Na alle commotie rondom de identiteit en het Nederlanderschap van Hirsi Ali of Hirsi Magan, daar wil ik vanaf wezen, heb ik er eigenlijk niets anders aan toe te voegen dan dat ik met diep leedwezen de commotie in de slangenkuil bekeek. Het hoofd bezegt het ene, het hart wellicht het andere maar wetgeving is vaak niet menselijk en tegelijkertijd is niets menselijks ook de wetgever vreemd. Dus, gehoord de opmerkingen, de verwijten, de sneren en de moties, ging ik ook maar over tot de orde van de dag. Toch bleef er iets malen door mijn hoofd. Iets onbestendigs, niet echt te duiden dat uiteindelijk opeens als een soort luchtbel boven de badrand uit komt zweven om vervolgens met een zachte ‘plop’ uiteen te spatten.
Ik was vorige week oprecht verontwaardigd over de justitiabelen in dit land die telkenmale op zeer laakbaar gedrag worden betrapt. Aanpak, die hypocriete PG’s, officieren en dergelijke.
En toen ‘plopte’ Hirsi in mijn badkamer, zal ik maar zeggen.
Want opeens realiseerde ik mij wat er gebeurd was. Hoe het kwam dat de dames en heren politici met hun wild geraas diepe achterdocht bij mij op hadden gewekt die toch voort was blijven sluimeren tot in de tobbe.
Op een dag was er kennelijk dus een mevrouw gekomen die dolgraag parlementslid wilde worden en er was een politieke partij die haar dolgraag wilde hebben en er was ene Nelie Kroes uit Europa die deze vrouw pontificaal in de kruiwagen de kamer binnen schoof. Tot zover niets nieuws. Vrijwel geen van onze parlementariërs heeft een zetel verkregen vanuit verdienste, vrijwel allen hebben haar te danken aan ‘vrienden’ op hoge plaatsen, veel geslijm en gezaag aan andermens’stoelpoten.
Alvorens twee vingers in de lucht te steken en te zweren (of te beloven, want dat weet ik niet maar vind het op zich wel interessant) dat ze naar eer en geweten het land zou dienen en niets had gelogen of beloofd of bedrogen om haar stoeltje te krijgen, maakte ze de partijtop kenbaar dat ze een valse naam had opgegeven en een valse geboortedatum. ‘Dat maakte niet uit,’ zei de partijtop, want wat wilden ze graag dat ze kwam. Toen nog wel.
Even recapitulerend, de VVD vond het dus goed dat de identiteit van Hirsi niet echt was en dat hebben ze haar ook gezegd. Dus het was wel best zo, vonden zij en zij kon er dan ook van uitgaan dat er geen bezwaren zouden komen. Zij dronken een glas, deden een plas… Precies, het zag er allemaal goed uit tot Zembla. Iedereen het mondje toe. Zand erover en niet zeuren.
Pardon? De hele kamer heeft deze week volmondig geroepen dat ze het al jaren wist. Dus al die eerbiedwaardige dames en heren wisten al sinds jaar en dag dat iemand met een valse identiteit onder hen verkeerde en een eed of belofte had afgelegd waarbij dus met weten en instemming van gans de volksvertegenwoordiging onwaarheid was verklaard.
Waardoor het beginsel eed aan een totale waardevermindering ten prooi viel, maar een kniesoor die daarop let.
Een gemiddelde asielaanvrager of –vraagster die liegt, hoeft niet op enige clementie van de geachte afgevaardigden te rekenen, maar als het één van hen is, liggen de kaarten, de normen én de waarden opeens heel anders.
‘Tegen de leugen is geen kruid gewassen,’ sprak de premier immers nog over Mabel en Friso. En deed hen vervolgens met instemming van de overgrote meerderheid der blauw-zitvleeskwekers in de koninklijke ban.
Maar als het om één van hen gaat, ligt dat kennelijk anders. Dan mag er veel. ‘Wie bij de bakker werkt, snoept ook wel eens van de taart,’ zei Dato Steenhuis en liet zijn chauffeur het gaspedaal nog eens extra intrappen. Het geldt allemaal niet voor magistraten en volksvertegenwoordigers. De wet is er voor óns, het gepeupel of we nou allochtoon of autochtoon zijn, maar er mag naar believen mee worden gemarchandeerd in het eigen ivoren torentje. Daarop betrapt, krijst men om het hardst over onmenselijkheid maar het gevoel bekruipt me dat het slechts gaat om het afleiden van de aandacht van het ‘ons soort mensen’-gedoogbeleid. Ze zijn betrapt met het handje in de koektrommel, de dames en heren parlementariërs. Maar moest die Charles Schwietert destijds ook niet opkrassen omdat hij gelogen had over zijn militaire kwaliteiten?

De volgende morgen stond een klein stukje in de krant dat een drietal kamerleden zich heeft laten fêteren op een reisje naar het WK inclusief hotel en toegangskaarten. Noodzakelijk volgens één van hen, want zij ging ook om te kijken hoe men aldaar met het fenomeen hooligans omgaat. Jaja… Met de regeringsfellowship, zeker? Ondertussen is een kamercommissie druk doende de salarissen van haar leden en de ministers ‘aan te passen aan het maatschappelijk en ondernemersklimaat’. En we gaan, werd heden verkondigd, als een haas de wet aanpassen zodat ‘waardevolle’asielzoekers in den vervolge juichend zullen worden ingehaald en direct van de ‘niet-waardevolle’ kunnen worden gescheiden. Hoef je niet meer te liegen, geen inburgeringstoets meer te laten zien, maar uitsluitend je schooldiploma. Op internet te koop trouwens. En in Nigeria. Of je hoeft alleen te laten zien dat je heel goed kunt voetballen… Gerrit en Rita en Femke en dat mens van Vos passen de wet graag naar believen aan als het hen persoonlijk uit komt. Ik zou graag willen dat mijn omstandigheden ook zo zwaar wogen. Of die van Hamid. Die is homoseksueel en mag binnenkort terug naar Iran. De lantaarnpaal staat al klaar. Inderdaad, we zijn weer overgegaan tot de orde van de dag.


