Nog even naar de stad fietsend voor een boodschap, valt mijn blik op een man in de straat. Zijn blonde krullen vallen tot over zijn heupen die slechts bedekt zijn met een vaalbruine handdoek. Verder draagt hij niets. Als een anti-Tarzan proberen zijn voeten scherpe steentjes en glas te ontwijken. Gefascineerd bekijk ik hem. Alsof hij voelt dat ik hem aanstaar kijkt de man ineens recht in mijn ogen. “Hey Arta,”zegt hij tot mijn verbazing. Ik heb geen idee waar hij mij van kent. “Dag mijnheer zonder kleren midden in de stad.” Verschrikt kijkt hij naar beneden en stamelt: “Mijn kat schoot naar buiten. Ik ben er achteraan gerend. Toen ik hem bijna te pakken had vloog ze weer naar binnen. Maar… hoe is het nu met je?” Een beetje opgelaten vertel ik hem dat hij voor mij onbekend is. Met verve legt hij uit dat we ooit samen in een bootje hebben gezeten.

“In een bl… bootje?” Langzaam begint mij iets te dagen. Bij de opening van een drijvende tentoonstelling een paar maanden geleden zat ik naast een man met lang blond haar. We hebben een oppervlakkig gesprek gevoerd. Hij was kunstenaar en gekleed. De kleding zal de reden zijn dat ik de associatie met nu niet heb kunnen maken. Mijn brein pijnigend probeer ik me zijn naam te herinneren. Het blijkt vergeefse moeite.

“Hoe is het met jou..uhm…?” “Pieter.” zegt hij. “Mijn naam is Pieter en het gaat uitstekend. Ik ben inmiddels wereldberoemd.” Trots kijkt hij mij aan. Ik vraag hem hoe hij dat in zo’n korte tijd voor elkaar heeft gekregen. “Met doodlen,” is zijn antwoord. “Doodlen.” Een paar keer laat ik het woord door mijn mond rollen. “Dat klinkt vrolijk en dom.” “Dat is het ook!” klinkt verheugd uit zijn mond.

“Wat is dat dan, doodlen?” Hij legt mij uit dat het de tekeningetjes zijn die je onbewust maakt wanneer je bijvoorbeeld een telefoongesprek voert. “Iedereen kan het. Iedereen doet het.” Mijn opmerking dat ik nog nooit zo’n krabbeltje in een museum of galerie heb zien hangen irriteert hem. “Als je echt een grote groep mensen wil bereiken hang je kunst op openbare plaatsen. Ik heb contact met doodle-artiesten van over de hele wereld. Zelfs Londen en Rio de Janeiro zijn behangen met mijn kunst.” Geduldig legt hij uit dat de tekeningetjes gekopieërd worden op goedkoop stickerpapier, waarna ze naar buitenlandse collega’s worden verstuurd. Zij zorgen er dan voor dat je op een goed bekeken plaats komt te hangen.

“Wat is de leukste plaats waar jij hangt?” vraag ik hem nieuwsgierig. Hij hoeft hier niet lang over na te denken. “Op het damestoilet van het Empire State Building.”

Categorieën: Algemeen

Avatar

Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

12 reacties

Avatar

Mup · 13 juni 2007 op 17:52

[quote]“Op het damestoilet van het Empire State Building.” [/quote]

half in je blootje naar doodles kijken. Leuk stuk, leuk woord, waarbij ik allerlei associaties krijg, behalve tekeningetjes,

Groet Mup.

Avatar

WritersBlocq · 13 juni 2007 op 17:52

Volgens mij is dit echt gebeurd, kan niet anders. Zo worden ze zelfs door jóu niet verzonnen 😀
Hmmm, tijd om de enige plee in de wereld waar ik mijn plasje nog niet heb gedaan te gaan bezoeken. Nu nog een sponsor zoeken, of kan die nu ineens rijke meneer deze zeikerd voorzien van een ticket?
[quote]“Doodlen.” Een paar keer laat ik het woord door mijn mond rollen. [/quote]
Gave zin!

Ciao, Pau

Avatar

Quinn · 13 juni 2007 op 18:40

[quote]“In een bl… bootje?”[/quote]

😆 Erg leuk en lekker luchtig, arta 😀

Avatar

Eddy Kielema · 13 juni 2007 op 20:07

Ik vind je vaak op je best als je kleurrijke figuren uit de samenleving beschrijft, zoals deze.

Avatar

pepe · 13 juni 2007 op 20:42

[quote] “Met doodlen,” is zijn antwoord. “Doodlen.” Een paar keer laat ik het woord door mijn mond rollen. “Dat klinkt vrolijk en dom.” “Dat is het ook!” klinkt verheugd uit zijn mond.[/quote]

Geweldig dat ik zo ook nog iets leer, ik wist echt niet wat doodlen was.

Heerlijk deze column!! 😆

Avatar

KawaSutra · 13 juni 2007 op 23:40

Haha, leuke column. Ik had er ook nog nooit van gehoord en dacht eigenlijk dat je het zelf verzonnen had. Maar nee hoor, doodlen bestaat echt blijkt na een beetje googlen.

Avatar

DriekOplopers · 14 juni 2007 op 00:13

Tsja, ik kan niet tippen aan de beroemdheid van deze doodle-artiest. Mijn werk hangt slechts op een plee in Rotterdam… niks Amerika…

Mooi geschreven weer. Hulde!

Avatar

lagarto · 14 juni 2007 op 08:06

Tjaah… Wat kan ik nu nog toevoegen. Niets, behalve dat ik hem super vind. Ik las met mijn mond open tot en met de laatste zin. Whe want more..whe want mo…..
groeten van een moe & slaperig type

Avatar

SIMBA · 14 juni 2007 op 08:32

[quote]Iedereen kan het. Iedereen doet het.” [/quote]
Alleen zullen die van mij nooit ergens hangen maar gaan linea recta in de papierbak.

Avatar

Ma3anne · 14 juni 2007 op 10:22

Ik doodle heel wat af, maar zal er nooit wereldberoemd mee worden. Ik heb namelijk geen lange blonde krullen.
Wel een grappig idee, die stickers.

Avatar

Troy · 14 juni 2007 op 15:46

Hey Arta,

Ik zie ineens een heel boekwerk voor me, vol met allerlei, door jou beschreven, geestige en kleurrijke types. Ga zo door zou ik zeggen 🙂

Avatar

arta · 15 juni 2007 op 14:53

@ Mup, Pepe en Kawa: ik kende het woord ook niet!
@ WB: volgens mij kost zó ‘kunst’ verspreiden alleen maar geld!
@ Eddy, Quinn, Driek, Sim en Lagarto: Dank je!
@ Ma3: Probeer het eens, stuur mij alvast een stickervelletje, dan plak ik DB wel voor je vol!
@ Troy: Dank je, en wát een leuk idee!

Inmiddels heb ik ook al wat afgegoogled op doodle (duudle mag ook, maar dat vond ik minder mooi) en het schijnt dat iedereen anders doodled, ikzelf ben van de bloemetjes, die gaandeweg het telefoongesprek steeds meer blaadjes krijgt tot het niet meer op een bloem lijkt. 😕 Bedankt voor de leuke reacties!

Geef een antwoord