer hij plotseling iemand tussen de rails ziet staan. Wat ik zou doen als machinist? Vol in de remmen, ruitenwissers aan en ogen en oren dicht. Wat moet er toch in je hoofd omgaan als je een bulderende trein op je af ziet komen?

Op weg naar huis kom ik weer langs de plek van het incident, ik krijg kippenvel. Schrik maakt plaats voor nieuwsgierigheid. Ik vraag me af of die persoon ’s morgens nog ontbeten heeft, en of ie zich nog gedouched heeft. Zich misschien heeft ziek gemeld voor z’n werk. Of ie z’n hond nog heeft uitgelaten. Of ie de deur achter zich op slot heeft gedaan, en of ie z’n paspoort, om identificatie te vergemakkelijken, bij zich heeft. Deze vragen en meer spoken door mijn hoofd. Maar ik kan op geen van deze vragen een antwoord geven.

Ik was erg benieuwd naar de identiteit van het slachtoffer. Misschien ken ik ‘m wel. Misschien ben ik ‘m gister wel tegen gekomen en heb ik hem vrolijk begroet. Het enige dat ik te weten ben gekomen is dat het een radio presentator zou zijn geweest.

De enige reden van het verkiezen van voor de trein springen boven een ander methode is omdat het goedkoop is en jezelf weinig hoeft te doen: je hoeft geen pillen, touw, pistool of een mesje te kopen. Terwijl je veel van deze middelen toch wel in huis hebt. Er zijn blijkbaar dus meer redenen om voor de trein te springen i.p.v. een overdosis of een sneetje in je pols. Welke redenen dit zijn is (en hopelijk blijft) voor mij een raadsel.

Categorieën: Algemeen

13 reacties

pleuro · 18 maart 2004 op 18:47

[quote]Een bang vermoeden wordt realiteit: iemand heeft het niet meer zien zitten in deze wereld en is voor de trein gesprongen. [b]Maar wat bezielt iemand die op een prachtige dag als deze, een dag waarin je op iedereen verliefd zou kunnen worden, zichzelf van het leven berooft? En waarom op deze manier? [b]Waarom niet op een manier die vriendelijker is voor jezelf en voor degenen die je ‘vinden’? [/b]Waarom niet in een lekker warm bad je polsen doorsnijden, en langzaam het leven uit je voelen vloeien? Dit lijkt me toch een stuk aangenamer dan door een sneltrein aan stukken gereten te worden. Denk alleen al aan de machinist van de betreffende trein wanneer hij plotseling iemand tussen de rails ziet staan. Wat ik zou doen als machinist? Vol in de remmen, ruitenwissers aan en ogen en oren dicht. Wat moet er toch in je hoofd omgaan als je een bulderende trein op je af ziet komen?[/quote]

Wat deze mensen bezielt is dat ze depressief zijn, geen uitweg meer zien in de situatie waarin ze beland zijn. Mensen die stemmen horen, zichzelf niet meer zijn door de medicijnen die ze krijgen. Mensen die een vreselijke last met zich meedragen die ze niet meer kunnen torsen… Mensen die voorheen precies zo waren als jij en ik, maar door bepaalde omstandigheden of gebeurtenissen geen grip meer op het dagelijkse leven krijgen.

Ik ken het… ik heb het van heel dichtbij meegemaakt, en nog dagelijks worstel ik met de vraagstukken die rondom de dood van mijn opa hangen. Hij hing zichzelf op in de toiletruimte en ik kan je verzekeren dat dit evenmin een aangenaam gezicht is geweest. ipv. de chauffeur van de trein waren het de mensen die hem moesten verzorgen die hem vonden. Ok, het lichaam was nog intact, maar verder veranderd het weinig aan de verschillende situaties van zelfmoord. De grootste slachtoffers zijn de nabestaanden die achterblijven. Mensen zoals ik, die uiteindelijk hulp in moeten roepen van hulpverleners om uit te vinden waarom iemand zoiets gedaan zou kunnen hebben.

[url=http://www.examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=1136]Een ei hoort erbij![/url]

Mup · 18 maart 2004 op 19:04

Begrijpen zal ik de daden van de mensen waarschijnlijk nooit. Heb er dan ook een dubbel gevoel bij. Enerzijds vind ik de daad heel moedig, anderzijds laf.
Maar dat is misschien wat te kort door de bocht, zoals al gezegd, begrijpen doe ik het niet,

Groet Mup.

pepe · 18 maart 2004 op 21:02

Mooi beschreven

Soms is het oke niet de vraag te stellen: waarom?