10 reacties

WritersBlocq · 22 mei 2006 op 18:41

Heeee Ton! Super dat je weer wat hebt ingestuurd, dat was volgens mij wel een poos geleden.
En, lekker van je afgerateld? Die uitsmijter vind ik perfect neergezet, hoewel ik het er niet mee eens ben. Dat vind ik dus knap, want hij is goed, maar ik vind inhoudelijk van niet.

Fijn joh, om je weer te zien, kom je vaker CX’en of moet ik je nieuwe boek kopen om weer wat van je te lezen?

Groetjes van een tevreden rookster 😉 😀

DriekOplopers · 22 mei 2006 op 20:19

Dít vind ik nou een heel erg goede column. Mijn stijl is bijteriger, schelderiger, maar d’it is werkelijk grote klasse.

Ik ken je werk verder niet, Ton, maar ik ben zeer onder de indruk.

Hulde dus.

Driek

pepe · 22 mei 2006 op 20:27

Allereerst leuk je ook weer hier te lezen.

Meesterlijke column Ton.

Driekoplopers, ik als fan kan je aanbevelen Ton’s boeken te lezen.
Zijn laatste nieuwe ‘Onder NAP’ is super, maar ook ‘Nordica’ en ‘de Executeur’ zijn zeer de moeite waard.

Ma3anne · 22 mei 2006 op 21:23

Hartelijk hartelijk welkom terug, Ton!

Kijk, dit soort politieke columns heb ik dus een tijd gemist. Helder van taal, de lezer rustig meenemend in een gedachtenstroom die langzaam de Gordiaanse knoop ontwart van de waanzin van het blauwe pluche.
Er spreekt een mening uit, maar die laat genoeg ruimte voor de lezer om er het zijne of hare mee te doen.

Ik vind dit een prettige column over een onprettig onderwerp.

@Driek: Jouw reactie komt voor mij niet uit de lucht vallen. In de preview dacht ik even dat ie van jou was en dat je je wilde haren in één klap was verloren. Qua schrijfstijl kwam je me van het begin af aan vaag bekend voor en ik wist niet waarvan, maar nu weet ik het. Je lijkt een piepklein beetje op Ton, maar gelukkig niet helemaal. Lekker je eigen bijterige manier van schrijven aanhouden.:-)

[quote]Maar moest die Charles Schwietert destijds ook niet opkrassen omdat hij gelogen had over zijn militaire kwaliteiten? [/quote]
Dat weet ik niet meer. Wat ik me wel herinner, is, dat hij ten onrechte de titel drs. droeg.

Euh… over titel gesproken. Drs. Mosje, hoe ben jij als hond door je doctoraal gekomen?

Mosje · 23 mei 2006 op 09:22

Hela Ton, je bent geen spat veranderd, want ik ben het nog steeds van harte met je oneens. Voor mij was en ben je toch wel de koning van het vertolken van de overheersende meningen.
Je hebt wel gelijk dat veel kamerleden nu opkomen voor Ayaan, maar er zijn er ook veel die hetzelfde doen voor de “26.000”, om maar eens een voorbeeld te noemen.

tontheunis · 23 mei 2006 op 12:27

Broeders en zusters,

Dank voor het warme welkom terug. Ik ben ervan overtuigd dat jullie kunnen begrijpen dat het drukke leven van een nu volledig beroepsschrijver met zich brengt dat er weinig tijd overblijft voor het uiten (of fulmineren) over al het rare en onprettige in de wereld.

Wat me goed doet, is te merken dat jullie er allemaal nog zijn. Het is als terugkeren in een warm bad. Ik zal trachten er vanaf nu weer af en toe een scheutje badzout bij te gooien…

TT

tontheunis · 23 mei 2006 op 12:29

[quote]Euh… over titel gesproken. Drs. Mosje, hoe ben jij als hond door je doctoraal gekomen?[/quote]

Zonder enige twijfel bij Martin Gaus te Lelystad…

Mosje · 23 mei 2006 op 20:29

Lelystad is Almere in het kwadraat.
En Martin Gaus is Ron Brandsteder tot de derde macht.

Dees · 24 mei 2006 op 08:33

Als vanouds goed geschreven en als vanouds ben ook ik het niet met je eens. Het vertolken van de overheersende mening is mooi uitgedrukt, maar je doet het dan wel met flair. Is de politiek niets voor jou?

tontheunis · 24 mei 2006 op 08:58

Het recht om te beledigen is voorbehouden aan columnisten en een enkele politica. Er is echter geen reden om zo uitdrukkelijk op iemands ziel te trappen door te suggereren dat ik wel in de politiek zou kunnen gaan…Overigens is het zo dat ‘de heersende mening’ het ook verdient om onder woorden gebracht te worden en daarnaast zou ik willen meegeven dat die mening niet altijd verkeerd is. Waarom zou een meerderheid niet bij tijd en wijle gelijk kunnen hebben? Een algemeen gevoel van onbehagen heeft ook een ‘NEE’ tegen de Europese grondwet opgeleverd.

Ik geef dit maar ter overweging mee. Overigens baseer ik mijn uitspraken niet op een ‘gesundes Folkksempfinden’ maar op wat ik zelf ergens van denk.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder