Het is negen uur. Hij hoort het vertrouwde geluid van de krakende trap, gevolgd door het vertrouwde geluid van de eeuwig piepende deurklink. Alle zintuigen staan op scherp. De geluiden zijn altijd hetzelfde. Het enige dat je kunt doen is je lichaam te bewaken met een denkbeeldig omhooggetrokken muur. Het plaatsen van je handen over je oren. Denken aan een lied. Je ogen sluiten om vooral niet te hoeven zien. Geen vragen meer stellen. Doen alsof je iemand anders bent.

Bij het ontwaken in de ochtend waren er geen herinneringen meer. Ze vervaagden als kleine wonden. Wonden die altijd weer heelden. De littekens waren slechts zichtbaar voor degene die de wonden van nabij had aanschouwd. Degene die als enige op de millimeter de juiste plaats van de beschadiging wist aan te wijzen.

Geheimen zijn er om te bewaren. Dit was iets wat hij jaren geleden al geleerd had. Wat er met hem gebeurde, gebeurde met alle kinderen. Het was iets doodnormaals. Ooit hebben de mensen daar een afspraak over gemaakt. Een afspraak waar iedereen zich zonder een weerwoord te geven aan houdt. Soms is het het beste om te zwijgen. Voor degenen die dit niet deden zouden de gevolgen niet te overzien zijn. Hij durfde niet eens na te denken over wat die gevolgen inhielden.

Warme adem…De geur van alcohol…Klamme handen die langzaam onder de lakens verdwijnen…Proberen om niet mee te geven…Om doodstil te blijven liggen…Het gewoonweg te ondergaan…

Je kunt je ogen er voor sluiten. Wetende dat de realiteit er niet voor inboet. Je kunt wegkruipen naar een veilige, bewaakte plek in je gedachten. Wetende dat zelfs binnen die plek de indringer op een dag het reliëf van zijn voetstappen achter zal laten.

Die ene keer dat hij zich verzette zal hij niet snel vergeten. Sindsdien besloot hij om te zwijgen. De pijn wilde hij nooit meer voelen.

Categorieën: Algemeen

16 reacties

Avatar

WritersBlocq · 30 juli 2005 op 17:10

Angstaanjagend… Iets duivelachtigs is bloedmooi geschreven…

Avatar

Geertje · 30 juli 2005 op 17:28

Heftig…gebroken ziel…Ik ben verdomme doodstil..herken de wonden

Avatar

KawaSutra · 30 juli 2005 op 17:53

Heel indringend, beangstigend. De boze wereld zo dichtbij. Onbegrijpelijk.

De derde alinea zou ik in de tegenwoordige tijd geschreven hebben. Maar dat is ondergeschikt aan de intensiteit van jouw verhaal.

Avatar

klungel · 30 juli 2005 op 22:03

Heel mooi geschreven! (thumbs up)

Maar ik wil er toch ook wat over zeggen.
[quote]Wetende dat zelfs binnen die plek de indringer op een dag het reliëf van zijn voetstappen achter zal laten.[/quote]
Laat dat ‘op een dag’ naar mijn mening maar weg 🙁

De column komt sterker en pakkender op mij over zonder alinea 2 en 4.

Maar nogmaals, heel mooi geschreven!

Avatar

Li · 30 juli 2005 op 22:35

Allemachtig Troy wat heb je nu weer geschreven.
Dit was bijna voelbaar.
Iets vertellen zonder ‘de’ woorden te gebruiken is zo ontstellend knap.

Li

Avatar

Dees · 30 juli 2005 op 23:52

Mooi en indringend, het reliëf voelbaar. Net weer anders dan anderecolumns van jouw hand, maar minstens zo mooi.

Grt,

Dees

Avatar

Bakema_NL · 31 juli 2005 op 01:42

Mooie woorden waar je eigenlijk misselijk van word.
Luister eens naar de band Otep – Jonestown tea….ondanks dat het metal is. Daar zingt/schreeuwt/fluistert de zangeres de soortgelijke ervaring van zich af…….zonder meer de meest heftige 10 minuten muziek wat ik ooit gehoord heb, kippenvel.
[quote]But then I’d hear his hooves coming down the floor
With a Bible in his hand…
Softly opening my door and he’d say…
DAUGHTER! The day of your attonement is due!
Well there’s 3 million sinners out there…
and that includes you!
No daddy, don’t… no daddy, don’t…
LEAVE ME ALONE! LEAVE ME ALONE! LEAVE ME ALONE!
NO, I DON’T WANT TO BE FREE! NO, I DON’T WANT TO BE FREE!
SO TAKE YOUR DICK OUT OF ME!
PLEASE TAKE YOUR DICK OUT OF ME! PLEASE TAKE YOUR DICK OUT OF ME! PLEASE TAKE
YOUR DICK OUT OF ME!
[/quote]

Avatar

Louise · 31 juli 2005 op 11:01

Zo weinig woorden en zo’n enorme impact…

Avatar

Outsider · 31 juli 2005 op 11:46

Het is wel mooi, maar als ik de reacties zo lees vraag ik mij af wanneer Troy de Nobelprijs krijgt.

Avatar

Mosje · 31 juli 2005 op 13:04

Meevoelen kun je, als het zo beschreven wordt.

Avatar

melady · 1 augustus 2005 op 00:47

Troy, hierbij ontvang je de Nobelprijs.
Een heel speciale.
De prijs van de Troyaanse schrijfstijl.

Van Harte!

Avatar

bert · 1 augustus 2005 op 10:13

[quote]De littekens waren slechts zichtbaar voor degene die de wonden van nabij had aanschouwd.[/quote]
Troy, het blijft voor mij een raadsel hou jij in staat bent om met zo weinig woorden zoveel op papier weet te zetten. Dit keer is het niet fantastisch, dit keer is het niet geweldig, dit keer is het gewoon angstaanjagend echt.

Avatar

Shitonya · 1 augustus 2005 op 11:23

Zoals gewoonlijk krijg je weer vele emoties losgemaakt bij ons. Geweldig beschreven

Avatar

Wright · 1 augustus 2005 op 15:05

Huiveringwekkend beschreven, Troy!

Avatar

sally · 1 augustus 2005 op 21:46

In één woord “Geweldig”

Om koud van te worden.
liefs Sally

Avatar

KingArthur · 1 augustus 2005 op 23:09

Inderdaad weer mooi geschreven. Ben het met Kawa niet zo eens. Dit vind ik juist een heel mooie alinea. Maar zo kan ieder een eigen favoriet hebben.
Dit is wat ik bedoelde met aanknopingspunten. Die heb ik bij deze tekst veel meer waardoor die voor mij aansprekender wordt.

Geef een antwoord