Gezamenlijk ontruimen we moeder’s kamer in het verzorgingshuis. Haar meubilair gaat gedeeltelijk naar een kleinzoon die zelfstandig gaat wonen. Hij is blij met de stoelen, de eethoek en het servies dat nog voor een deel aanwezig is. Wat overblijft, gaat naar de kringloopwinkel.
De zaken die echt emotionele waarde hebben, zijn door wijlen schoonvader al eens van etiketjes voorzien. Moeder heeft ons daar in haar laatste dagen regelmatig aan herinnerd. Zij wist niet meer wat voor wie was, maar dat er etiketjes waren aangebracht wist ze nog wel. Wij waren niet van plan elkaar in de haren te vliegen, maar het maakt de verdeling van dit deel van de erfenis wel zo eenvoudig.

Met de sieraden is het lastiger. De smaak die zij had op dit gebied delen wij niet.
Op verzoek van echtgenoot en zijn zussen laat ik de sieraden van hun moeder taxeren.
Wij hebben er geen hoge verwachtingen van. Het taxatierapport laat, tot onze verbazing, een niet gering bedrag zien.
Het feit dat wij de sieraden niet mooi vinden wil niet zeggen dat ze niet veel waard zijn.
Echtgenoot, in de rol van executeur, geeft de zussen en mij de opdracht iets uit te zoeken voor 1/3e van het bedrag.
Ik zeg eerlijk dat ik mijn oog op een kleine gouden broche heb laten vallen. Ik durf dat te doen omdat ik weet dat mijn schoonzussen met het kleinood niets hebben. De broche wordt mij onmiddellijk toegeschoven. Ik zeg ook dat ik verder niets hoef van deze erfenis, maar dat gaat niet lukken.
De hele familie vindt dat ik mijn keus moet maken. Tenslotte ben ik degene geweest die de laatste jaren het meest voor haar heeft gezorgd. Dus als er iemand recht heeft op een deel van de erfenis ben ik dat. Ik waardeer de woorden meer dan hetgeen ik moet uitzoeken.

Categorieën: Algemeen

Ferrara

Wie sturen kan zeilt bij elke wind

12 reacties

Boukje · 11 februari 2012 op 09:15

Mooi en oprecht, fijn om te lezen.

[quote]Ik waardeer de woorden meer dan hetgeen ik moet uitzoeken.[/quote]

Zo ziet een wereld zonder oorlog eruit. :duimop:

Fem · 11 februari 2012 op 09:48

Ik vond dit een erg mooie serie Ferrara! De simpliciteit maakt het oprecht en dat het me raakt… Die slotzin is prachtig!

LouisP · 11 februari 2012 op 09:52

Een mooie serie, vind ik ook.
En die laatste zin is bijzonder

SIMBA · 11 februari 2012 op 11:08

Prachtig einde….euh niet van schoonmoeder maar van het verhaal :oeps:

Meralixe · 11 februari 2012 op 11:19

Het was inderdaad een mooie serie. Bedankt voor het delen.
Maar één woordje vond ik spijtig, dan nog in de titel: SLOT :eh:

Marja · 11 februari 2012 op 11:49

Die waardering is het allerbelangrijkst.

Libelle · 11 februari 2012 op 12:54

Wat een beschaving! Wat een relativeringsvermogen! Heb niet de illusie dat het ons zo zal vergaan. De krant niet halen en geen hechtingen, meer zit er niet in.

Mien · 12 februari 2012 op 22:08

Mooie column, mooie reeks.

Mien

arta · 13 februari 2012 op 14:08

Ik sluit me bij Mien aan: Mooie column, mooie reeks!

Mij lijkt het logisch dat, wanneer er in eerdere delen 1, 2, enz. achter de titel staat, bij het slot ‘slot’ staat…

Ferrara · 13 februari 2012 op 22:32

Allen dank voor de positieve reacties.

Meralixe · 14 februari 2012 op 08:52

Bij “slot” bedoelde ik dat het spijtig was dat het gedaan was, bedoeld als compliment, maar dat zullen de meeste column x ers wel begrepen hebben. :pint:

arta · 14 februari 2012 op 15:03

Grrrr… Het is die toevoeging, hè?
:pint: :pint: :pint:

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder