Ken je die dagen? Dan zit je in de put, en je bent even helemaal klaar met alles om je heen. Zo’n put van wel kilometers lang, waardoor de val eindeloos lijkt te zijn. En je probeert je aan de zijkanten van de put vast te klemmen, om zo weer naar boven te kunnen klimmen. Maar je hebt geen houvast… Niemand die je wilt of durft te helpen, omdat je de laatste dagen zo’n verschrikkelijk kort lontje hebt. Hetgeen wat je nooit hebt willen vertellen, en wat je nu nog steeds niet hebt gedaan komt nu eindelijk een keer richting de mond. Maar je hebt nog steeds moeite om het over je lippen te krijgen. Met je mond dicht op elkaar gehouden loop je de dagen, weken en soms wel maanden door. Dat zijn nog de makkelijkere tijden. Dan komen de dagen dat je het gevoel hebt dat je het wel moet vertellen, maar je hebt nog niet genoeg lef.

Waar zijn de helpende handen die zich voor je uitsteken als je ze nodig hebt. Waar zijn de monden met verwerkende advies als je even in de knel zit met jezelf. Waarom verwachten mensen altijd maar dat je het wel alleen aankan. Wij zijn allen als individu continu opzoek naar de hulp van een ander. Als je het aangeboden krijgt, neem je het niet aan. Want je wilt niet hebzuchtig lijken. Als je het nodig hebt, wordt het niet aangeboden en dan vindt jij je medemens egoïstisch. Het is altijd tegenwerkend, tot het laatste hoge woord eruit is gekomen.

“Ik ben er klaar mee,” zeg ik. Mijn vrienden om me heen kijken me met grote ogen aan. “Kan je wel kijken met die doppen van jullie, maar ik ben er écht klaar mee!” Volgens mij begrijpen ze niet helemaal wat ik bedoel. “Als ik jullie nodig heb, dan doen jullie geen eens moeite om me te helpen, noch de moeite om me te begrijpen. Enkel een knikje dat je het snapt of dat je het hebt gevolgd is al teveel gevraagd. Waar is de solidariteit in jullie gebleven?” Plof, klaar met de eindeloze val. Maar probeer nu maar eens de weg te vinden, in het donker en in je eentje…

Categorieën: Algemeen

5 reacties

Prlwytskovsky · 28 maart 2010 op 10:49

De mensen die jij beschrijft zijn niet echt ‘vrienden’. Die soort kun je missen.
Trek je eigen plan en ontdek wie er ook op jou weg loopt. 😉

Ontwikkeling · 28 maart 2010 op 14:16

[quote]Maar probeer nu maar eens de weg te vinden, in het donker en in je eentje…[/quote]
Als het goed is……heb je dat zojuist gedaan. Opstaan, vooruit kijken, kin omhoog en gaan. Alleen jij kunt je eigen pad uitstippelen.

Succes! :zon:

pally · 28 maart 2010 op 17:40

Zo te lezen, begrijp je zelf wel waar ´m de kneep zit, kokoskoekje. Mensen van je af houden en als je ze dan toch wilt hebben als praatpaal, moeten ze uit zichzelf begrijpen dat je het nu wel wilt.
Niet zo logisch. Zoek het bij jezelf en doe je mond open bij je vrienden. Lijkt mij handiger dan alleen je nood klagen. Succes ermee!
groet van pally

Shitonya · 29 maart 2010 op 21:55

Tja, zoek/vind andere vrienden en elimineer deze. Wat doe je dan nog met hen eigenlijk? En als je dan te weinig sociaal contact overhoudt, dan begeef je je op internet bij lotgenoten, mocht je het leven echt zat zijn. Sensoor is misschien zelfs handig voor je donkere dagen.

Fem · 30 maart 2010 op 12:48

Misschien stel je wel te hoge verwachtingen en merk je niet dat je die vrienden de kans niet geeft om je echt te helpen?

Vriendschap is tweerichtingsverkeer en zolang jij niet echt uitspreekt wat je dwars zit, kan je het niemand kwalijk nemen dat ze je niet begrijpen…

Geef een antwoord