Een vliegencopulator

Wij zijn op wintersportvakantie in Oostenrijk en het weer is omgeslagen van sneeuwrijk winters naar zonnig en warm zomers. Na een fantastische skidag in het hooggebergte, zitten we op het balkon van ons appartement te genieten van een koel glas Grüner Veltliner. Met een glimlach op het gelaat, vertel ik mijn eega over het artikel dat ik vanmorgen in de digitale versie van De Volkskrant heb gelezen. Het ging over een wetenschapper die het gedrag van vliegen heeft bestudeerd en daarbij zag hoe vliegen, na seksueel afgewezen te zijn door een partner, op zoek gingen naar voedsel met een relatief hoog alcoholgehalte. Mijn hemel, de geleerde trok daarbij een parallel met het gedrag van mensen. Wat een idioot! We zitten net achter een glas wijn!

De vliegen alhier in het Zillertal zijn ontwaakt uit hun winterslaap en vliegen, na een lange periodieke onthouding, de wijde wereld weer in. Zij zitten met grote aantallen op onze hoofden, armen, benen en op de rand van onze goedgevulde wijngazen. Wij kijken elkaar met een glimlach aan.

De natuur ontwaakt onder de warme zonnestralen. De weiden in het dal worden langzaam groener, de eerste gele bloemetjes laten hun kopjes zien en de vogeltjes zingen en fluiten er, in het geboomte waar wij op uitkijken, lustig op los . Serieus merkt mijn balkongezelschap op: ‘Hoor die vogeltjes. Ze zoeken een partner’ Ik kon het niet laten: ‘Pas maar op, want straks zitten ze ook op de rand van je glas.’

Beste lezers, ik wil vaststellen dat het bij dit vliegenonderzoek gaat om een grote be(s)paringsmogelijkheid.
Ik vind dat de vliegengeleerde maar een paar uur flink moet gaan copuleren, desnoods met die oversekste vliegen van hem. Hij doet dan geen vlieg kwaad en het is veel nuttiger en goedkoper dan zijn huidig wetenschappelijk werk.
Het voorkomt bovendien dat de vliegencopulator zich komt melden op de rand van ons heerlijke glas Grüne Veltliner