Als geen ander weet ze dat afscheid nemen bij het leven hoort, maar toch, ze kan er maar niet aan wennen. Het liefst steekt ze haar hoofd in het zand en droomt dat het altijd zo zal blijven, of minimaal beter zal gaan worden. Ik noem haar stiekem een naïef blonT dromertje. Een dubbele handicap dus. Haar hele leven lang heeft ze geweigerd om afscheid te nemen van mensen, van dingen of een ander soort materie wat in haar leven verschijnt. Het begon al jong; ze heeft geen flauw idee wanneer ze voor het laatst gestoeprand heeft of wanneer ze voor het laatst met haar tol heeft gespeeld. Zelfs toen haar vriendinnetje overleed, weigerde ze om afscheid te gaan nemen. Het werd wat moeilijker toen haar vader overleed, haar vader, haar held, bij wie ze op zijn voeten mocht staan om te leren dansen; geheel gevoelloos keek ze hem aan de laatste keer en zei hem uit de grond van haar hartje dat hij zich niet zo moest aanstellen en dat onkruid niet verging. Haar vader glimlachte alleen maar.

Zo groeide zij op, mensen kwamen en gingen, zij maalde er niet om, want als je geen afscheid nam, dan gebeurde het toch ook niet? Ze trouwde, raakte in verwachting; hele verhalen had ze tegen het kindje in haar buik, want een kind kon niet bij je weg, een kind zou haar de zekerheid geven dat er altijd iemand was om van te houden, en, die van haar zou houden. Na 9 maanden sloeg het noodlot toe. De droom spatte als een zeepbel uit elkaar en weer weigerde ze om afscheid te nemen; wat er niet is geweest, kan je namelijk niet missen, moet ze gedacht hebben.

Zo werd zij ouder; ze vertelde tegen iedereen die het maar wilde horen, dat zij zich nog enkel wilde omringen met mensen die bij haar bleven. Mensen waar zij afscheid van zou kunnen nemen als haar tijd daar was. Een select groepje van mensen was dat, dat dan weer wel. Ze had haar kinderen om van te houden, een maatje om mee te lachen, een vriendje om mee te huilen, twee vriendinnen om haar gedachten mee te delen. Ze was gelukkig, dit was haar leven, dit waren haar pilaren, waar zij haar huisje op had gebouwd.

Nu zit ze op de bank, ik kijk haar aan en zie voor het eerst zolang ik haar ken enige scheuren in haar zorgvuldig opgebouwde muurtjes komen. Ze probeert met alles wat ze in zich heeft de scheuren te repareren en de muren te stutten, op de achtergrond hoor ik de radio, Borsato, Afscheid nemen bestaat niet.

Categorieën: Liefde

16 reacties

arta · 20 maart 2007 op 09:17

Afscheid nemen is vaak één van de moeilijkste dingen in het leven, al kan het soms ook een opluchting teweeg brengen. Het rotte wanneer je het niet doet is, dat het je blijft achtervolgen de rest van je leven. Afscheid nemen van levenden is dan ook het makkelijkst door met wederzijdse empathie dingen uit te spreken. Misschien dat afscheid nemen dan zelfs wel helemaal niet nodig blijkt te zijn.

Ik vind dit enorm goed geschreven!
Wat mij betreft je beste tot nu toe!
🙂

Ronaldjecas · 20 maart 2007 op 09:50

Zeker goed geschreven, maken we allemaal mee helaas 🙁

klapdoos · 20 maart 2007 op 12:00

Helaas is dat het leven, afscheid nemen bestaat wel, alleen de herinnering blijft, en die kun je koesteren of afstoten….
Mooi geschreven.
groet van leny

Dees · 20 maart 2007 op 14:22

Pijnlijk, precies en prachtig.

Absoluut je beste wmb.

SIMBA · 20 maart 2007 op 14:58

Jeetje Veer, dit is echt een héle goeie!!
Enne…scheurtjes in zorgvuldig opgebouwde muurtjes zijn niet erg hoor, door die scheurtjes heen zie de pure mens.

pally · 20 maart 2007 op 15:02

Erg mooi geschreven , Bitchy, deze filosofische column. Afscheid nemen heeft soms ook twee componenten in zich. Als het van iemand of iets dierbaars is en je hebt er verdriet van, betekent het tegelijkertijd dat je iets goeds hebt gehad.

groet van Pally

pepe · 20 maart 2007 op 15:31

Hier heb ik dan weer geen woorden voor. Zie mijn stilte dan ook als een compliment voor deze column. Mooi

Prlwytskovsky · 20 maart 2007 op 18:40

Slik, de emotie in de juiste regel. Heel mooi Bitchy.

DreamOn · 20 maart 2007 op 19:38

Wat een prachtige column. Heel mooi en ontroerend geschreven. Mijn complimenten.

Liefs DO.

Li · 20 maart 2007 op 21:53

Ja sommige mensen hebben dat. Moeilijk hoor.
Het leven bestaat uit verwelkomen en afscheid nemen. Elke dag weer.
Heel mooi beschreven.

Li

KingArthur · 21 maart 2007 op 11:00

De kunst van het leven is niet hoe iets behouden blijft maar de manier waarop het losgelaten kan worden (Hoofdschakelaar).

Ennuh…onkruid vergaat :-).

Joy · 21 maart 2007 op 12:33

Mooie column.

KawaSutra · 21 maart 2007 op 14:45

Mooi thema en heel goed geschreven Bitchy.

Mup · 21 maart 2007 op 15:38

Zowel het lied als je stuk maken indruk op me,

Groet Mup.

Anne · 21 maart 2007 op 21:09

Op zich een mooi uitgewerkt thema, met een paar prachtige beelden (waaronder de wijze waarop zij de zwangerschap ervaart). Ik heb alleen de indruk dat je nog iets meer beheersing aan de dag zou kunnen leggen bij de formulering van zinnen.

Maar, hoe dan ook, mooi verhaal.

delta75 · 15 april 2007 op 23:14

erg goed…en Dat leren dansen is gewoon Briljant…Erg ontroerend eigenlijk. 🙂

Geef een antwoord