Het leven loopt zo het komt, niet altijd even vrolijk dus.

En dood gaan we allemaal een keer, een gerustellende gedachte wel

Mosje · 18 maart 2004 op 21:56

Beste feyenoord4ever.

Het is zeer te waarderen dat je dit lastige onderwerp aansnijdt. De vragen die je opwerpt gaan vooral over de methode van zelfdoding. Mij interesseren vooral ook de motieven.

Lieve Pleuro,
Volgens mij ben jijzelf je beste hulpverlener: de column die je schreef vind ik de mooiste die ik van je ken. Ik ga je niet adviseren hoor, maar zou het helpen als je over enige tijd nog eens een vervolg schrijft?

eveltje · 19 maart 2004 op 02:11

de secretaris van mijn school heeft vorig jaar precies hetzelfde gedaan op kerstavond.
in het begin probeerde ik het ook te begrijpen maar dat zal ik nooit kunnen.
Op school zijn er veel gespreken over geweest, maar ik vind het nog altijd laf, ik kan geen bewondering voor zulke zaken opbrengen
zeker omdat ik weet dat mijn vader ook een tijdlang met die gedachte heeft gespeeld

goed beschreven goed onderwerp

Ma3anne · 19 maart 2004 op 07:07

Enorm goede column! Heel teer onderwerp.

Ook ik heb in mijn omgeving een aantal keren met zelfdoding of pogingen daartoe te maken gehad. Heel moeilijk te begrijpen en een heel machteloos gevoel als het ze toch gelukt is uiteindelijk…

Het woordje ‘laf’ of ‘moedig’… ik weet niet wat ik ermee moet. Wie ben ik om een oordeel te vellen over iemand die het leven niet meer aankan?

Mup · 19 maart 2004 op 08:51

[quote]Het woordje ‘laf’ of ‘moedig’… ik weet niet wat ik ermee moet. Wie ben ik om een oordeel te vellen over iemand die het leven niet meer aankan?[/quote]

Klopt Ma3, was echt veel te kort door de bocht van me, mag daar geen oordeel over vellen.

Mup.

viking · 19 maart 2004 op 09:48

[quote]Het enige dat ik te weten ben gekomen is dat het een radio presentator zou zijn geweest.[/quote]

Laat het alsjeblieft Ruud de Wild zijn!!!

pleuro · 19 maart 2004 op 10:46

[quote]Volgens mij ben jijzelf je beste hulpverlener: de column die je schreef vind ik de mooiste die ik van je ken. Ik ga je niet adviseren hoor, maar zou het helpen als je over enige tijd nog eens een vervolg schrijft?[/quote]

Het zou teveel zijn om er een column over te schrijven wat de dood van mijn opa en de daarop volgende maanden met mij als persoon gedaan heeft. Niet qua onderwerp, maar meer qua aantal lettertekens wat ik erin zou plaatsen.

poppeduifje · 19 maart 2004 op 19:33

Ik kan hier zo kwaad om worden. De meest egoistische daad die een mens kan plegen. Ik weet dat deze mensen depressief zijn, geen toekomst meer zien etc etc. Maar ik denk dan vooral aan de nabestaanden en de “schuldvraag” waar je hen mee opzadelt. Bah.
Misschien als ik zelf eens depressief zou zijn, dat ik er iets meer begrip voor zou kunnen opbrengen, maar gelukkig ben ik een ras-optimist. Dit moet natuurlijk ook wel als je al 10 jaar samen bent met iemand die als motto heeft ; “het leven is een groot feest maar ik ben niet uitgenodigd”

Farfalla · 20 maart 2004 op 07:05

Mooi geschreven weer!

Je weet wat ik van het onderwerp vindt. Ik vind niet dat het laf en egoïstisch bent als je het doet, want vaak heeft je omgeving je al in de steed gelaten.

Maestro · 23 april 2004 op 16:33

Tja Farfalla dat weten we nu wel 😛

Maestro · 6 mei 2004 op 16:46

Nee maar snap wel wat je er mee bedoelt

Geef een antwoord