Als je besluit een eindje te gaan lopen met je camera en je nordicsticks en een heel gemotiveerde bui moet je natuurlijk wel de goede weg nemen en niet zoals ik zei de gek de verkeerde afslag nemen en tevens na een uurtje lopen en kreunen van de hitte in de bossen, je voeten voelen aan als goudklompen zo zwaar omdat je toevallig niet de intentie had om een uurtje te lopen maar een stukje van 500 meter heen en terug ( is toch 1 kilometer). Kom je uit bij het dorp zelf, niet eens het dorp waar ons chaletje staat doch tevens een ander dorp dat er dicht tegenaan ligt. O jee wat is het hier mooi. Mijn pauzes bestaan uit het maken van foto’s en speuren naar de snelweg die mij leid naar de weg die mijn lijdensweg hopelijk vermindert.

Ik zie niemand, genoeg groen, genoeg huizen en dieren rondom mij, genoeg grote open velden. En uiteindelijk bel ik toch maar even mobiel met vrouwlief dat ik verdwaald ben en sta bij het bord Steenbergen. “Ja, dan ben je dichtbij, kan je toch wel even de bocht doorlopen!”, is het antwoord van vrouwlief.

Ach ze heeft gelijk, ik ben nu toch al uitgedroogd, uitgewrongen van het zweet, roodverbrand van de zon en mijn voeten voel ik al niet meer, dus gaan met die banaan. Vanuit het groene stille bos loop ik een zandpad op en voor mij zie ik een klein blond-geel vlindertje voor mij, alsof het mij de weg wijst. Ik volg het omdat ik weet dat deze vlinder mij de weg wijst naar de juiste plaats waar ik wezen moet. En ja hoor, een paar honderd meter verder stopt het vlindertje en gaat zitten op een blauw bord waarop de plaatsnaam staat waar ik naar toe moet.

Lief klein vlindertje, bedankt dat je mij hebt begeleid naar de goede weg. Ik zat ik nergensland, en jij bracht mij terug naar ergensland waar weer gewoon leven was. Ik hoorde weer het verkeer razen, de omgeving kwam mij bekend voor.

Ondertussen belde ik maar weer waar ik liep en vroeg vrouwlief om mij toch maar op te halen. De zon begon nu héél erg heet te worden en aangezien ik mijn vest aanhad en mijn geitenwollen sokken in mijn wandelschoenen ( ben als de dood voor teken) en een lange broek, wist ik zeker dat ik in ieder geval mijn portie lichaamsbeweging voor een hele dag ( wát héét, een hele week) besloot vrouwlief mij toch maar van de weg te plukken. Ik ben en blijf tenslotte hartpatiënte en je kan niet ineens alles tegelijk te willen. Ik wil dan wel, maar mijn hart zal dan maar net zeggen “Nou even niet”. En iedereen maar zoeken naar de bolle van Zwolle die door de bossen liep te dollen….

Hier heb ik de andere kant gezien van de schoonheid der natuur en dan ben ik nog niet eens de andere kant opgelopen waar Klein Zwitserland ligt, zoals het hier heet. Volgende keer maar. Voorlopig zit ik heerlijk met mijn surfplanken in een bak met ijskoud water even af te koelen terwijl vrouwlief de penseel weer ter hand neemt en zich vol vreugde weer op haar schilderij stort. En ik???

Ik sta zowat op instorten, maar de wandeling, de bossen, de dieren, kortom alles wat ik onderweg tegen ben gekomen was mij die dwaling wel waard. Temeer daar die lieve vlinder mijn dag weer helemaal goed heeft gemaakt door mij op het juiste spoor te brengen van de weg naar liefdesland. Het hutje der geborgenheid. Dank je wel lieve vlinder….

Categorieën: Diversen

Avatar

klapdoos

Gewoon een Amsterdamse vrouw die met een vrouw getrouwd is, ziek is, zodanig dat de neerwaartse spiraal steeds verder zakt. maar een kniesoor die daarop let. Ik lach graag, heb genoeg traantjes gelaten om mijn ziekte en nu is het tijd om via mijn nieuwe boek eens door te gaan met uit het leven te halen wat er te halen valt, zeker in een crisistijd is het de kunst om toch vrolijk te blijven. Mijn motto is dan ook: Een dag niet gelachen is zeker een dag niet geleefd.

4 reacties

Avatar

Mup · 11 november 2008 op 16:50

Een van je mindere, doos. De eerste alinea is een erg lange zin, mis wat van je humor, maar ben wel ook dol op vlinders, dat dan weer wel,

Groet Mup.

Avatar

klapdoos · 11 november 2008 op 17:41

Ha die Mup. Je kunt natuurlijk niet van mij verwachten dat ik altijd maar een toppertje schrijf hè`, iedereen heeft toch wel eens een bad day off!!Maar bedankt voor je reactie. Zal de volgende keer dan maar weer op de andere toer gaan.
:stom: :stom: 😆 😆 😆 😆 :pint: :lach: :lach: groetjes van leny

Avatar

Troy · 13 november 2008 op 02:08

Toch maakt je zelfspot weer een heleboel goed:

[quote]En iedereen maar zoeken naar de bolle van Zwolle die door de bossen liep te dollen….[/quote]

😀

Avatar

Mien · 17 november 2008 op 11:07

Met vlinders in je buik en om je hoofd kun je wel eens van het padje raken … maar uiteindelijk wijzen ze je altijd weer de weg.

Mien

Geef een antwoord